Odcinek 105 – Ostatnia konfrontacja Froda

Tak. I tam Glorfindel odegrał kluczową rolę w wojnach z Sauronem w II erze, ale ta jego zbliżona do tej majarskiej, czy tam anielskiej moc nie była dokładnie opisana, nie była zauważona. On nigdy nie był takim głównym bohaterem tych wydarzeń. Nie stawał w pierwszym rzędzie. zwłaszcza jeśli chodzi o jakieś tam przywileje, nagrody, prawda, żeby gdzieś go wymienić jako bohatera, to nie było go, a jednak jego rola była ogromna. Tak i po śmierci Gil-Galada na stałe zamieszkał w Rivendell, obok Elronda. To był koniec II ery. No i w III erze jego rola jeszcze wzrosła. Dokładnie, ponieważ między innymi, jeszcze jeśli się da w ogóle, prawda?

Natomiast wiemy o jednej bardzo ważnym wydarzeniu, w którym uczestniczył Trzeci Jarzyt, to było właśnie odsiecz w czasie bitwy o Fornost w 1975 roku. Przypomnę tylko, że to była bitwa, która zakończyła istnienie Królestwa Angmaru. Angmarczycy pod wodzą Czanu Księżnika z Angmaru pokonali ostatnich Dunedainów na północy. Królestwo Arnoru upadło, został zniszczony Anuminas i właśnie wtedy, kiedy świętowali sobie na władnościę to zwycięstwo, wtedy zjednoczone armie Ernura, króla Gondoru ówczesnego oraz właśnie Glorfindela, który poprowadził ze strony elfów z Rivendell i nie tylko Rivendell, Odsiecz wypędziły, zniszczyły, wybiły praktycznie w pień siły wroga i przepędziły czarnoksiężnika Zagmaru.

Hobicie zobaczyli spadzisty skłon, a u jego stóp płaski, długi na milę odcinek drogi i za nim brud prowadzący do Rivendell. Na przeciwległym brzegu wznosił się brunatny wał, na który wspinała się serpentyną ścieżka. W oddali piętrzyły się góry. Masyw obok masywu, szczyt za szczytem, aż pod zmierzchające niebo. W tunelu, który zostawili za sobą, wciąż jeszcze dudniło echo, jakby spieszne kroki pościgu. Rozległ się szum, jakby wiatr się zerwał i nadciągał między gałęziami sosen. Glorfinder obejrzał się. Posłuchał przez sekundę. Potem z głośnym okrzykiem skoczył naprzód. – W nogi! – zawołał. – W nogi!

Nie wyobrażał sobie, by coś mogło przeszkodzić im w przeprawie, która jemu udała się tak łatwo. Pomyślał, że jeśli dostaną się na ten brzeg, daremnie próbowałby ucieczki po długiej, niepewnej ścieżce od Brodu do granicy Rivendellu. A w każdym razie czuł, że potężna wola nakazuje mu stać w miejscu. Nienawiść znów drgnęła w jego sercu, ale nie miał już siły, żeby się dłużej opierać. Nagle pierwszy jeździec ubudł swego wierzchowca ostrogą i ruszył naprzód. Rumak wzdrygnął się przed wodą i przysiadł na zadzie. Frodo z największym wysiłkiem wyprostował się w strzemionach i podniósł miecz. – Precz! – krzyknął. – Precz do Mortoru! Przestańcie mnie ścigać!

Mówiliśmy już o tym w Wichrowym Czubie, że tam wódz Nazguli i Kamul byli w ogóle, Nazgule byli przerażeni tym oporem. To posłuchajcie, co mogli sobie myśleć tutaj przy brodzie. Po zniszczeniu świątyni Frodo, on, Kamil i możliwego innego, stara się wyrzucić wodę. Bo jest dysponujący, wie, że król jest w stanie uciekać do Rivendela, ale woda go zaskoczyła. Aragorn i Glorfindel podążają za innymi w rzekę z ogniem. Czyli spójrzmy na tą całą sytuację oczami wodza. Misja miała być prosta, wracając właśnie do tego, co mówiliśmy w poprzednich odcinkach o samym początku, tak?

Tak. To poznała od razu Złota Jagoda, chociażby, nie? Tak, dokładnie. Mieliśmy to już, jak przyszli do Złota Jagody, to on błysk w oczach. Zdradził. Przyjacielskie wobec elfów zamiary Froda, prawda? I ten tytuł oczywiście. Tak. No i słuchajcie, prawda jest taka, że zwróćcie uwagę, bo Wustaz Guli znał te tereny. Rivendell było już kiedyś oblegane przez siły Saurona, to było około 1700 roku II ery, więc wóz na pewno wiedział, że w tej okolicy jest Rivendell, że są bardzo blisko tego miejsca, wiedział, że jeżeli Frodo przejdzie przez tą rzekę i trafi do Rivendell... No to już nie będzie miał szans. Nie będzie miał szans, przecież nie zaatakuje Rivendell.

Był świadomy swoich sił, tak? I dziewięciu, nawet dziewięciu, żadnych szans nie mieli w otwartym ataku na Rivendell, szczególnie, że kiedyś sam Sauron oblegał to miejsce i nie odniósł sukcesu, prawda? Tak. A po wielu, wielu latach II ery i całej III, Elrond też był dużo potężniejszy i przygotowany na takie rzeczy. Chociażby widać przygotowanie w postaci Rzeki Brunnen, która zadziałała bardzo skutecznie, prawda? Tak. Więc wódz wiedział, że podsumowując to wszystko i właśnie ten fragment, który wam czytałam w języku angielskim, właśnie o tym mówi, że wódz, Kamul i inni wiedzieli, że pierścień jest na krawędzi ucieczki do Rivendell. Więc to oni sobie bardzo dobrze uznawali z tego sprawę.