Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S03E28: "The Office" (gościnnie: Łukasz Sychowicz)

27.08.2021 ·1 godz 22 min · 8 rozdziałów

Opowiadam o historii powstania serialu "The Office". W drugiej części odcinka (00:51:30) moim gościem jest Łukasz Sychowicz, scenarzysta "The Office PL".

0:20 · Wprowadzenie i historia powstania The Office 14

Bardzo dziękuję za to wsparcie i dzięki niemu mogę nagrywać kolejne odcinki. Dzisiaj specjalny odcinek poświęcony wyjątkowo serialowi. Zazwyczaj opowiadam Wam o filmach, zawsze opowiadam Wam o filmach. Tym razem opowiem o serialu. O serialach kiedyś rozmawiałem ogólnie z Kasią Czajką-Kominiarczyk, czyli ze Zwierzę Popkulturalnym, po tym jak na rynek trafiła jej książka o serialach, a dzisiaj opowiem Wam o bardzo konkretnym, bardzo szczególnym dla mnie z wielu powodów. Serialu jakim jest The Office. The Office w dwóch wcieleniach, wcieleniu brytyjskim i wcieleniu amerykańskim. The Office to serial komediowy, to fenomen o skali globalnej, to ogromna marka, która zrodziła już wiele naśladownictw i oficjalnych i nieoficjalnych.

I jest to fenomen, który istnieje już z nami od dwóch dekad. Dzisiaj opowiem Wam o tym, jak narodziło się pierwszy The Office. Opowiem także o przetransplantowaniu The Office na rynek amerykański, gdzie ono uzyskało zupełnie nową skalę i zupełnie nową jakość. A w drugiej części odcinka porozmawiam o fenomenie The Office i o postaci Davida Brenta, Michaela Scotta z Łukaszem Sychowiczem. scenarzystą i headwriterem polskiej wersji The Office, theoffice.pl, która już tej jesieni trafi na Kanal+, i przy której ja miałem przyjemność pracować jako kierownik literacki. Nie ukrywam, że przez ostatni rok bardzo dużo myślałem o The Office, czytałem o The Office, no właściwie te 12 miesięcy były jakoś naznaczone właśnie ciągłą pracą przy

The Office i trochę też refleksji zrodziło się w mojej głowie w związku z tym i postanowiłem przybliżyć Wam ten serial, który, co ważne, był dla mnie bardzo ważny już od dawna, to znaczy na długo przed tym, jak sam przy tym serialu zacząłem pracować, przy jego polskiej wersji oczywiście, Bardzo byłem oddanym fanem The Office, powiem od razu, zwłaszcza wersji brytyjskiej. To będzie nas różnić trochę z moim dzisiejszym gościem, który jest zaprzysięgłym fanem wersji amerykańskiej. Dla mnie ta wersja brytyjska jest odrobinę lepsza, ale o tym jakie są różnice w tych wersjach oczywiście jeszcze porozmawiamy. Jak zawsze w przygotowaniu odcinka pomogły mi materiały książki, które teraz wyliczę.

Przede wszystkim książka autorstwa Bena Waltersa pt. The Office z serii BFI TV Classics. Otóż obok serii BFI Film Classics, znakomicie znanej już Wam, jest także oddzielna cała seria. Nie tak liczna, ale zacna. Brytyjski Instytut Filmowy wydaje książeczki o klasykach telewizji. I właśnie Ben Walters napisał książkę o The Office. Drugą pozycją, po którą sięgnąłem, jest książka Andiego Greena, w zasadzie można powiedzieć zredagowana przez Andiego Greena, The Office, the untold story of the greatest sitcom of the 2000s. Czyli The Office, nieopowiedziana dotąd historia najlepszego sitcomu lat dwutysięcznych. To jest książka w formacie wywiadu rzeki z wieloma osobami, które pracowały przy amerykańskim The Office.

W zasadzie jest to taka historia ustna The Office, opowiedziana głosami bardzo starannie dobranymi, przemieszanymi ze sobą osób, które pracowały przy The Office. Znakomita lektura, zwłaszcza dla fanów wersji amerykańskiej, wydana zresztą stosunkowo niedawno, bo ta książka wyszła rok temu. Kolejną książką, która mi pomogła, zwłaszcza jeżeli chodzi o pewne zrozumienie kontekstu w The Office, to jest książka pt. The Office and Philosophy. Scenes from the Unexamined Life pod redakcją Jeremiego Wiśniewskiego. Ale to książka amerykańska z takiej serii and philosophy. Różne są tam Simpsonowie, The Simpsons and Philosophy i różne Family Guy and Philosophy.

