Mistrzowska owsianka

To jest tłumaczenie z książki Staropolskie przepisy kulinarne receptury rozproszone z XVI i XVIII wieku pod redakcją profesora Dumanowskiego w ramach cyklu Monumenta Polonia Culinaria z Muzeum Pałacu Jana III w Wilanowie. I jeśli o te dwie potrawy opisywane przez Cyreniusza chodzi, to owsianki przygotowywane przez żołnierzy. Pierwszy sposób, najpierw mąkę owsianą smażono w maśle, następnie zalewano wodą i długo gotowano. Solono, wkrajono sporo chleba i tak jedzono, a drugi sposób to bardzo długo gotowana kasza doprawiana masłem i solą do smaku. Syreniusz podaje mnóstwo przepisów na obiec. W książce, o której przed chwilą wspomniałam znajdziemy np. receptury na dania prozdrowotne. Według Szymona Syryńskiego mąka owsiana z odrobiną agrestu, dla małego kwasku, była podawana w czasie gorączki.

Mąka owsiana smażona w maśle podawana w grochówce także miała wspomagać w chorobie. Natomiast, tutaj cytat, inni krupy albo gruce odklewują i wypłoczą chędogo i z grochówką ważą masła i soli według potrzeby przydawczy, co bywa bardzo przyjemną potrawą. Drudzy tylko z mlekiem ważą, a tak dobra. Czyli ta ważona na mleku to prawie jak zupa mleczna owsiankowa z mojego dzieciństwa. Pamiętam smak takiej, którą robił mi tato. Mleko, płatki górskie, szczypta soli i miód oczywiście zjadane na ciepło. Myślę, że nie tylko ja mam takie wspomnienia z dzieciństwa. Na gruce z owsa, o której przed chwilą mówiłam, Syreniusz także podaje przepis, a gruca to w pewnym sensie kasza owsiana. I w jednej z receptur syreńskiego mamy odwar z grucy z cukrem lub miodem. Wypijany na ciepło dla rozgrzania zziębniętych piersi i leczenia kaszlu.