Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S03E28: "The Office" (gościnnie: Łukasz Sychowicz)

27.08.2021 ·1 godz 22 min · 8 rozdziałów

Opowiadam o historii powstania serialu "The Office". W drugiej części odcinka (00:51:30) moim gościem jest Łukasz Sychowicz, scenarzysta "The Office PL".

0:20 · Wprowadzenie i historia powstania The Office 7

I jest to fenomen, który istnieje już z nami od dwóch dekad. Dzisiaj opowiem Wam o tym, jak narodziło się pierwszy The Office. Opowiem także o przetransplantowaniu The Office na rynek amerykański, gdzie ono uzyskało zupełnie nową skalę i zupełnie nową jakość. A w drugiej części odcinka porozmawiam o fenomenie The Office i o postaci Davida Brenta, Michaela Scotta z Łukaszem Sychowiczem. scenarzystą i headwriterem polskiej wersji The Office, theoffice.pl, która już tej jesieni trafi na Kanal+, i przy której ja miałem przyjemność pracować jako kierownik literacki. Nie ukrywam, że przez ostatni rok bardzo dużo myślałem o The Office, czytałem o The Office, no właściwie te 12 miesięcy były jakoś naznaczone właśnie ciągłą pracą przy

Innymi słowy, to nie był przypadek, że to tak się wydarzyło, to nie był przypadek, że The Office wyszło od tak Nie, to był rezultat bardzo konkretnej wizji artystycznej, która rodziła się na przestrzeni kilku lat i jeżeli mówię o Kim Gervaisie jako o tym ważniejszym elemencie tego duetu, to oczywiście dlatego, że Ricky Gervais jest także gwiazdą tego serialu w sensie aktorskim. Także David Brand, którego gra Gervais jest po prostu centrum komizmu, humoru i takim centrum tego wszechświata The Office. Dwa słowa o fabule, tak żeby dla porządku, bo oczywiście zakładam, że ten serial przynajmniej częściowo znacie, jeżeli słuchacie Spoilermastera, podcastu do słuchania po seansie. The Office rozgrywa się w typowym, szarym, niczym nie wyróżniającym się biurze firmy produkującej papier.

W przypadku wersji brytyjskiej jest ono zlokalizowane w Slough, a w przypadku wersji amerykańskiej w Scranton, w stanie Pensylwania. I skoncentrowany jest serial na życiu biurowym grup pracowników, spośród których nikt tak naprawdę swojej pracy nie ceni, każdy traktuje tę pracę trochę jako taką poczekalnię, być może jako niezbyt pożądany kres w swojej drogi zawodowej, ale jednak akceptowany, no bo z czegoś trzeba żyć. I serial skupia się na postaci szefa Davida Brenta w wersji brytyjskiej i Michaela Scotta w wersji amerykańskiej. Oczywiście Michaela Scotta gra Steve Carell, Davida Brenta gra Ricky Gervais, który jest człowiekiem niemożliwym, jest człowiekiem trudnym, jest człowiekiem poniekąd agresywnym w takiej swojej chęci narzucenia wizji samego siebie jako osoby lubianej.

Tak to trzeba powiedzieć, bo za bardzo za Michaelem, za Davidem nim nie przepada, Ale obydwaj są przekonani o absolutnej wierności swojej drużyny biurowej i o tym, że są najbardziej uwielbianymi elementami tej drużyny. Serial rozgrywa się w konwencji półdokumentalnej, a w zasadzie mokumentalnej, jest fałszywym dokumentem. Udaje dokument i główny humor serialu rozgrywa się w rejestrze tzw. cringe humoru. Cringe to dosłownie tyle, co zwijać się z zażenowania, a zatem można by powiedzieć taka komedia wywróconych oczu, podniesionych brwi i ogólnej żenady, żenokomedia. To jest właśnie cringe comedy i na tym rejestrze rozgrywa się większość serialu, to znaczy świadkujemy popisom Davida Michaela, świadkujemy jego nieudolnym próbom zaskarbienia sobie sympatii, albo inaczej, w przypadku Michaela i Davida trzeba powiedzieć, nieudolnym próbom narzucenia innym własnego złudzenia o tym, że jest on osobą lubianą, bo to jest ten największy rozjazd,

