S03E28: "The Office" (gościnnie: Łukasz Sychowicz)
Opowiadam o historii powstania serialu "The Office". W drugiej części odcinka (00:51:30) moim gościem jest Łukasz Sychowicz, scenarzysta "The Office PL".
Dodam, że wedle niedawnych wyliczeń The Office jest najprawdopodobniej najpopularniejszym serialem komediowym w historii. Jest na pewno najczęściej odtwarzanym serialem w trakcie pandemii, najczęściej odtwarzanym serialem w serwisach streamingowych, mówię o skali globalnej. I pobił on wszelkie rekordy popularności, jeżeli chodzi o ponowne odtworzenia właśnie w serwisach streamingowych. No i jak na serial, który w momencie swojej premiery 9 lipca 2001 roku wydawał się taką małą, dziwną, ekscentryczną anomalią wyświetloną gdzieś późno na BBC2, no to trzeba powiedzieć, faktycznie musiała być u zarania jakaś iskra geniuszu, która sprawiła, że ten serial tak wystrzelił w absolutną popkulturową stratosferę, no i wyniósł swoich twórców, Rickiego Gervaisa i Stephena Merchant'a,
No, powtórzę to słowo, do stratosfery, jeśli chodzi o światową popkulturę. No właśnie, u samych początków jest tych dwóch panów, to znaczy Ricky Gervais i Stephen Merchant. Ricky Gervais urodzony w roku 1961 w Reading, Steven Merchant, urodzony w Bristolu w roku 1974 i spojrzenie na ich biografię, zwłaszcza na biografię Gervaisa, bo trzeba powiedzieć, że to on jest tutaj tą główną siłą inspirującą, ale podkreślam, Steven Merchant pisał z nim scenariusze i wspólnie reżyserowali ten serial. Jak spojrzymy na ich drogę, to zobaczymy przede wszystkim, że ich świadomość tego, skąd przychodzą, świadomość tego, do jakich seriali nawiązują, świadomość tego, co chcieli osiągnąć pod względem realizacyjnym, estetycznym w The Office, była bardzo wysoka.
W przypadku wersji brytyjskiej jest ono zlokalizowane w Slough, a w przypadku wersji amerykańskiej w Scranton, w stanie Pensylwania. I skoncentrowany jest serial na życiu biurowym grup pracowników, spośród których nikt tak naprawdę swojej pracy nie ceni, każdy traktuje tę pracę trochę jako taką poczekalnię, być może jako niezbyt pożądany kres w swojej drogi zawodowej, ale jednak akceptowany, no bo z czegoś trzeba żyć. I serial skupia się na postaci szefa Davida Brenta w wersji brytyjskiej i Michaela Scotta w wersji amerykańskiej. Oczywiście Michaela Scotta gra Steve Carell, Davida Brenta gra Ricky Gervais, który jest człowiekiem niemożliwym, jest człowiekiem trudnym, jest człowiekiem poniekąd agresywnym w takiej swojej chęci narzucenia wizji samego siebie jako osoby lubianej.
Ale tak jak obiecałem, zacznijmy od początku. No właśnie, na początku był Ricky Gervais i Stephen Merchant. Gervais, który przez całe lata 80. próbował zrobić karierę w przemyśle muzycznym, studiował najpierw biologię, potem filozofię, koniec końców chciał być właśnie muzykiem, nawet założył kapelę i nagrywał regularne piosenki. Ta kapela w latach 80. nazywała się Siona Dancing i taka, można powiedzieć, trochę New Wave'owa, odrobinę nawiązująca do George'a Michaela, no dzisiaj absolutnie cringe'owa, to można powiedzieć. Wygląda to niesamowicie śmiesznie, jeżeli wpiszecie hasło na YouTubie Siona Dancing, S-E-O-N-A Dancing,
Nic dziwnego, że w postaci Davida Brenta aspiracje muzyczne będą powracały. Przypomnę, że David Brent mówi o sobie, że był frontmanem grupy Foregone Conclusion, czyli można powiedzieć taki przesądzony wniosek. To są pozostałości prób muzycznych samego Gervaisa. I kluczowym momentem w rozwoju The Office, właściwie momentem incepcji, jest spotkanie Gervaisa, który w roku 1997 pracował dla stacji radiowej XJM, I potrzebował tam asystenta, zatrudnił, podobno, tak mówi legenda, pierwszą osobę, której CV leżało na samym szczycie kubki CV i tą osobą był Steven Merchant.
Panowie się świetnie dogadali. Merchant był wówczas częścią takiego programu szkoleniowego BBC dla młodych producentów. Przypomnę, że W momencie, kiedy oni się poznają, to on ma dwadzieścia kilka lat, więc jest rocznik 74, więc jest młodszy od Gervaisa. No i panowie świetnie się dogadywali, okazało się, że mieli podobne obserwacje, co dotyczące biurowego życia. S03E28.
