Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S03E28: "The Office" (gościnnie: Łukasz Sychowicz)

27.08.2021 ·1 godz 22 min · 8 rozdziałów

Opowiadam o historii powstania serialu "The Office". W drugiej części odcinka (00:51:30) moim gościem jest Łukasz Sychowicz, scenarzysta "The Office PL".

0:20 · Wprowadzenie i historia powstania The Office 8

Dodam, że wedle niedawnych wyliczeń The Office jest najprawdopodobniej najpopularniejszym serialem komediowym w historii. Jest na pewno najczęściej odtwarzanym serialem w trakcie pandemii, najczęściej odtwarzanym serialem w serwisach streamingowych, mówię o skali globalnej. I pobił on wszelkie rekordy popularności, jeżeli chodzi o ponowne odtworzenia właśnie w serwisach streamingowych. No i jak na serial, który w momencie swojej premiery 9 lipca 2001 roku wydawał się taką małą, dziwną, ekscentryczną anomalią wyświetloną gdzieś późno na BBC2, no to trzeba powiedzieć, faktycznie musiała być u zarania jakaś iskra geniuszu, która sprawiła, że ten serial tak wystrzelił w absolutną popkulturową stratosferę, no i wyniósł swoich twórców, Rickiego Gervaisa i Stephena Merchant'a,

No, powtórzę to słowo, do stratosfery, jeśli chodzi o światową popkulturę. No właśnie, u samych początków jest tych dwóch panów, to znaczy Ricky Gervais i Stephen Merchant. Ricky Gervais urodzony w roku 1961 w Reading, Steven Merchant, urodzony w Bristolu w roku 1974 i spojrzenie na ich biografię, zwłaszcza na biografię Gervaisa, bo trzeba powiedzieć, że to on jest tutaj tą główną siłą inspirującą, ale podkreślam, Steven Merchant pisał z nim scenariusze i wspólnie reżyserowali ten serial. Jak spojrzymy na ich drogę, to zobaczymy przede wszystkim, że ich świadomość tego, skąd przychodzą, świadomość tego, do jakich seriali nawiązują, świadomość tego, co chcieli osiągnąć pod względem realizacyjnym, estetycznym w The Office, była bardzo wysoka.

Innymi słowy, to nie był przypadek, że to tak się wydarzyło, to nie był przypadek, że The Office wyszło od tak Nie, to był rezultat bardzo konkretnej wizji artystycznej, która rodziła się na przestrzeni kilku lat i jeżeli mówię o Kim Gervaisie jako o tym ważniejszym elemencie tego duetu, to oczywiście dlatego, że Ricky Gervais jest także gwiazdą tego serialu w sensie aktorskim. Także David Brand, którego gra Gervais jest po prostu centrum komizmu, humoru i takim centrum tego wszechświata The Office. Dwa słowa o fabule, tak żeby dla porządku, bo oczywiście zakładam, że ten serial przynajmniej częściowo znacie, jeżeli słuchacie Spoilermastera, podcastu do słuchania po seansie. The Office rozgrywa się w typowym, szarym, niczym nie wyróżniającym się biurze firmy produkującej papier.

W przypadku wersji brytyjskiej jest ono zlokalizowane w Slough, a w przypadku wersji amerykańskiej w Scranton, w stanie Pensylwania. I skoncentrowany jest serial na życiu biurowym grup pracowników, spośród których nikt tak naprawdę swojej pracy nie ceni, każdy traktuje tę pracę trochę jako taką poczekalnię, być może jako niezbyt pożądany kres w swojej drogi zawodowej, ale jednak akceptowany, no bo z czegoś trzeba żyć. I serial skupia się na postaci szefa Davida Brenta w wersji brytyjskiej i Michaela Scotta w wersji amerykańskiej. Oczywiście Michaela Scotta gra Steve Carell, Davida Brenta gra Ricky Gervais, który jest człowiekiem niemożliwym, jest człowiekiem trudnym, jest człowiekiem poniekąd agresywnym w takiej swojej chęci narzucenia wizji samego siebie jako osoby lubianej.