Takie zbiory esejów, w których właśnie fenomeny popkultury są poddawane takiemu spojrzeniu filozoficznemu. I tutaj zwłaszcza esej poddający The Office takiej marksistowskiej analizie stosunków pracy wydał mi się bardzo ciekawy. Poza tym korzystałem z wydania DVD The Complete The Office wydane przez BBC i oczywiście jak zawsze z materiałów znalezionych w internecie na czele z anglojęzyczną Dodam, że obecnie 9 sezonów amerykańskiego The Office można w Polsce legalnie oglądać z polskimi napisami na platformie Amazon Prime. Więc jeżeli chcecie obejrzeć te 201, jeśli dobrze pamiętam, odcinków 9 sezonów amerykańskiego The Office, to tam należy się udać.

No ale właśnie, o czym ja mówię? SpoilerMaster zazwyczaj jest poświęcony dosyć drobiazgowemu przedstawieniu kontekstu pojedynczych filmów, które trwają półtorej godziny, dwie godziny, a tutaj 201 odcinków serialu amerykańskiego, 12 odcinków serialu brytyjskiego plus dwa odcinki specjalne, świąteczne. Do tego kilkanaście już światowych przeróbek The Office, bo The Office już zagościło w wielu krajach, między innymi we Francji, w Indiach, w Czechach, w Niemczech, w Szwecji były lokalne przeróbki The Office na licencji BBC, a zatem jak ten jeden biedny odcinek SpoilerMastera ma to wszystko objąć? Oczywiście nie obejmie. Oczywiście nie obejmie, ja dzisiaj bardzo sobie ograniczam pole, mianowicie chcę skupić się na historii powstania tego serialu, na tym jak to się stało, że z pomysłów, który naprawdę bardzo niewiele osób wierzyło i który nie kosztował wiele i który wydawał się gdzieś sobie bytować na absolutnych obrzeżach BBC,

Narodził się globalny fenomen i tak naprawdę marka numer jeden, jeżeli chodzi o seriale BBC, także jeżeli chodzi właśnie o licencje, o to, jak bardzo się to rozrosło, zwłaszcza oczywiście, kiedy serial osiągnął niebywałe rozmiary w postaci amerykańskiego sukcesu. A zatem dzisiaj przede wszystkim skupię się na takich samych początkach, na tym jak ten serial się narodził, w jakich warunkach, kto go stworzył, jaki był pomysł, też jakie filmy wpłynęły, jakie dzieła kulturowe wpłynęły na Innymi słowy będę robił to, co zawsze w Spoilermasterze robię, to znaczy bardzo będę się starał poszerzyć kontekstowo wasze spojrzenie, tak żeby docenić, w jaki sposób twórcy myśleli o tym projekcie, wówczas kiedy jeszcze na hasło The Office naprawdę nikt się nie uśmiechał i nikt nie mówił, a no tak, The Office.

Dodam, że wedle niedawnych wyliczeń The Office jest najprawdopodobniej najpopularniejszym serialem komediowym w historii. Jest na pewno najczęściej odtwarzanym serialem w trakcie pandemii, najczęściej odtwarzanym serialem w serwisach streamingowych, mówię o skali globalnej. I pobił on wszelkie rekordy popularności, jeżeli chodzi o ponowne odtworzenia właśnie w serwisach streamingowych. No i jak na serial, który w momencie swojej premiery 9 lipca 2001 roku wydawał się taką małą, dziwną, ekscentryczną anomalią wyświetloną gdzieś późno na BBC2, no to trzeba powiedzieć, faktycznie musiała być u zarania jakaś iskra geniuszu, która sprawiła, że ten serial tak wystrzelił w absolutną popkulturową stratosferę, no i wyniósł swoich twórców, Rickiego Gervaisa i Stephena Merchant'a,

No, powtórzę to słowo, do stratosfery, jeśli chodzi o światową popkulturę. No właśnie, u samych początków jest tych dwóch panów, to znaczy Ricky Gervais i Stephen Merchant. Ricky Gervais urodzony w roku 1961 w Reading, Steven Merchant, urodzony w Bristolu w roku 1974 i spojrzenie na ich biografię, zwłaszcza na biografię Gervaisa, bo trzeba powiedzieć, że to on jest tutaj tą główną siłą inspirującą, ale podkreślam, Steven Merchant pisał z nim scenariusze i wspólnie reżyserowali ten serial. Jak spojrzymy na ich drogę, to zobaczymy przede wszystkim, że ich świadomość tego, skąd przychodzą, świadomość tego, do jakich seriali nawiązują, świadomość tego, co chcieli osiągnąć pod względem realizacyjnym, estetycznym w The Office, była bardzo wysoka.