To znaczy CD Boss, dosłownie świński szef z 1998 roku i wyemitowany na Channel 4 w ramach takiej eksperymentalnego skrzydła komediowego Comedy Lab we wrześniu 1999 roku Segment pod tytułem Golden Years. Namawiam Was do wpisania w YouTube Golden Years, obejrzenia tego 20-minutowego segmentu, dlatego że jest to fascynujące laboratorium, dosłownie Comedy Lab, w którym Gervais wypróbowuje swoje możliwości aktorskie. Gra postać nawiązującą nie do późniejszego Davida Brenta, tylko do swojej własnej persony z lat 80. To znaczy rockmana, który chce zrobić karierę naśladując Davida Bowiego. Więc jeżeli chcecie zobaczyć Rickiego Gervaisa w pełnym makijażu Te dwie krótkometrażówki, jednocześnie nawiązanie kontaktu z początkującym producentem w BBC, niejakim Aszem Attallą, który w pewnym momencie podszedł do Merchanta po jednym z jego występów i zaproponował jakąś współpracę,
Z ręki także postać Alana Partridge'a, który był takim autotematycznym komikiem telewizyjnym, komentującym jednocześnie fenomen samej telewizyjnej sławy. To wszystko było w powietrzu i Gervais i Merchant wyczuli, że potrzebny jest zupełnie nowy kształt estetyczny dla serialu komediowego. I właśnie ta siatka osób się stworzyła. To znaczy młody producent Ash Atalla, o którym już wspomniałem, Bardziej doświadczony producent Anil Gupta, który już działał w latach 80. i 90. John Plowman, czyli to mój ulubiony tytuł, muszę powiedzieć, ulubiony tytuł. Otóż jego tytuł zawodowy to było Head of Comedy w BBC, czyli był szefem komedii. Szef do spraw komedii. To mi się bardzo podoba.
O tym należy pamiętać, bo to jest ten moment, w którym de facto zapada decyzja o stworzeniu pilota i zapada decyzja o tym, że faktycznie ten serial zostanie wypróbowany. Sama produkcja była o tyle ciekawa, że Gervais i Merchant faktycznie przysiedli nad scenariuszami, stworzyli sześć odcinków pierwszego sezonu, ale od razu także się uparli, że chcą reżyserować. I to było kontrowersyjne, ponieważ nigdy wcześniej żaden z nich nie reżyserował serialu. Byli tak pewni swojej wizji, wiedzieli, że to co chcą osiągnąć jest tak konkretne i że nie chcą nawet śladu takiej klasycznej sitcomowości, już nie mówię nawet o śmiechu zza kadru, ale że dokładnie wiedzieli jakim językiem dokumentalnym chcą się posłużyć że uparli się i powiedzieli, że odejdą, jeżeli nie dostaną tej pełnej kontroli.
Swoją drogą, jak się czasy zmieniły, to kiedyś trzeba było coś przywozić na kasecie z Wielkiej Brytanii. Dzisiaj oglądamy seriale dokładnie w tym samym dniu, kiedy mają premierę światową. Ale pamiętam, że kiedy to zacząłem oglądać, ja też nie wiedziałem, co to jest, co to za dokument, tak? Dokument z biura? Dokładnie Ricky Gervais i Merchant wiedzieli, że na tym efekcie niesamowicie im zależy i ten efekt został uzyskany. Czym się inspirowali? Częściowo programami, które już istniały, w których były wykorzystane elementy chociażby ukrytej kamery, takie jak Brass Eye, chociażby w kontekście brytyjskim, ale sam Ricky Gervais powiedział, że najważniejszym źródłem inspiracji przy The Office Było arcydzieło Roba Reinera, filmowe, kinowe, z roku 1984 pod tytułem Otto Spinal Tap.
W roku 2004 rozpoczyna się inna przygoda, mianowicie przygoda pod tytułem The Office amerykański. Wtedy zaczynają się prace nad tym serialem w wersji amerykańskiej. Stacja NBC przygotowuje serial i tam Greg Daniels jest tą osobą, oczywiście na licencji z BBC, który okazuje się twórcą kluczowym, tak zwanym showrunnerem. 24 marca 2005 roku następuje premiera pierwszego odcinka The Office amerykańskiego, wyświetlanego w Wielkiej Brytanii jako The Office – An American Workplace i emisja trwa aż do roku 2013, konkretnie do 16 maja. 9 sezonów, 201 odcinków, Steve Carell w roli głównej jako Michael Scott.
W międzyczasie wystąpił w 40-letnim prawiczku, który wyniósł go na szczyty sławy kinowej jako aktora komediowego. Steve Carell także gra Michaela Scotta jako sympatyczniejszą postać. To znaczy Michael Scott nigdy nie jest aż tak podły jak David Brent i nie ma też wątpliwości, że w przypadku Michaela Scotta jego główną taką cechą jest poszukiwanie miłości i akceptacji, że on gdzieś Tak u spodu chciałby być bardzo lubiany. W przypadku Davida był jeszcze jeden element, mianowicie David postrzegał sam siebie jako komika i to jego poczucie humoru było no nie tylko, że agresywne, ale on po prostu żył w stanie pewnego permanentnego złudzenia graniczącego, można powiedzieć, z taką
To jest główna różnica między tymi dwiema wersjami. Innymi słowy wersja brytyjska jest bardziej radykalną wizją taką komediową, w której rzeczywiście na 12 odcinków zamyka się nas w klatce Co ciekawe i o czym warto pamiętać, i o tym mówią także sami twórcy, w dość licznych podcastach, jakie powstały już po zakończeniu The Office, Przypomnę, że Steve Carell opuścił w pewnym momencie serial i właściwie sezony 8 i 9 się już rozgrywają bez niego i tak troszkę kuśtykają, ale twórcy nagrywają podcasty, m.in. jest podcast Office Ladies, w którym aktorki serialu opowiadają o realizacji.