David i Michael nie starają się, żeby inni ich polubili. Oni są przekonani, że już wszyscy ich lubią i chcą ciągle egzekwować ślady znaki owego oddania, owej sympatii od swoich współpracowników. W tym sensie przypominają duże dzieci, to znaczy duże dzieci, które ciągle domagają się uwagi, domagają się docenienia, domagają się tak naprawdę miłości. Z tym, że no, różnica jest taka, że David i Michael dziećmi nie są. Są dorosłymi mężczyznami, którzy jednak gdzieś w sobie mają ten przetrącony element takiego niepełnego wzrostu, jak to się mówi. Arrested Development, tytuł innego serialu. I tupią nogami i narzucają wszystkim swoje poczucie humoru, swoje przekonanie, że są najlepsi, najważniejsi i tak dalej.

I z tego wynika komedia. Komedia wynika także z faktu, że czujemy, że podglądamy zwyczajne życie, podglądamy absolutną biurową nudę, ponieważ nikt w firmie Wernham Hogg w wersji brytyjskiej, ani w firmie Dunder Mifflin w wersji amerykańskiej, nikt nie ma żadnego przekonania, że to co robi jest ważne. Może z wyjątkiem postaci służbistów, to znaczy Garetha i Dwighta odpowiednio w obydwu wersjach, ale ogólnie rzecz biorąc wszyscy chcą po prostu przetrwać dzień. Więc połączenie tej biurowej nudy z absolutnie przerośniętym ego Davida i Michaela, z jeszcze wątkiem romansowym, który rozgrywa się w tle, to znaczy wątkiem romansowym pomiędzy Timem i Dawn, Jimem i Pam, w wersji odpowiednio brytyjskiej i amerykańskiej, takim wątkiem, który nie może się za bardzo rozwinąć, dlatego że Dawn, Pam jest związana z kim innym, to wspólnie tworzy ową magię The Office.

Nic dziwnego, że w postaci Davida Brenta aspiracje muzyczne będą powracały. Przypomnę, że David Brent mówi o sobie, że był frontmanem grupy Foregone Conclusion, czyli można powiedzieć taki przesądzony wniosek. To są pozostałości prób muzycznych samego Gervaisa. I kluczowym momentem w rozwoju The Office, właściwie momentem incepcji, jest spotkanie Gervaisa, który w roku 1997 pracował dla stacji radiowej XJM, I potrzebował tam asystenta, zatrudnił, podobno, tak mówi legenda, pierwszą osobę, której CV leżało na samym szczycie kubki CV i tą osobą był Steven Merchant.

17:36 · Pierwsze odcinki i premiera w Wielkiej Brytanii 2

To znaczy CD Boss, dosłownie świński szef z 1998 roku i wyemitowany na Channel 4 w ramach takiej eksperymentalnego skrzydła komediowego Comedy Lab we wrześniu 1999 roku Segment pod tytułem Golden Years. Namawiam Was do wpisania w YouTube Golden Years, obejrzenia tego 20-minutowego segmentu, dlatego że jest to fascynujące laboratorium, dosłownie Comedy Lab, w którym Gervais wypróbowuje swoje możliwości aktorskie. Gra postać nawiązującą nie do późniejszego Davida Brenta, tylko do swojej własnej persony z lat 80. To znaczy rockmana, który chce zrobić karierę naśladując Davida Bowiego. Więc jeżeli chcecie zobaczyć Rickiego Gervaisa w pełnym makijażu Te dwie krótkometrażówki, jednocześnie nawiązanie kontaktu z początkującym producentem w BBC, niejakim Aszem Attallą, który w pewnym momencie podszedł do Merchanta po jednym z jego występów i zaproponował jakąś współpracę,

John Plowman, który miał pewne wątpliwości, ale poszedł za tym projektem. I ci panowie zebrali te materiały nakręcone wcześniej, nakręcili także pewne sceny testowe właśnie z Davidem Brentem i z kamerą dokumentalną podążającą za nią, z Davidem Brentem mówiącym do kamery, wchodzącym w interakcje z osobami w biurze. I zaprezentowali ten materiał Jane Root. Jane Root była wówczas szefową BBC2, czyli można zachowując wszelkie proporcje powiedzieć takiej właśnie telewizyjnej dwójki, która była troszkę, miała mniejszy budżet, ale była bardziej otwarta na eksperyment. I Anil Gupta opowiada o tzw. sesji pitchingowej. Czym jest pitching? Każdy młody producent filmowy wie, pitching to znaczy, dosłownie, co to znaczy pitch?

