Odcinek 105 – Ostatnia konfrontacja Froda

Znamy go dzięki siedemnastemu numerowi czasopisma Parma Elda Lamberon. No i tutaj Tolkien właśnie wyjaśnia, że był taki właśnie czasownik Nor w języku Sindarin, który oznacza biec. Ale Tolkien wyjaśnia, że tylko w odniesieniu do ludzi albo zwierząt, bo na przykład nie można mówić tym czasownikiem o biegu czasu albo biegu rzeki. W związku z tym jest bardzo konkretny czasownik. No i jego forma rozkazująca to jest właśnie noro. W języku Sindarin końcówka o to właśnie tutaj w tym wypadku oznacza właśnie ten imperatyw, czyli formę rozkazującą, noro, czyli biegnij. Kolejne słowo lim. Tu mamy właśnie określenie szybko, quick, swift, od praformy, która brzmiała limbi.

I ona potem w języku Quenya ma formę limbe, a właśnie w języku Sindarin lim. Jest to forma przymiotnikowa, ale używana właśnie także do opisania czasownika. No i w tym wypadku mamy szybko. No i tutaj jeszcze kolejne słowo bardzo piękne, które Tolkien po prostu, myślę, że z uwagi na swój zmysł fonoestetyczny, to tak sobie po prostu wymyślił, bez analizy. A potem miał duży problem, bo nie umiał tego objaśnić. Pamiętam, w innych miejscach pisał, że to jest takie słowo, którego nie da się tak naprawdę wyjaśnić, ale jest bardzo piękne. Natomiast tutaj w tych notatkach ostatecznie próbował znaleźć dla niego sindarińską etymologię, no i stwierdził, że ono składa się z dwóch części składowych, słowa ast i słowa falow.

Nasuwa mi się tylko pytanie, jedno, które często jest takie kontrowersyjne, może nie kontrowersyjne, ale wzbudza pełnię wątpliwości. Jak jest zlepek liter TH, tak jak w angielskim jest bardzo popularny, prawda, i często wykorzystywany w wyrazach, tak samo pojawia się w języku właśnie sindarińskim. I powiedz, czy tutaj czytamy dokładnie tak samo, jak w języku angielskim, czy jest to jednak, czy czytamy inaczej, jak to powinniśmy tutaj interpretować? Tak, tutaj jeżeli chodzi o język Sindarin, to niewątpliwie trzeba tak to czytać jak i w języku angielskim. Mamy w związku z tym bezdźwięczną i dźwięczną formę. Tutaj na przykład moje imię brzmi w języku Sindarin Galazorn. I to jest właśnie to z, czyli dźwięczna forma. A tutaj Asfaloth to jest znowu bezdźwięczna forma, czyli mamy s i z. Tak jak mamy...

thin i mamy those w języku angielskim, prawda? Czyli pamiętajmy, że w języku sindarin te akurat zbitki to jest zawsze jedna spółgłoska, tak zwana szczelinowa, prawda? I tutaj w tym wypadku mamy s i dz. Ale żeby nie było tak łatwo, to znowu w innych językach Tolkiena to te słowa, te zbitki czyta się inaczej, bo w języku husdul no to tam nie ma znowu tych szczelinowych współgłosek, tylko tam to już mamy właśnie tch i dch. Jeżeli występuje ch, no to u krasnoludów zawsze to musi być, to jest tak jak ten khuzdul, a to nie będzie w tym momencie... chuzdul, tylko chuzdul nazwa języka z akcentem na ostatnią sylabę i tutaj też pamiętajmy o tym, że jeżeli mamy długie samogłoski oznaczone właśnie jakimś cyrkumfleksem albo tą poprzeczną akcentową jakby tak to się mówi kreseczką, to