Innymi słowy, to nie był przypadek, że to tak się wydarzyło, to nie był przypadek, że The Office wyszło od tak Nie, to był rezultat bardzo konkretnej wizji artystycznej, która rodziła się na przestrzeni kilku lat i jeżeli mówię o Kim Gervaisie jako o tym ważniejszym elemencie tego duetu, to oczywiście dlatego, że Ricky Gervais jest także gwiazdą tego serialu w sensie aktorskim. Także David Brand, którego gra Gervais jest po prostu centrum komizmu, humoru i takim centrum tego wszechświata The Office. Dwa słowa o fabule, tak żeby dla porządku, bo oczywiście zakładam, że ten serial przynajmniej częściowo znacie, jeżeli słuchacie Spoilermastera, podcastu do słuchania po seansie. The Office rozgrywa się w typowym, szarym, niczym nie wyróżniającym się biurze firmy produkującej papier.

I z tego wynika komedia. Komedia wynika także z faktu, że czujemy, że podglądamy zwyczajne życie, podglądamy absolutną biurową nudę, ponieważ nikt w firmie Wernham Hogg w wersji brytyjskiej, ani w firmie Dunder Mifflin w wersji amerykańskiej, nikt nie ma żadnego przekonania, że to co robi jest ważne. Może z wyjątkiem postaci służbistów, to znaczy Garetha i Dwighta odpowiednio w obydwu wersjach, ale ogólnie rzecz biorąc wszyscy chcą po prostu przetrwać dzień. Więc połączenie tej biurowej nudy z absolutnie przerośniętym ego Davida i Michaela, z jeszcze wątkiem romansowym, który rozgrywa się w tle, to znaczy wątkiem romansowym pomiędzy Timem i Dawn, Jimem i Pam, w wersji odpowiednio brytyjskiej i amerykańskiej, takim wątkiem, który nie może się za bardzo rozwinąć, dlatego że Dawn, Pam jest związana z kim innym, to wspólnie tworzy ową magię The Office.

I nazwisko Gervaisa. Wygląda to niemalże jak specjalnie przygotowana taśma żenady, którą można by spokojnie wyświetlić w jednym z odcinków The Office. On występuje w brokacie, w takim właśnie stroju poniekąd inspirowanym Zigim Stardustem, no i śpiewa żewno-rockowe piosenki. Jest to interesujące doświadczenie. Nigdy nie udało się Siona Dancing przebić na listę przebojów w Wielkiej Brytanii, ale mieli jeden hit na Filipinach. To jednak nie zaspokoiło ambicji Gervaisa, który później w tej samej dekadzie jeszcze był menadżerem grupy Suede, zanim ta grupa odniosła większy sukces, ale tak naprawdę ta ścieżka muzyczna okazała się trochę ślepą uliczką.

Nic dziwnego, że w postaci Davida Brenta aspiracje muzyczne będą powracały. Przypomnę, że David Brent mówi o sobie, że był frontmanem grupy Foregone Conclusion, czyli można powiedzieć taki przesądzony wniosek. To są pozostałości prób muzycznych samego Gervaisa. I kluczowym momentem w rozwoju The Office, właściwie momentem incepcji, jest spotkanie Gervaisa, który w roku 1997 pracował dla stacji radiowej XJM, I potrzebował tam asystenta, zatrudnił, podobno, tak mówi legenda, pierwszą osobę, której CV leżało na samym szczycie kubki CV i tą osobą był Steven Merchant.

17:36 · Pierwsze odcinki i premiera w Wielkiej Brytanii 7

Z tego programu. I już tam była, wyłaniała się powoli jego persona, to znaczy takiego pozbawionego samoświadomości, niepoprawnego politycznie, atakującego mniejszości, osoby niepełnosprawne, osoby nieheteronormatywne, bigota. który właśnie narzuca wszystkim swoje zdanie dookoła i jest rodzajem takiego właśnie agresywnego atencjusza. To słowo poznałem stosunkowo niedawno, ale ono naprawdę pasuje do tej figury, jaką powoli rzeźbił Ricky Gervais. I kluczowe dla współpracy tych dwóch panów są dwie krótkometrażówki telewizyjne, które oni stworzyli niejako jako próbki do The Office.