32:00 · Revolucyjna forma serialu i kontynuacja w Ameryce 6

Informacjami o serialu, że ludzie go nagrywali, wymieniali się kasetami. Przypomnę moją kuzynkę, która przywiozła do Polski kasetę mówiąc, słuchaj, zobacz to, to jest bardzo śmieszne. Więc co dopiero w kontekście brytyjskim? Coś było w serialu tak świeżego, tak rozpoznawalnego, od jego języka wizualnego, po absolutnie rozpoznawalne środowisko biurowe, po postać tego świętego potwora Davida Brenta, w którym każdy mógł rozpoznać każdego złego szefa, jakiego miał w życiu. Coś wydarzyło się i serial powoli uzyskiwał pocztą pantoflową siłę. Został zlecony drugi sezon.

Ten język i ta świadomość, z jaką się posługiwali językiem dokumentalnym, Sam Gervais mówi o tym, że kluczowe było dla nich rozpisanie scen i rozpoznanie, kiedy bohaterowie wiedzą, że są obserwowani przez kamerę i im to przeszkadza, kiedy są obserwowani i im to nie przeszkadza, kiedy nie wiedzą, że są obserwowani i jak to wpływa na ich zachowanie. Otóż ta bardzo subtelna świadomość widza, że towarzyszy kamerze i że na bohaterów jest ciągle skierowane spojrzenie, które sprawia, że oni się czasami spinają, czasami podgrywają coś do kamery, czasami wręcz kamera skłania ich do wygłupów, jak czyni to w przypadku Davida Brenta w sposób spektakularnie zły.

Jak sam Gervais powiedział, że nagle każde dotknięcie stało się jak pocałunek. To wszystko sprawia, że serial ma także bardzo szeroką paletę emocjonalną. I zażenowanie wobec Davida jest tylko jednym z kolorów używanych na tej palecie. Rozczulenie nad wątkiem Pam i Jima, pewne elementy nawet przerażenia, które możemy mieć, kiedy patrzymy na Gareta i inne postaci w tym serialu, wzbudzające jeszcze inne uczucia, to jest naprawdę szeroki wachlarz emocjonalny. I ten wielki sukces, który otworzył Gervaisowi tak naprawdę skarbiec pełen złota, dosłownie i w przenośni, umożliwił mu także realizację jego późniejszych projektów, takich jak serial Statyści dla HBO i wielu innych, niektóre są dostępne na Netflixie, jak chociażby jego film

Mindy Colling napisała najwięcej, ponad 20. Sprawiło, że serial faktycznie wystrzelił i okazał się tym hitem, o którym powiedziałem na początku, to znaczy prześcignął swój brytyjski pierwowzór, jeżeli chodzi o popularność i tak jak powiedziałem na początku, okazał się najbardziej oglądanym serialem komediowym wszystkich czasów. Co ciekawe, aby przystosować The Office brytyjskie, które chwilami ocierało się o prawdziwy mrok, to znaczy o mrok głęboko aspołecznych i agresywnych zachowań Davida, o jego patologiczną niemal samotność i niezdolność do nawiązania kontaktu z innymi, o jego kompletną interesowność, o to wszystko, o czym mówi w pewnej scenie Dawn, mówiąc, że jesteś małym, smutnym człowiekiem i my wiemy, że to jest prawda.

