S03E28: "The Office" (gościnnie: Łukasz Sychowicz)
Opowiadam o historii powstania serialu "The Office". W drugiej części odcinka (00:51:30) moim gościem jest Łukasz Sychowicz, scenarzysta "The Office PL".
I z tego wynika komedia. Komedia wynika także z faktu, że czujemy, że podglądamy zwyczajne życie, podglądamy absolutną biurową nudę, ponieważ nikt w firmie Wernham Hogg w wersji brytyjskiej, ani w firmie Dunder Mifflin w wersji amerykańskiej, nikt nie ma żadnego przekonania, że to co robi jest ważne. Może z wyjątkiem postaci służbistów, to znaczy Garetha i Dwighta odpowiednio w obydwu wersjach, ale ogólnie rzecz biorąc wszyscy chcą po prostu przetrwać dzień. Więc połączenie tej biurowej nudy z absolutnie przerośniętym ego Davida i Michaela, z jeszcze wątkiem romansowym, który rozgrywa się w tle, to znaczy wątkiem romansowym pomiędzy Timem i Dawn, Jimem i Pam, w wersji odpowiednio brytyjskiej i amerykańskiej, takim wątkiem, który nie może się za bardzo rozwinąć, dlatego że Dawn, Pam jest związana z kim innym, to wspólnie tworzy ową magię The Office.
Powiedzieliśmy im, ok, przyjdziemy na pitching, ale będziemy potrzebować telewizora i magnetowidu. Gupta mówi o tym, ponieważ wiedział, że sukces tego pitchingu może tylko wtedy zaistnieć, jeżeli oni zobaczą materiał z Gervasem, że na papierze to nie będzie nic ciekawego, jeżeli powiedzą o serialu, który dzieje się w nudnym biurze i jest beznadziejny szef. Więc wiedział, że musi zaprezentować materiał wideo. Wracam do cytatów z Gupty. Powiedzieli nam, ok, nie ma problemu. Stawiamy się na pitchingu, telewizora ani wideo, ani śladu. Zbiegam więc do swojego biura, chwytam tamtejszy telewizor i magnetowit, przypominam, jesteśmy w sercu BBC, niosę na piętro i podłączam do prądu. Jane obejrzała materiał, po czym odwróciła się do swojego sekretarza, Liyama Kiyana, z pytaniem, to było śmieszne?
Jak sam Gervais powiedział, że nagle każde dotknięcie stało się jak pocałunek. To wszystko sprawia, że serial ma także bardzo szeroką paletę emocjonalną. I zażenowanie wobec Davida jest tylko jednym z kolorów używanych na tej palecie. Rozczulenie nad wątkiem Pam i Jima, pewne elementy nawet przerażenia, które możemy mieć, kiedy patrzymy na Gareta i inne postaci w tym serialu, wzbudzające jeszcze inne uczucia, to jest naprawdę szeroki wachlarz emocjonalny. I ten wielki sukces, który otworzył Gervaisowi tak naprawdę skarbiec pełen złota, dosłownie i w przenośni, umożliwił mu także realizację jego późniejszych projektów, takich jak serial Statyści dla HBO i wielu innych, niektóre są dostępne na Netflixie, jak chociażby jego film
To znaczy jemu się naprawdę wydawało, że jest popularnym komikiem i chwilami to właśnie sprawiało, że te sceny były trudne w oglądaniu. W przypadku amerykańskiej wersji cringe oczywiście występuje. Jesteśmy bardzo często zażenowani tym, co Michael robi. Ale nie ma tam tego podtekstu mizantropii, nie ma tam tego elementu, który sprawia, że David jawi nam się chwilami jako faktycznie bardzo zły człowiek. Mimo, że pod koniec drugiego odcinka świątecznego następuje delikatne odkupienie tej postaci, To jednak on cały czas się porusza na granicy ciężkiej patologii. W przypadku Michaela Scotta patologia występuje, ale jest jednak rozmiękczona i gdzieś pod spodem czujemy sympatię dla Michaela.
