Odcinek 105 – Ostatnia konfrontacja Froda

Wtedy też padły te słynne słowa właśnie z ust Glorfindela, ta słynna przepowiednia mówiąca o tym, że... can kill me. No, when he can kill me, can kill him, tak? W ustach Glorfindela oczywiście. Czyli to, że żaden mąż, czyli w domyśle mężczyzna rasy ludzkiej nigdy nie będzie w stanie pokonać, zabić wodza Nazguli, prawda? Czarnoksiężnika Zangmaru ówczesnego. Tak, no i od tamtego momentu niewiele wiemy więcej o Glorfindelu, poza tym, że właśnie wziął udział w tych wydarzeniach, których aktualnie jesteśmy świadkami, czyli pod koniec III ery, w 2018 rok i spotkanie naszej kompanii małej Aragorna, Czterech Hobbitów i Glorfindela, które omawiamy na bieżąco w naszym podcaście.

Tak, tutaj Glorfindel odczuwa to. Nie mamy nic o Aragornie, ani... Dokładnie, ale pamiętajmy, że te fragmenty, w zasadzie wszystkie, domyślnie naszym narratorem, osobą, która nam opowiada te fragmenty, jest Frodo, prawda? Czyli Frodo musiał mieć porównanie chociażby swoich odczuć w stosunku do Glorfindela, który wyraźnie czuł coś szybciej. No i potem wchodzą w wąwóz, który jest mocno zarośnięty, sprawia wrażenie takiego tunelu. Ale sprawia, nie jest tunelem, prawda? Tak, bo to jest tylko metafora, bo tam właśnie nie było tego tunelu. W oryginale też to takie przepuszczenie jest obecne, posłuchajcie. All at once, as if through a gate of light, the road ran out again from the end of the tunnel into the open.

Dokładnie tak przetłumaczyła dosłownie, natomiast... Łoziński nie użył jednostki, tylko po prostu przetłumaczył rozległy teren, a... Tak, w ogóle nie użył. Tak, no i w oddali widzieli też góry, które są bardzo majestatycznie opisane, prawda, że grzbiet za grzbietem, szczyt za szczytem i oczywiście jakby na tle, czy może w scenerii zachodzącego słońca to też pewnie potęgowało wrażenie tych gór, prawda? No ale jak wyszli z tunelu, to o dziwo echo nie zniknęło, tak? I tutaj Glorfindel zaczął się właśnie przysłuchiwać i w pewnym momencie zaczęło się. Pogon już była za nimi. Tak jest. I Glorfindel nawołuje do ucieczki. I słuchajcie, nie czytamy kolejnego fragmentu, dowiemy się z niego, że Asfalot oczywiście ruszył jako pierwszy, potem biegli hobbici, a Glorfindel i Aragorn osłaniali tyły, byli jako strasz tylna.

tych płaszczyn i widział tego, co jest już, co jest po tej żywej stronie, że tak powiem, po naturalnej stronie, takiej jak widzimy my. Wszyscy ludzie i tak jak widzieli pozostali, czyli Aragorn i reszta Hobbitów, teraz już widział po tej, to co widzą upiory, tak? Świat z punktu widzenia upiorów. Czyli był już bardzo blisko przejścia na tą złą stronę, na stronę, był bardzo bliski z upiorzenia. A dokładnie jak bliski był podpowiedzą nam dwa fragmenty z następnego rozdziału, ale drugiej księgi oczywiście, rozdziału spotkania, pod tytułem spotkania też w tłumaczeniu Marii Skimiewskiej. Posłuchajcie, to są słowa Gandalfa, które wypowiedział w stosunku do Froda właśnie w rozmowie między Frodem a Gandalfem. Byłeś wszakże ledwie o włos od klęski, jeśli można się tak wyrazić.

No i słuchajcie, Frodowi już w tym momencie starczyło tylko i wyłącznie siły na szepnięcie, prawda, był tylko odpowiedź w postaci szeptu. I łącznie ruszyło trzech do wody, prawda, bo ten pierwszy, który wszedł, potem za nim jeszcze dwóch, czyli mamy trzech jeźdźców w wodzie, pozostałych sześciu jest na brzegu. I tutaj Frodo na sam koniec tego fragmentu, który czytaliśmy, po raz kolejny próbuje wezwać Elberet. Jeszcze dodatkowo wspiera Elberet wezwaniem Luthien, tak? Pewnie po opowieści Aragorna, gdzieś tam zostało mu w głowie, prawda? Po tej pieśni Aragorna, historia Luthien, która de facto kiedyś pokonała Saurona, prawda? Więc jakby jest to dobre wezwanie, prawda? Natomiast podniósł też mieczyk i pamiętajcie, że to są jakby zachowania czy próby walki, które kiedyś już przyniosły mu efekt pozytywny, ponieważ właśnie podczas konfrontacji na figurowym czubie i mieczyk i właśnie wezwanie Elbret przyniosły skutki, prawda?