W międzyczasie wystąpił w 40-letnim prawiczku, który wyniósł go na szczyty sławy kinowej jako aktora komediowego. Steve Carell także gra Michaela Scotta jako sympatyczniejszą postać. To znaczy Michael Scott nigdy nie jest aż tak podły jak David Brent i nie ma też wątpliwości, że w przypadku Michaela Scotta jego główną taką cechą jest poszukiwanie miłości i akceptacji, że on gdzieś Tak u spodu chciałby być bardzo lubiany. W przypadku Davida był jeszcze jeden element, mianowicie David postrzegał sam siebie jako komika i to jego poczucie humoru było no nie tylko, że agresywne, ale on po prostu żył w stanie pewnego permanentnego złudzenia graniczącego, można powiedzieć, z taką

To znaczy jemu się naprawdę wydawało, że jest popularnym komikiem i chwilami to właśnie sprawiało, że te sceny były trudne w oglądaniu. W przypadku amerykańskiej wersji cringe oczywiście występuje. Jesteśmy bardzo często zażenowani tym, co Michael robi. Ale nie ma tam tego podtekstu mizantropii, nie ma tam tego elementu, który sprawia, że David jawi nam się chwilami jako faktycznie bardzo zły człowiek. Mimo, że pod koniec drugiego odcinka świątecznego następuje delikatne odkupienie tej postaci, To jednak on cały czas się porusza na granicy ciężkiej patologii. W przypadku Michaela Scotta patologia występuje, ale jest jednak rozmiękczona i gdzieś pod spodem czujemy sympatię dla Michaela.

48:00 · The Office w Ameryce - Greg Daniels i Steve Carell 4

Chyba najdowcipniejszego człowieka, jakiego poznałem w życiu. Na pewno jednego z najlepszych scenarzystów, jakiego poznałem w życiu. Człowieka, który sprawił, że wielokrotnie w trakcie tej pracy czułem się jakbym oglądał The Office, chciałem powiedzieć, ale nie dlatego, że Łukasz Sychowicz jest Michaelem Scottem, tylko dlatego, że jest po prostu świetnym komediowym pisarzem. A zatem przedstawiam wam Łukasza Sychowicza, który opowie więcej o tym, jak widzi postać Michaela Scotta i trochę też Davida Brenta. Okej, hej, cześć. Muszę się odzwyczaić od myśli, że właśnie odbywamy służbowego Zooma, bo przez ostatni rok było trochę tych służbowych Zoomów właśnie odnośnie The Office, ale dzisiaj nie mówimy o polskiej wersji, tę wersję widzowie ocenią za jakiś niedługi już czas.

Wiadomo, wersja brytyjska jest w największym skrócie trochę bardziej ciemna, brudna i ten David Brent, czyli ten szef główny jest po prostu trochę większym jeszcze hamkiem. Ale nawet ciężko porównywać, no bo wersja brytyjska w porównaniu do amerykańskiej to jest coś króciutkiego, nawet pod tym względem moim zdaniem to sprawia, że porównywanie tam 10 niemalże odcinków do 200, no to tutaj już też to bardzo utrudnia porównanie. Bo gdyby wyjąć z amerykańskiej wersji, gdybyśmy chcieli na przykład taki eksperyment sobie zrobić i wyjąć te dosłownie kilka odcinków, czyli pierwszy sezon, sześć i kawałek drugiego, to też byśmy zupełnie inaczej na to patrzyli, gdyby coś się skończyło po dwóch sezonach, no nie? Mocno seria amerykańska wersja ewoluowała.

I kończysz tą pracę i zdajesz sobie sprawę, że to było najfajniejsze tego dnia. Tak, czytałem taki wywiad z Rickiem Gervaisem, który opowiadał o swoich researchach w biurach, po prostu jak pracował w biurach i właśnie cytował taką scenę, że za oknem jakiegoś biura nagle było słychać pisk opon i 20 osób podskoczyło do okna, bo coś się wydarzyło. Dokładnie. Jedyne wydarzenie tego dnia. Jeszcze chciałem się zapytać o to, bo ta wersja brytyjska mówi się, że jest bardziej mroczna. Rzeczywiście jest. Wydaje mi się, że po prostu David Brent jest gorszym człowiekiem niż Michael Scott. Ale jak patrzysz na całość The Office amerykańskiego, na te siedem sezonów, kiedy Michael jest, bo potem to trochę nie jest twoja...