Ja chciałem Ciebie zapytać o taką rzecz, bo jesteś Największym fanem The Office amerykańskiego, jakiego spotkałem. Nigdy nie spotkałem kogoś, kto miałby wytatuowanego Michaela Scotta, kto miałby wielki portret Michaela Scotta na ścianie w domu. No i w ogóle, czy jesteś Michaelem Scottem? Ja nie jestem, jeżeli już to obstawiałbym moją żonę bardziej, ma wiele więcej cech. Mam jeszcze ikonę złotą w WC-cie z Michaelem Scottem. A, okej, okej. I chyba jeszcze jakieś dźwięki na komórce z tego, co kojarzę. Pamiętasz, kiedy po raz pierwszy w ogóle zobaczyłeś jakikolwiek The Office? Może tak zapytam. Ja myślę, że ja chyba zacząłem oglądać amerykański Office jak był w jakimś czwartym albo piątym sezonie.
Tak. Dla niektórych w dobrą stronę, dla niektórych w złą. Tak, no to zaraz jeszcze o to zapytam, zwłaszcza jestem ciekaw twojej oceny tych ostatnich sezonów, tych, gdzie Michaela już nie ma, ale zanim o tym, to powiedz, no najkrócej zapytam, dlaczego Michael Scott jest śmieszny? Dlatego, że jest taki jak my i się śmiejemy z tego, co jest z nas samych? Czy dlatego, że jest potworem, którego nie chcemy spotkać w życiu i nas szokuje to, jak bardzo jest niedostosowany do rzeczywistości? Jak ty w ogóle widzisz tę postać? Ja mam nadzieję, że nie jest taki jak my mimo wszystko. I na pewno to jest coś takiego, no bo Michaela Scotta kochasz, jakby, może nie od początku, ale gdzieś tam finalnie już od jakiegoś czasu, może ktoś od początku, ktoś po jakimś czasie, ale jednak kochasz go, przynajmniej ja.
No ale to akurat jest coś, co myślę, że akurat możemy powiedzieć, że mamy wszyscy, że kieruje nam jakiś tam egoizm. W jego przypadku może po prostu trochę większy. A jak, tak trochę też wchodząc w to, jakby jak później już pisałeś odcinki i przede wszystkim jak pisałeś postać polskiego Michaela, czyli Michała Holza, to gdzie dla ciebie jest takie emocjonalne centrum tej postaci? Znaczy ja się zapytam tak, jak Michael się czuje na co dzień, twoim zdaniem? Co on czuje w środku tak na co dzień, kiedy przychodzi Co jest w Michaelu w środku?
Ono się tak naprawdę nie sprawdza w rzeczywistości, w sensie w rzeczywistości bardzo rzadko tak jest. Najczęściej jest tak, że po prostu pracuje się z ludźmi, których jakoś tam los nam postawił na biurku obok. I to w ogóle moim zdaniem jest największa siła Office teraz, ponieważ jakby i przez to to jest takie uniwersalne, że tyle osób może się utożsamiać z tym, że praca dla większości, dla nas może trochę szczęśliwie mniej, ale mimo wszystko dla większości ludzi w Polsce, na świecie, praca, w której spędzasz de facto większość swojego życia, to jest miejsce właśnie, w którym Masz tych ludzi obok, którzy wcale nie są tacy za fajni. Robisz, wykonujesz jakieś czynności, pracę, którą jakbyś przestał wykonywać dzisiaj, to prawdopodobnie świat by tego w ogóle nie zauważył.
Obydwaj mieli szansę być tym szefem na chwilę, zarządzającym, a drugi miał być pod nim, tam coś takiego się stało. I obydwaj chcieli być trochę szefem. W rezultacie tak się stało, chyba ten Charles Minor wybrał jednego z nich i po chwili się okazało, że żaden z nich nie chce swojej pozycji. Jim chce wrócić niżej, Michael chce być wyżej, ale nie wie, jak mu to powiedzieć. I Michael też siedzi i mówi... Okej, zróbmy plakat. The Opposite Day... jakby sam rezygnuję ze swojego pomysłu po sekundzie. Może teraz to za dużo insightów mówię. W każdym razie ja mam bardziej sceny, które kocham. Mam całe odcinki, bo całe odcinki na pewno też bym wybrał, ale... To już musiałbym dłużej posiedzieć. Jasne, jasne. Znaczy dla mnie, ja jedną rzecz, bo teraz znowu wróciłem do niektórych odcinków w wersji brytyjskiej się przygotowując, po pierwsze jakoś trochę wyrzuciłem z głowy, jakie one były często odważne, obyczajowo, tam było wiele więcej takich zwłaszcza seksualnych żartów niż...