Ale tak jak obiecałem, zacznijmy od początku. No właśnie, na początku był Ricky Gervais i Stephen Merchant. Gervais, który przez całe lata 80. próbował zrobić karierę w przemyśle muzycznym, studiował najpierw biologię, potem filozofię, koniec końców chciał być właśnie muzykiem, nawet założył kapelę i nagrywał regularne piosenki. Ta kapela w latach 80. nazywała się Siona Dancing i taka, można powiedzieć, trochę New Wave'owa, odrobinę nawiązująca do George'a Michaela, no dzisiaj absolutnie cringe'owa, to można powiedzieć. Wygląda to niesamowicie śmiesznie, jeżeli wpiszecie hasło na YouTubie Siona Dancing, S-E-O-N-A Dancing,

I nazwisko Gervaisa. Wygląda to niemalże jak specjalnie przygotowana taśma żenady, którą można by spokojnie wyświetlić w jednym z odcinków The Office. On występuje w brokacie, w takim właśnie stroju poniekąd inspirowanym Zigim Stardustem, no i śpiewa żewno-rockowe piosenki. Jest to interesujące doświadczenie. Nigdy nie udało się Siona Dancing przebić na listę przebojów w Wielkiej Brytanii, ale mieli jeden hit na Filipinach. To jednak nie zaspokoiło ambicji Gervaisa, który później w tej samej dekadzie jeszcze był menadżerem grupy Suede, zanim ta grupa odniosła większy sukces, ale tak naprawdę ta ścieżka muzyczna okazała się trochę ślepą uliczką.

Nic dziwnego, że w postaci Davida Brenta aspiracje muzyczne będą powracały. Przypomnę, że David Brent mówi o sobie, że był frontmanem grupy Foregone Conclusion, czyli można powiedzieć taki przesądzony wniosek. To są pozostałości prób muzycznych samego Gervaisa. I kluczowym momentem w rozwoju The Office, właściwie momentem incepcji, jest spotkanie Gervaisa, który w roku 1997 pracował dla stacji radiowej XJM, I potrzebował tam asystenta, zatrudnił, podobno, tak mówi legenda, pierwszą osobę, której CV leżało na samym szczycie kubki CV i tą osobą był Steven Merchant.

Panowie się świetnie dogadali. Merchant był wówczas częścią takiego programu szkoleniowego BBC dla młodych producentów. Przypomnę, że W momencie, kiedy oni się poznają, to on ma dwadzieścia kilka lat, więc jest rocznik 74, więc jest młodszy od Gervaisa. No i panowie świetnie się dogadywali, okazało się, że mieli podobne obserwacje, co dotyczące biurowego życia. S03E28.

17:36 · Pierwsze odcinki i premiera w Wielkiej Brytanii 6

A jednocześnie nie ulegało żadnej wątpliwości, że sam Gervais ma właśnie żyłkę komika, performera, stand-upera i zaczęli kombinować, jakby te talenty wykorzystać. W tym czasie Gervais, który pożegnał się już z owymi S03E28 gościnnie. w których Ricky Gervais pojawiał się regularnie jako taki uliczny reporter pytający przechodniów prawdziwych, niepodstawionych o absolutnie absurdalne rzeczy. Jeżeli wpiszecie na YouTubie The 11 O'Clock Show Anthology to wyskoczy Wam taka antologia zlepek różnych właśnie występów Gervaisa.

Z tego programu. I już tam była, wyłaniała się powoli jego persona, to znaczy takiego pozbawionego samoświadomości, niepoprawnego politycznie, atakującego mniejszości, osoby niepełnosprawne, osoby nieheteronormatywne, bigota. który właśnie narzuca wszystkim swoje zdanie dookoła i jest rodzajem takiego właśnie agresywnego atencjusza. To słowo poznałem stosunkowo niedawno, ale ono naprawdę pasuje do tej figury, jaką powoli rzeźbił Ricky Gervais. I kluczowe dla współpracy tych dwóch panów są dwie krótkometrażówki telewizyjne, które oni stworzyli niejako jako próbki do The Office.

To znaczy CD Boss, dosłownie świński szef z 1998 roku i wyemitowany na Channel 4 w ramach takiej eksperymentalnego skrzydła komediowego Comedy Lab we wrześniu 1999 roku Segment pod tytułem Golden Years. Namawiam Was do wpisania w YouTube Golden Years, obejrzenia tego 20-minutowego segmentu, dlatego że jest to fascynujące laboratorium, dosłownie Comedy Lab, w którym Gervais wypróbowuje swoje możliwości aktorskie. Gra postać nawiązującą nie do późniejszego Davida Brenta, tylko do swojej własnej persony z lat 80. To znaczy rockmana, który chce zrobić karierę naśladując Davida Bowiego. Więc jeżeli chcecie zobaczyć Rickiego Gervaisa w pełnym makijażu Te dwie krótkometrażówki, jednocześnie nawiązanie kontaktu z początkującym producentem w BBC, niejakim Aszem Attallą, który w pewnym momencie podszedł do Merchanta po jednym z jego występów i zaproponował jakąś współpracę,