Jest więcej sezonów, tak? W sumie dziewięć, tak? A, sorry, racja. Ja uważam, że Michael Jordan zakończył karierę w 98 w Chicago, już nigdy nie grał w Waszyngtonie. To będę musiał potem zrobić listę, żeby zrozumieć dowcip. Odszedł, a później jeszcze po dwóch latach jeszcze raz wrócił i grał dwa sezony w Waszyngtonie. A, no widzisz, przy koszykarskich to zawsze tego. Powiedz mi, jak ty patrzysz, czy jest coś takiego, o, czy jest coś takiego jak progres Michaela Scotta, w sensie przez te siedem sezonów, czy on się w ogóle zmienia, czy to jest po prostu... Status quo, patrzysz też na to, jak Steve Carell grał na postaci. Na pewno jest progres w ogóle humoru, więc siłą rzeczy tam się dużo rzeczy trochę zmienia. Co do samego Michaela Scotta, on się zmienia na pewno na początku, moim zdaniem, bo jednak oni w tym pierwszym sezonie wychodzą z tego brytyjskiego i moim zdaniem on jest, faktycznie jest takim, powiedzmy, że jest mu trochę bliżej do Davida Brenta niż jest mu później, moim zdaniem.

64:00 · Różnice między wersjami brytyjską a amerykańską - kontynuacja 2

Ale w sumie tak sobie pomyślałem, że w pierwszym odcinku na końcu pada jakby główny spoiler całego serialu, to znaczy tam jest w jednym zdaniu powiedziane kim jest David Brent, kiedy Dawn mówi do niego you are a sad, lonely little man i ta właśnie ta samotność Davida Brenta, Michaela Scotta, który Tak naprawdę to jest chyba jakaś jego istota, że on po prostu chce przełamać tą swoją samotność poprzez to, że nagle się zaprzyjaźni ze wszystkimi. Tylko że ten świat się za bardzo nie chce z nim przyjaźnić. Chciałem zapytać o te momenty rzadkie, ale świetne, patosu, kiedy czujemy, że tam jest coś więcej, że to jest głębokie, że to dotyka jakiejś naprawdę takiej bolesnej prawdy o życiu.

I to jest super scena. Z takich scen innych, aczkolwiek może troszeczkę innego kalibru jest genialna scena jak tam Michael Scott z Ryanem i z Pam założyli swoją firmę papierniczą, którą później Dunder Mifflin chce odkupić, bo mają nóż na gardle i tam jest taki słynny monolog Michaela Scotta, z którego nagle wychodzi geniusz po sprzedaży, że tam potem jest David Wallace po drugiej stronie, czyli reprezentuje Dunder Mifflin. I tam już mają nóż na gardle i tam... Nie wiem, czy kojarz o czym mówię. Tam jest genialny monolog i w ogóle przelot myśli Michaela, który mówi, że właśnie, że on nie musi przeczekać całej firmy, ja muszę przeczekać tylko Ciebie, mówi do Davido Alessa bezpośrednio. I to jest takie wow, bo naprawdę rozkminił i wiesz, jakby geniusz biznesowy.

78:00 · Łukasz Sychowicz - Head Writer The Office.pl 1

A, no to to w ogóle, tak, no timing i tempo to jest podstawa. Pół sekundy w scenie komediowej zabija to wszystko. Dokładnie. Więc trzeba wiedzieć, kiedy skończyć, więc niniejszym bardzo dziękuję za rozmowę. Pozdrawiam mamę, pozdrawiam ciebie. Wielkie dzięki za te wszystkie miesiące wspólne. Trzymajcie się i do zobaczenia. Na razie, cześć. That's what she said. Serdecznie dziękuję Łukaszowi Sychowiczowi za rozmowę i trochę za wiele miesięcy wspólnej pracy. Bardzo było miło z nim odkrywać właśnie te pokłady komediowych możliwości, jakie w postaci Michaela czy Davida czy Michała są możliwe i obecne. Bardzo serdecznie dziękuję także Wam, mam nadzieję, że ta opowieść o narodzinach The Office była dla Was ciekawa, a ja jak zawsze zapraszam za tydzień do kolejnego odcinka Spoilermastera, w którym tym razem znowu opowiem o filmie klasycznym.

Pokazano wszystkie 22 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.