I to jest super scena. Z takich scen innych, aczkolwiek może troszeczkę innego kalibru jest genialna scena jak tam Michael Scott z Ryanem i z Pam założyli swoją firmę papierniczą, którą później Dunder Mifflin chce odkupić, bo mają nóż na gardle i tam jest taki słynny monolog Michaela Scotta, z którego nagle wychodzi geniusz po sprzedaży, że tam potem jest David Wallace po drugiej stronie, czyli reprezentuje Dunder Mifflin. I tam już mają nóż na gardle i tam... Nie wiem, czy kojarz o czym mówię. Tam jest genialny monolog i w ogóle przelot myśli Michaela, który mówi, że właśnie, że on nie musi przeczekać całej firmy, ja muszę przeczekać tylko Ciebie, mówi do Davido Alessa bezpośrednio. I to jest takie wow, bo naprawdę rozkminił i wiesz, jakby geniusz biznesowy.
Są sceny podglądane, gdzie bohaterowie, czy to jest scena, wiesz, dwójkowa, czy ktoś gada przez telefon, czy nawet większą ilości osób, bohaterowie nie są świadomi, że są nagrywani, no nie? A później są jeszcze testymonialne. Gdzie jest to oficjalne? No my sobie jakby, no tutaj też jako narzędzie i dla humoru w testimonialach założyliśmy, że to jednak najlepiej jest, że nasi bohaterowie są troszeczkę bardziej szczerzy, jakoś otwarci na zasadzie, bo można by pomyśleć, ale to się wszystko nagrywa, to i tak się zobaczy, no tak, ale to by pozabierało nam, jakby mówię, dużo narzędzi do humoru, więc jakby w testimonialach oczywiście jesteśmy trochę bardziej szczerzy. Tak, no też praca nad tym wszystkim i potem obserwowanie na planie mi na przykład uświadomiło, jak ważne jest, czy kamera jest w środku biura Michała, czy jest na zewnątrz i patrzy przez te słynne żaluzje, bo jeżeli patrzy z zewnątrz, to znaczy, że Michał może być trochę mniej świadomy, Michał, Michael, może być trochę mniej świadomy tego, że jest obserwowany i wtedy można też podpatrzeć.
Po napisaniu przypominam sobie, że na przykład Dwight coś takiego powiedział, w sensie niedokładnie, ale oczywiście na tym samym patencie. Na przykład to chyba nie jest jakaś... nie wiem, czy mogę coś powiedzieć? Chyba tak. A propos takich bardzo niedocenionych tekstów, pomysłów, Dwight gdzieś tam w którymś sezonie powiedział, nie pamiętam jak to się nawet zaczynało, ale że ogólnie było coś takiego, że że jestem bardzo zdrowy, ponieważ I eat more than enough bacon. I przypomniałem to sobie po tym, jak napisałem, nie wiem czy to nawet jeszcze wejdzie, ale chyba testimonial Darka, który też coś tam było, że ja nie umrę, niedoczekanie, codziennie jem przynajmniej ćwierć kilo salsesonu, tak że mam super odporność, tak mniej więcej.
I dopiero po napisaniu tego na przykład skapnąłem się, że to jest bardzo podobny patent i konstrukcja, Ale zrobiłem to nieświadomie. Tak powoli kończąc, ale też dochodząc do sedna, bo pamiętam jak właśnie Charles Harrison, o którym wspomniałeś, który jakby trochę nam takie położył takie zasady, tak, jakie są. Wspomnę sobie wszystkich, pamiętam, że wspomniał o czterech głównych i tam jedna z nich była, że większość akcji się musi dziać w samym biurze. Druga, że to jest dokument w cudzysłowie. Trzecia, że Michael jest potworem i musi być potworem. I czwarte, że teraz Correct me if I'm wrong, ale że jest ten romans w tle. To znaczy, że jest właśnie Pam i Jim, Dawn i Tim, w polskiej wersji Franek i Asia.