To powoli stworzyło siatkę ludzką, która umożliwiła w ogóle przepchnięcie projektu The Office w BBC. Pamiętajmy, dzisiaj można o to łatwiej zapomnieć, ale The Office takim, jakie ujrzało światło dzienne w lipcu 2001 roku, było naprawdę rewolucyjne estetycznie. Ten pomysł, żeby serial komediowy od początku do końca naśladował dokument bez właściwie, z wyjątkiem czołówki i tyłówki, bez muzyki dodatkowej, bez komentarza zza kadru, żeby de facto udawał gatunek docu-soap tak bardzo, że niektórzy widzowie pierwszych odcinków mogli spokojnie pomylić The Office z faktycznym dokumentem,

Rzucać, tak? Rzucać, czyli rzucanie pomysłów. Pitching to jest moment, w którym ktoś, kto chce zrealizować projekt filmowy, ale nie ma na to środków finansowych, rozmawia z kimś, kto ma te środki finansowe, ale niekoniecznie chce zrealizować Twój projekt. Więc pitching to jest po prostu taki moment, kiedy można spróbować sprzedać swój pomysł. Anil Gupta zaprezentował The Office na takim właśnie spotkaniu programowym w BBC, gdzie osobą decyzyjną była Jane Root. I zacytuję słowa Anila Gupty, który opowiada o tym, jak ta sesja poszła, bo właśnie owo magiczne słówko TAK, które padło wówczas, sprawiło, że dzisiaj mówię do Was i rozmawiamy o The Office. A zatem cytuję Anila Guptę. Ten fragment wypowiedzi pochodzi z książki Bena Waltersa.

To bardzo interesujące, że nie godzili się na żaden kompromis. Jedyne, na co się zgodzili, to żeby do pierwszego tego pilota był przypisany formalnie na planie jeszcze jeden reżyser. Opiekował się bodajże nimi właśnie John Plowman, ale faktycznie obydwaj wyreżyserowali pierwsze odcinki, no i całość zarazem serialu. Dlaczego to było takie ważne? Dlatego, że wiedzieli, że wartością tego serialu nie jest fabuła, bo tej fabuły de facto nie ma. Jak przyjrzycie się odcinkom brytyjskiego The Office, i to jest jedna z przyczyn, dla których ja także wolę brytyjskie The Office, tam fabuły po prostu nie ma. Tam są pewne elemenciki fabuły. Powolne rozwijanie się romansu, wisząca gdzieś tam groźba zamknięcia tego oddziału firmy,

I tak dalej, ale ogólnie rzecz biorąc tak zwanych plotów nie ma w tych odcinkach. I to jest bardzo interesujące, ponieważ sam styl obserwacyjny, w którym to dokumentalna kamera śledzi ruchy bohaterów, wyłapuje nagłymi zoomami, czyli transfokacjami, najazdami kamery, to co się zabawnego wydarza w biurze, a przede wszystkim to, że same reakcje, że czyjeś spojrzenie może być puentą do wcipu, To wszystko sprawiło, że The Office okazało się niesłychanie wizualną komedią, a jednocześnie panowie nie chcieli się zgodzić na żaden żywszy akcent kolorystyczny. Już wybierając lokację, a w koniec końców wybrali pracę w studio, Ale w studio, które było częściowo przekształcone z byłych biur, konkretnie w Teddington Studios, absolutnie uparli się na stuprocentowy realizm.

To znaczy wygląd ludzi, nawet cera, kolor skóry, odcień, to jak wyglądają poszczególne postaci. Jak wyglądają ściany? Jak wygląda scenografia? Tam nie ma absolutnie żadnego dotknięcia żywszego koloru. Wszystko jest beżowo, zielono, białe, ewentualnie z jakimiś przebłyskami niebieskiego. I to sprawia, że rzeczywiście można pomylić ten materiał filmowy z jakimś materiałem przypadkowo nakręconym w dowolnym biurze na świecie. Notabene, bo ja po raz pierwszy oglądałem The Office brytyjskie około roku 2002, moja kuzynka Przywiozła mi z Wielkiej Brytanii kasetę wideo nagraną z telewizji. Po prostu ona wówczas mieszkała już w Wielkiej Brytanii. Przywiozła mi to i powiedziała, słuchaj, musisz to obejrzeć.