Z ręki także postać Alana Partridge'a, który był takim autotematycznym komikiem telewizyjnym, komentującym jednocześnie fenomen samej telewizyjnej sławy. To wszystko było w powietrzu i Gervais i Merchant wyczuli, że potrzebny jest zupełnie nowy kształt estetyczny dla serialu komediowego. I właśnie ta siatka osób się stworzyła. To znaczy młody producent Ash Atalla, o którym już wspomniałem, Bardziej doświadczony producent Anil Gupta, który już działał w latach 80. i 90. John Plowman, czyli to mój ulubiony tytuł, muszę powiedzieć, ulubiony tytuł. Otóż jego tytuł zawodowy to było Head of Comedy w BBC, czyli był szefem komedii. Szef do spraw komedii. To mi się bardzo podoba.

O tym należy pamiętać, bo to jest ten moment, w którym de facto zapada decyzja o stworzeniu pilota i zapada decyzja o tym, że faktycznie ten serial zostanie wypróbowany. Sama produkcja była o tyle ciekawa, że Gervais i Merchant faktycznie przysiedli nad scenariuszami, stworzyli sześć odcinków pierwszego sezonu, ale od razu także się uparli, że chcą reżyserować. I to było kontrowersyjne, ponieważ nigdy wcześniej żaden z nich nie reżyserował serialu. Byli tak pewni swojej wizji, wiedzieli, że to co chcą osiągnąć jest tak konkretne i że nie chcą nawet śladu takiej klasycznej sitcomowości, już nie mówię nawet o śmiechu zza kadru, ale że dokładnie wiedzieli jakim językiem dokumentalnym chcą się posłużyć że uparli się i powiedzieli, że odejdą, jeżeli nie dostaną tej pełnej kontroli.

Swoją drogą, jak się czasy zmieniły, to kiedyś trzeba było coś przywozić na kasecie z Wielkiej Brytanii. Dzisiaj oglądamy seriale dokładnie w tym samym dniu, kiedy mają premierę światową. Ale pamiętam, że kiedy to zacząłem oglądać, ja też nie wiedziałem, co to jest, co to za dokument, tak? Dokument z biura? Dokładnie Ricky Gervais i Merchant wiedzieli, że na tym efekcie niesamowicie im zależy i ten efekt został uzyskany. Czym się inspirowali? Częściowo programami, które już istniały, w których były wykorzystane elementy chociażby ukrytej kamery, takie jak Brass Eye, chociażby w kontekście brytyjskim, ale sam Ricky Gervais powiedział, że najważniejszym źródłem inspiracji przy The Office Było arcydzieło Roba Reinera, filmowe, kinowe, z roku 1984 pod tytułem Otto Spinal Tap.

32:00 · Revolucyjna forma serialu i kontynuacja w Ameryce 5

Więc sam Ricky Gervais mówił, że to właśnie ten film najbardziej na niego wpłynął. I kiedy nastąpiła premiera The Office w brytyjskiej telewizji w lipcu 2001 roku, a lato nie jest czasem, kiedy daje się największe, takie najbardziej wyczekiwane, okrzyczane premiery, na początku wyniki były dosyć rozczarowujące, ale sama Jane Root, i tutaj jej wielka zasługa mówi, że nie chciała tego serialu przereklamować. Nie chciała ogłaszać, że oto mamy najlepszą komedię, jaką kiedykolwiek widzieliście. Wręcz reklama była ograniczona do niemalże do zera. Pozwolono widzom odkryć ten serial i to marketingowo był geniusz i duża wiara ze strony producentów, ponieważ dokładnie tak się stało. Pierwsze recenzje były średnie, stacja nie reagowała, serial sobie leciał i nagle się okazało, że ludzie zaczęli się wymieniać

Płyty DVD z serialem rozeszły się w liczbach, jakie jeszcze nigdy nie zostały zanotowane. To było najlepiej sprzedające się DVD w historii BBC. I sukces został absolutnie przypieczętowany w momencie, w którym w roku 2003 The Office zupełnie niespodziewanie otrzymało nagrodę Złotego Globa dla najlepszego serialu telewizyjnego i dla Rickiego Gervaisa w roli głównej. Od ponad ćwierćwiecza wówczas nie wydarzyło się, żeby brytyjski serial był nominowany w tej kategorii, a w ogóle w historii Złotych Globów nigdy nie wydarzyło się, żeby Złoty Glob trafił w ręce brytyjskiego serialu komediowego. A tutaj nominowany troszeczkę wydawało się po macoszemu serial. Sami twórcy się nie spodziewali, że tego Złotego Globa dostaną.