I o ten aspekt chciałem cię zapytać, bo wielokrotnie wracaliśmy do tej myśli, że to jest takie bijące serce tego serialu, że jakby gdzieś w tle, na naszych oczach, Rodzi się miłość, tylko że ona jakoś się nie może narodzić. Jak na ten wątek, który dla wielu był chyba też takim punktem wejścia w ogóle w ten serial, tak? Na zasadzie, że aha, tutaj się dzieje coś też takiego właśnie romantycznego. Jak ty na ten wątek patrzysz, na jego rozwój też w amerykańskiej wersji? Tam było nawet nam powiedziane, że to jest numer jeden tak naprawdę i że jest wiele osób, które dlatego ogląda albo dlatego przynajmniej to miało aż dziewięć, a nie cztery sezony i tak dalej. No ja jestem raczej tym, że to było fajniejsze dopóki się nie zeszli, nie? Ale to jest oczywiste, no. I tak ich trochę tam trzymali.
To jest humor na niuansach, na jakichś takich właśnie niedomówieniach, przeczekaniach, nieprzesadzeniach. I to jest chyba najcięższe w tym. I dla jakby, no może nawet i dla scenarzysty, chociaż tak jak my to lubimy, bo jakoś nam to może wyszło, ale i właśnie i dla aktorów, i dla reżysera, i później dla widzów tak naprawdę. I stąd się bierze to, że żeby ten serial polubić, pokochać, może nawet później to trzeba tych parę odcinków zobaczyć, wejść w ten świat i go jakby, nawet będąc fanem i widząc amerykańskie, brytyjskie wersje, to moim zdaniem nawet oglądając tą polską wersję, trzeba sobie dać te Moim zdaniem trzy, powiedzmy, odcinki, żeby wejść w ten świat i wtedy zobaczyć, wiesz, ocenić. Dokładnie. A ponieważ twoja mama przypomniała nam właśnie najważniejszą zasadę komedii, to znaczy timing is everything.
A, no to to w ogóle, tak, no timing i tempo to jest podstawa. Pół sekundy w scenie komediowej zabija to wszystko. Dokładnie. Więc trzeba wiedzieć, kiedy skończyć, więc niniejszym bardzo dziękuję za rozmowę. Pozdrawiam mamę, pozdrawiam ciebie. Wielkie dzięki za te wszystkie miesiące wspólne. Trzymajcie się i do zobaczenia. Na razie, cześć. That's what she said. Serdecznie dziękuję Łukaszowi Sychowiczowi za rozmowę i trochę za wiele miesięcy wspólnej pracy. Bardzo było miło z nim odkrywać właśnie te pokłady komediowych możliwości, jakie w postaci Michaela czy Davida czy Michała są możliwe i obecne. Bardzo serdecznie dziękuję także Wam, mam nadzieję, że ta opowieść o narodzinach The Office była dla Was ciekawa, a ja jak zawsze zapraszam za tydzień do kolejnego odcinka Spoilermastera, w którym tym razem znowu opowiem o filmie klasycznym.
Pokazano wszystkie 16 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się od wprowadzenia i opowieści o początkach serialu The Office, jego twórcach i początkowej recepcji.
Podczas tego sekcji autor opowiada o pierwszych odcinkach The Office, jego premierze w Wielkiej Brytanii i początkowej recepcji.
Autor opisuje, jak forma serialu The Office była revolucyjna i opowiada o jego kontynuacji w Ameryce.
Podczas tej sekcji opisuje się kontynuację serialu w Ameryce, role Grega Danielsa i Steve'a Carella.
Autor porusza temat różnic między wersjami brytyjską a amerykańską The Office, w tym wpływ na postacie i formę serialu.
Łukasz Sychowicz porównuje wersje brytyjską i amerykańską The Office, podkreślając różnice w humorze i postaciach.
Sychowicz analizuje postać Michaela Scotta, jego rozwój w sezonach i emocjonalne centrum postaci.
Podczas tej sekcji autor przedstawia Łukasza Sychowicza, Head Writera The Office.pl, i opowiada o jego pracy nad serialiem.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.