Mistrzowska owsianka

I prawdopodobnie zboże to pochodzi z ziemszyznego półksiężyca, czyli terenu na Bliskim Wschodzie ciągnącego się od Egiptu przez Palestynę, Syrię po Mezopotamię, gdzie około 10 tysięcy lat przed naszą erą powstały pierwsze obszary rolnicze. Przez wieki owiec był raczej dodatkiem do pszenicy i jęczmienia. Starożytni Grecy i Rzymianie karmili nimi konie. Jednak z czasem na chłodniejszych terenach Europy, takich jak dzisiejsza Szwecja, Dania, Finlandia, Szkocja, Niemcy czy Polska, owiec miał o wiele lepsze warunki do wzrostu niż pszenica i stał się pokarmem kultur zbieraczych, a następnie na stałe wpisał się w menu. Hanna i Paweł Lisowie w Kuchni Słowian przywołują przepis nie na owsiankę, ale na owsiany kisiel. Dziś postne danie wigilijne znane na Podlasiu i Lubelszczyźnie. Podlaski kisiel owsiany podawany jest na zimno z dodatkiem miodu, cukru lub owoców albo też na słono z podsmażoną na oleju cebulą.

Mąka owsiana smażona w maśle podawana w grochówce także miała wspomagać w chorobie. Natomiast, tutaj cytat, inni krupy albo gruce odklewują i wypłoczą chędogo i z grochówką ważą masła i soli według potrzeby przydawczy, co bywa bardzo przyjemną potrawą. Drudzy tylko z mlekiem ważą, a tak dobra. Czyli ta ważona na mleku to prawie jak zupa mleczna owsiankowa z mojego dzieciństwa. Pamiętam smak takiej, którą robił mi tato. Mleko, płatki górskie, szczypta soli i miód oczywiście zjadane na ciepło. Myślę, że nie tylko ja mam takie wspomnienia z dzieciństwa. Na gruce z owsa, o której przed chwilą mówiłam, Syreniusz także podaje przepis, a gruca to w pewnym sensie kasza owsiana. I w jednej z receptur syreńskiego mamy odwar z grucy z cukrem lub miodem. Wypijany na ciepło dla rozgrzania zziębniętych piersi i leczenia kaszlu.