Wszyscy mówią to samo, że scenariusze były bardzo konkretnie napisane, że było bardzo mało miejsca na improwizację, że były elementy improwizowane i chociażby Rainn Wilson jako Dwight, czyli ta amerykańska wersja Garretta, często improwizował i Steve Carell też często improwizował, ale ta improwizacja jednak była kontrolowana. Ale mówią o tym, że bardzo była otwarta atmosfera, jeżeli chodzi o zgłaszanie pomysłów i to zgłaszanie pomysłów dotyczyło także poszczególnych scen. Każdy mógł wymyślić scenę i później, jeżeli ona została uznana za dobrą, to była realizowana. Innymi słowy, pojawił się taki element pewnej demokratycznej współpracy improwizacyjnej, która dała świetne efekty w tej amerykańskiej wersji i sprawiła także, że o wiele większa ilość postaci ożyła, bo jeżeli zestawimy te obsady wersji brytyjskiej i amerykańskiej, to widać wyraźnie, że w amerykańskiej jest po prostu więcej postaci i każda z nich ma trochę bogatsze życie wewnętrzne i takie przebiegi fabularne na przestrzeni tych wielu, wielu sezonów.
Tutaj to wszystko jest także w The Office i wydaje się przez to serial bardzo aktualny, bo nie dość, że każdy może sympatyzować z samym osadzeniem akcji w biurze, to każdy doświadczył na pewno w swoim życiu momentu, w którym osoba zarządzająca nami Była może trochę mniej inteligentna, może miała trochę niższe moralne standardy, może nie bardzo dało się z nią dogadać, może nie posiadała wystarczającej kompetencji. To jest coś, do czego wszyscy, myślę, możemy odnieść swoje własne doświadczenia. Nagród dla amerykańskiego The Office było bardzo wiele, co ciekawe Steve Carell nie otrzymał Emmy za swoją rolę Michaela Scotta, co zostało powszechnie skrytykowane, ale Scranton w stanie Pensylwania do dzisiaj chlubi się tym, że to właśnie tam osadzono akcję przed ratuszem miejskim, jest nawet plakietka, burmistrz Scranton wypowiadał się wielokrotnie,
Jest więcej sezonów, tak? W sumie dziewięć, tak? A, sorry, racja. Ja uważam, że Michael Jordan zakończył karierę w 98 w Chicago, już nigdy nie grał w Waszyngtonie. To będę musiał potem zrobić listę, żeby zrozumieć dowcip. Odszedł, a później jeszcze po dwóch latach jeszcze raz wrócił i grał dwa sezony w Waszyngtonie. A, no widzisz, przy koszykarskich to zawsze tego. Powiedz mi, jak ty patrzysz, czy jest coś takiego, o, czy jest coś takiego jak progres Michaela Scotta, w sensie przez te siedem sezonów, czy on się w ogóle zmienia, czy to jest po prostu... Status quo, patrzysz też na to, jak Steve Carell grał na postaci. Na pewno jest progres w ogóle humoru, więc siłą rzeczy tam się dużo rzeczy trochę zmienia. Co do samego Michaela Scotta, on się zmienia na pewno na początku, moim zdaniem, bo jednak oni w tym pierwszym sezonie wychodzą z tego brytyjskiego i moim zdaniem on jest, faktycznie jest takim, powiedzmy, że jest mu trochę bliżej do Davida Brenta niż jest mu później, moim zdaniem.
Pokazano wszystkie 16 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się od wprowadzenia i opowieści o początkach serialu The Office, jego twórcach i początkowej recepcji.
Podczas tego sekcji autor opowiada o pierwszych odcinkach The Office, jego premierze w Wielkiej Brytanii i początkowej recepcji.
Autor opisuje, jak forma serialu The Office była revolucyjna i opowiada o jego kontynuacji w Ameryce.
Podczas tej sekcji opisuje się kontynuację serialu w Ameryce, role Grega Danielsa i Steve'a Carella.
Autor porusza temat różnic między wersjami brytyjską a amerykańską The Office, w tym wpływ na postacie i formę serialu.
Łukasz Sychowicz porównuje wersje brytyjską i amerykańską The Office, podkreślając różnice w humorze i postaciach.
Sychowicz analizuje postać Michaela Scotta, jego rozwój w sezonach i emocjonalne centrum postaci.
Podczas tej sekcji autor przedstawia Łukasza Sychowicza, Head Writera The Office.pl, i opowiada o jego pracy nad serialiem.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.