Swoją drogą, jak się czasy zmieniły, to kiedyś trzeba było coś przywozić na kasecie z Wielkiej Brytanii. Dzisiaj oglądamy seriale dokładnie w tym samym dniu, kiedy mają premierę światową. Ale pamiętam, że kiedy to zacząłem oglądać, ja też nie wiedziałem, co to jest, co to za dokument, tak? Dokument z biura? Dokładnie Ricky Gervais i Merchant wiedzieli, że na tym efekcie niesamowicie im zależy i ten efekt został uzyskany. Czym się inspirowali? Częściowo programami, które już istniały, w których były wykorzystane elementy chociażby ukrytej kamery, takie jak Brass Eye, chociażby w kontekście brytyjskim, ale sam Ricky Gervais powiedział, że najważniejszym źródłem inspiracji przy The Office Było arcydzieło Roba Reinera, filmowe, kinowe, z roku 1984 pod tytułem Otto Spinal Tap.

32:00 · Revolucyjna forma serialu i kontynuacja w Ameryce 4

Więc sam Ricky Gervais mówił, że to właśnie ten film najbardziej na niego wpłynął. I kiedy nastąpiła premiera The Office w brytyjskiej telewizji w lipcu 2001 roku, a lato nie jest czasem, kiedy daje się największe, takie najbardziej wyczekiwane, okrzyczane premiery, na początku wyniki były dosyć rozczarowujące, ale sama Jane Root, i tutaj jej wielka zasługa mówi, że nie chciała tego serialu przereklamować. Nie chciała ogłaszać, że oto mamy najlepszą komedię, jaką kiedykolwiek widzieliście. Wręcz reklama była ograniczona do niemalże do zera. Pozwolono widzom odkryć ten serial i to marketingowo był geniusz i duża wiara ze strony producentów, ponieważ dokładnie tak się stało. Pierwsze recenzje były średnie, stacja nie reagowała, serial sobie leciał i nagle się okazało, że ludzie zaczęli się wymieniać

Płyty DVD z serialem rozeszły się w liczbach, jakie jeszcze nigdy nie zostały zanotowane. To było najlepiej sprzedające się DVD w historii BBC. I sukces został absolutnie przypieczętowany w momencie, w którym w roku 2003 The Office zupełnie niespodziewanie otrzymało nagrodę Złotego Globa dla najlepszego serialu telewizyjnego i dla Rickiego Gervaisa w roli głównej. Od ponad ćwierćwiecza wówczas nie wydarzyło się, żeby brytyjski serial był nominowany w tej kategorii, a w ogóle w historii Złotych Globów nigdy nie wydarzyło się, żeby Złoty Glob trafił w ręce brytyjskiego serialu komediowego. A tutaj nominowany troszeczkę wydawało się po macoszemu serial. Sami twórcy się nie spodziewali, że tego Złotego Globa dostaną.

Ta nagroda otwarła Na dobre Rickiemu Javisowi i twórcom drogę do Ameryki i okazało się, że właśnie ten niewielki, taniutki serial, ale zrealizowany absolutnie bez kompromisu artystycznego przez samych twórców, którzy chcieli go zrealizować właśnie tak, okazał się hitem także w Stanach Zjednoczonych. Co więcej, krytycy byli zgodni. To jest nowe słowo w komedii. To było coś rewolucyjnego. Ja do dzisiaj, kiedy oglądam pierwsze odcinki The Office, a uważam, że najlepsze odcinki to jest początek sezonu pierwszego, cały właściwie pierwszy sezon uważam za majstersztyk. Myślę, że w drugim sezonie już jest troszeczkę gry pod publiczkę, a odcinki specjalne, świąteczne to już jest absolutna gra pod publiczkę. Ale pierwszy sezon The Office uważam za najbardziej oryginalne wydarzenie komediowe pewnie do tej pory w XXI wieku, dlatego że to, co oni zaproponowali po prostu nie miało precedensu.

Pod tytułem The Invention of Lying, ale także serial pod tytułem Derek, o wiele mniej udany. W ogóle późniejsze projekty Gervaisa nigdy nie osiągnęły tej wielkości, chociaż Afterlife jest bardzo udanym serialem na Netflixie, ale jednak to nie jest ta klasa innowacji co The Office. Dla Gervaisa oznaczało to wejście właściwie do panteonu komików światowych, późniejsze jego prowadzenie Złotych Globów, kontrowersje, jego taka niechęć do nagięcia się do norm politycznej poprawności, coraz to bardziej problematyczny status serialu The Office samego, To wszystko sprawiło, że Jerry Weiss był na swojej trajektorii, która zawiodła go bardzo wysoko.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.