Mistrzowska owsianka

Smaki z Plusem Agnieszki Morawskiej. Do przygotowania podstawowej wersji potrzeba trzech prostych składników, ale szkotom to wystarczyłoby uczynić z owsianki dumę narodowej kuchni. Od 1994 roku w miejscowości Carbridge w Highlandach odbywają się Mistrzostwa Świata w robieniu owsianki. W październiku do wioski zjeżdżają zawodnicy, którzy próbują swoich sił w walce o Golden Spurtle, Czyli złote mieszadło. Do przygotowania tradycyjnej można użyć jedynie płatków, wody i soli. Za wody w 2026 już za nami gotowało 30 zawodników, zwyciężyła Holenderka Gina Saarberg, która wszystkie składniki, łącznie z wodą, przywiozła ze swojego kraju. Każdy uczestnik ma swoje metody przygotowywania, ale według wielu najważniejsza zasada dotyczy mieszania.

Mieszano w kierunku zgodnie z ruchem wskazówek zegara z ostrzonym patykiem zwanym spurtle, o którym już mówiłam przy okazji owsiankowych mistrzostw. Owsianka pozostała po śniadaniu, była zlewana do takiej specjalnej szuflady na owsiankę. Zimną można było kroić i zjeść na kolację. Trochę jak włoską polentę albo rumuńską mamałygę. Jak zauważa australijski badacz m.in. szkockiej kultury żywieniowej dr Ian Buckland w swoich opracowaniach, owies odgrywał kluczową rolę w diecie wszystkich klas społecznych w Szkocji na przestrzeni wielu stuleci, choć w miarę dobrobytu przestawał być głównym źródłem pożywienia. Niemniej sporo dań z owsem w szkockim menu zostało do dziś, a na trzy główne, które mi kojarzą się ze Szkocją, owies zawierają dwie, czyli owsianka i haggis. Ta trzecia potrawa to kalensking, czyli zupa z miejscowości Kalen przygotowywana z wędzonego łupacza i mleka.