Mistrzowska owsianka

To jest tłumaczenie z książki Staropolskie przepisy kulinarne receptury rozproszone z XVI i XVIII wieku pod redakcją profesora Dumanowskiego w ramach cyklu Monumenta Polonia Culinaria z Muzeum Pałacu Jana III w Wilanowie. I jeśli o te dwie potrawy opisywane przez Cyreniusza chodzi, to owsianki przygotowywane przez żołnierzy. Pierwszy sposób, najpierw mąkę owsianą smażono w maśle, następnie zalewano wodą i długo gotowano. Solono, wkrajono sporo chleba i tak jedzono, a drugi sposób to bardzo długo gotowana kasza doprawiana masłem i solą do smaku. Syreniusz podaje mnóstwo przepisów na obiec. W książce, o której przed chwilą wspomniałam znajdziemy np. receptury na dania prozdrowotne. Według Szymona Syryńskiego mąka owsiana z odrobiną agrestu, dla małego kwasku, była podawana w czasie gorączki.

Podawać z grzankami smażonymi w maśle. I jeszcze jeden słodki sposób ze starych książek, tym razem Jan Szytler i kucharz dobrze usposobiony z 1830 roku. Cukier owsiany. Przepis jest długi, więc w uproszczeniu. Owies w piecu wysuszony tak, żeby był gotowy do zrobienia mąki. Uczemy do Dokładnie. Gotujemy około godziny, następnie odcedzamy. Płyn, który zlaliśmy, musi się ustać. Następnie dokładamy cukier, gotujemy aż syrop porządnie zgęstnieje, wtedy wlewamy go na marmur, a gdy zacznie stygnąć, kroimy i zwijamy jak papier. Tak urządzono utrzymywać dla wygody i potrzeb w miejscu suchym i ciepłym. To już ostatnie zdanie od Jana Szytlera. Nie wiem, czy kiedyś będę potrzebowała owsiankowego cukru, ale jako fanka wiedzy bezużytecznie użytecznej musiałam się tym z Wami podzielić.