Mieczyk... powodował, że w ostatecznym rozrachunku doszło do pojedynku jeden na jeden Froda i wodza Nazguli, bo pozostali dwa jeźdźcy, którzy weszli do kotlinki, zatrzymali się w tym momencie. A drugie, co się wydarzyło, no to na wezwanie Elberet też jakby wódca Nazguli poniósł porażkę, prawda? A Aragorn wrócił do świadomych uczestników tej konfrontacji i pomógł Frodowi odpędzić jeźdźców, prawda? No i słuchajcie, jaki będzie tym razem efekt właśnie użycia tych dwóch elementów, czyli mieczyka i wezwania Elberet, posłuchajcie w ostatnim fragmencie tego rozdziału, tego odcinka i tego sezonu. Ale emocje, uwaga. Wtedy czarny przywódca, który był już w połowie brodu, wyprostował się groźnie w strzemionach i podniósł rękę.

i miotających płomienie małych figurek biegnących za nim, prawda? To byli nasi hobbici wraz z Aragornem. Dowiemy się też w przyszłym rozdziale dokładnie, ale w następnym sezonie, czyli w listopadzie, dowiemy się jakie to były właśnie, skąd to się wszystko wzięło i co się wydarzyło dokładnie w tym momencie, bo Frodo wiadomo widzi tylko i wyłącznie to, co mógł widzieć on, a nie zna całej historii. A co się wydarza, tutaj jest opisane, bo pozostałych sześciu jeźdźców, którzy byli na koniach, w tym momencie konie poniosły ich do wody, czyli konie przestraszyły się bardziej tego białego światła, czyli Gerold Findela, plus ogni. niż wody, która była z tyłu za ich plecami w tym momencie i wbiegły te konie do rozpędzonej rzeki, co skończyło się ich śmiercią i bardzo długim, intensywnym osłabieniem czarnych jeźdźców.

Mówiliśmy już o tym w Wichrowym Czubie, że tam wódz Nazguli i Kamul byli w ogóle, Nazgule byli przerażeni tym oporem. To posłuchajcie, co mogli sobie myśleć tutaj przy brodzie. Po zniszczeniu świątyni Frodo, on, Kamil i możliwego innego, stara się wyrzucić wodę. Bo jest dysponujący, wie, że król jest w stanie uciekać do Rivendela, ale woda go zaskoczyła. Aragorn i Glorfindel podążają za innymi w rzekę z ogniem. Czyli spójrzmy na tą całą sytuację oczami wodza. Misja miała być prosta, wracając właśnie do tego, co mówiliśmy w poprzednich odcinkach o samym początku, tak?

Potem Aragorn go leczy, prawda, jest ten moment leczenia i dowiadujemy się, że w ogóle potrafi takie rzeczy robić. Rozpoczyna się wyścig z czasem w drodze do obrodu Bruinen, czyli ta ucieczka do obrodu Bruinen. I tak jak mówiłam, ten czas tak faluje, można powiedzieć, bo raz przyspiesza, raz zwalnia, bo ten rozdział pokrywa bardzo dużo czasu. Dokładnie. Rozdział w zasadzie od szóstego... października do 20, tak? Czyli ponad dwa tygodnie. W tym czasie przebywają około 240 mil, czyli mniej więcej 380 kilometrów. Nawet więcej, bo tam jeszcze trochę się zgubili na północ, a bardzo skręcili, prawda? Więc myślę, że bliżej 400 kilometrów. Między innymi trafiają w miejsce, gdzie Bilbo przeżył swoją pierwszą przygodę, tak? Przygodę z trollami. Tak, to fajny moment, radosny moment.

Tam się dowiadujemy, że Aragon potrafi żartować. Nie jest tylko takim poważnym... Poważnym, pochmurnym, prawda? Strażnikiem gdzieś tam z okolic Bree. No i później spotykamy kogo? Wielkiego Glorfindela. Wielką postać, naprawdę bardzo ważną w historii Legendarium. I to jest chyba pierwsza tak, poza Aragornem, to jest pierwsza taka nowa, taka potężna postać właśnie. Tutaj jeszcze on tutaj jest jakimś elfem. Jakimś elfem dalej. Też Tak, też jest tak, że jakby Annie Frodo, no Aragorn może wiedział, ale hobbici nie wiedzieli, prawda, nie mieli zielonego pojęcia jak ważną postacią i mocną, potężną jest Glorfindel i też w książce nie będzie to pokazane. Tak, to właśnie to co mówiliśmy o Glorfindelu, że on jest taki bohater drugiego planu.