Ten język i ta świadomość, z jaką się posługiwali językiem dokumentalnym, Sam Gervais mówi o tym, że kluczowe było dla nich rozpisanie scen i rozpoznanie, kiedy bohaterowie wiedzą, że są obserwowani przez kamerę i im to przeszkadza, kiedy są obserwowani i im to nie przeszkadza, kiedy nie wiedzą, że są obserwowani i jak to wpływa na ich zachowanie. Otóż ta bardzo subtelna świadomość widza, że towarzyszy kamerze i że na bohaterów jest ciągle skierowane spojrzenie, które sprawia, że oni się czasami spinają, czasami podgrywają coś do kamery, czasami wręcz kamera skłania ich do wygłupów, jak czyni to w przypadku Davida Brenta w sposób spektakularnie zły.

Jak sam Gervais powiedział, że nagle każde dotknięcie stało się jak pocałunek. To wszystko sprawia, że serial ma także bardzo szeroką paletę emocjonalną. I zażenowanie wobec Davida jest tylko jednym z kolorów używanych na tej palecie. Rozczulenie nad wątkiem Pam i Jima, pewne elementy nawet przerażenia, które możemy mieć, kiedy patrzymy na Gareta i inne postaci w tym serialu, wzbudzające jeszcze inne uczucia, to jest naprawdę szeroki wachlarz emocjonalny. I ten wielki sukces, który otworzył Gervaisowi tak naprawdę skarbiec pełen złota, dosłownie i w przenośni, umożliwił mu także realizację jego późniejszych projektów, takich jak serial Statyści dla HBO i wielu innych, niektóre są dostępne na Netflixie, jak chociażby jego film

Pod tytułem The Invention of Lying, ale także serial pod tytułem Derek, o wiele mniej udany. W ogóle późniejsze projekty Gervaisa nigdy nie osiągnęły tej wielkości, chociaż Afterlife jest bardzo udanym serialem na Netflixie, ale jednak to nie jest ta klasa innowacji co The Office. Dla Gervaisa oznaczało to wejście właściwie do panteonu komików światowych, późniejsze jego prowadzenie Złotych Globów, kontrowersje, jego taka niechęć do nagięcia się do norm politycznej poprawności, coraz to bardziej problematyczny status serialu The Office samego, To wszystko sprawiło, że Jerry Weiss był na swojej trajektorii, która zawiodła go bardzo wysoko.

48:00 · The Office w Ameryce - Greg Daniels i Steve Carell 1

I kończysz tą pracę i zdajesz sobie sprawę, że to było najfajniejsze tego dnia. Tak, czytałem taki wywiad z Rickiem Gervaisem, który opowiadał o swoich researchach w biurach, po prostu jak pracował w biurach i właśnie cytował taką scenę, że za oknem jakiegoś biura nagle było słychać pisk opon i 20 osób podskoczyło do okna, bo coś się wydarzyło. Dokładnie. Jedyne wydarzenie tego dnia. Jeszcze chciałem się zapytać o to, bo ta wersja brytyjska mówi się, że jest bardziej mroczna. Rzeczywiście jest. Wydaje mi się, że po prostu David Brent jest gorszym człowiekiem niż Michael Scott. Ale jak patrzysz na całość The Office amerykańskiego, na te siedem sezonów, kiedy Michael jest, bo potem to trochę nie jest twoja...

71:59 · Postać Michaela Scotta - analiza 1

Jakoś trwać, ale jednak no nie ma nic lepszego niż to oczekiwanie, tak, właśnie to takie no na czym z Archiwum X też było zbudowane, tak, właśnie czy tam coś będzie, czy czegoś nie będzie. Co ciekawe w jednym z wywiadów znalazłem, że Ricky Gervais porównał też to do takiego bardzo staroświeckiego, wiktoriańskiego prawie romansu, że ponieważ ta kamera tam jest, to jakby każdy gest się zwiększa jego znaczenie, że nagle on tam powiedział chyba, że Dotknięcie jest jak pocałunek, że jakby każde zbliżenie się ma o wiele, wiele większy wymiar, bo jest właśnie ta kamera. Także tak. Ostatnie pytanie. Jak się czułeś na planie, kiedy widziałeś dookoła siebie postaci, które pisałeś, pisaliście razem z chłopakami, no i też ten świat, który został wykreowany?

Pokazano wszystkie 21 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.