S03E28: "The Office" (gościnnie: Łukasz Sychowicz)
Opowiadam o historii powstania serialu "The Office". W drugiej części odcinka (00:51:30) moim gościem jest Łukasz Sychowicz, scenarzysta "The Office PL".
I jest to fenomen, który istnieje już z nami od dwóch dekad. Dzisiaj opowiem Wam o tym, jak narodziło się pierwszy The Office. Opowiem także o przetransplantowaniu The Office na rynek amerykański, gdzie ono uzyskało zupełnie nową skalę i zupełnie nową jakość. A w drugiej części odcinka porozmawiam o fenomenie The Office i o postaci Davida Brenta, Michaela Scotta z Łukaszem Sychowiczem. scenarzystą i headwriterem polskiej wersji The Office, theoffice.pl, która już tej jesieni trafi na Kanal+, i przy której ja miałem przyjemność pracować jako kierownik literacki. Nie ukrywam, że przez ostatni rok bardzo dużo myślałem o The Office, czytałem o The Office, no właściwie te 12 miesięcy były jakoś naznaczone właśnie ciągłą pracą przy
W przypadku wersji brytyjskiej jest ono zlokalizowane w Slough, a w przypadku wersji amerykańskiej w Scranton, w stanie Pensylwania. I skoncentrowany jest serial na życiu biurowym grup pracowników, spośród których nikt tak naprawdę swojej pracy nie ceni, każdy traktuje tę pracę trochę jako taką poczekalnię, być może jako niezbyt pożądany kres w swojej drogi zawodowej, ale jednak akceptowany, no bo z czegoś trzeba żyć. I serial skupia się na postaci szefa Davida Brenta w wersji brytyjskiej i Michaela Scotta w wersji amerykańskiej. Oczywiście Michaela Scotta gra Steve Carell, Davida Brenta gra Ricky Gervais, który jest człowiekiem niemożliwym, jest człowiekiem trudnym, jest człowiekiem poniekąd agresywnym w takiej swojej chęci narzucenia wizji samego siebie jako osoby lubianej.
Tak to trzeba powiedzieć, bo za bardzo za Michaelem, za Davidem nim nie przepada, Ale obydwaj są przekonani o absolutnej wierności swojej drużyny biurowej i o tym, że są najbardziej uwielbianymi elementami tej drużyny. Serial rozgrywa się w konwencji półdokumentalnej, a w zasadzie mokumentalnej, jest fałszywym dokumentem. Udaje dokument i główny humor serialu rozgrywa się w rejestrze tzw. cringe humoru. Cringe to dosłownie tyle, co zwijać się z zażenowania, a zatem można by powiedzieć taka komedia wywróconych oczu, podniesionych brwi i ogólnej żenady, żenokomedia. To jest właśnie cringe comedy i na tym rejestrze rozgrywa się większość serialu, to znaczy świadkujemy popisom Davida Michaela, świadkujemy jego nieudolnym próbom zaskarbienia sobie sympatii, albo inaczej, w przypadku Michaela i Davida trzeba powiedzieć, nieudolnym próbom narzucenia innym własnego złudzenia o tym, że jest on osobą lubianą, bo to jest ten największy rozjazd,
David i Michael nie starają się, żeby inni ich polubili. Oni są przekonani, że już wszyscy ich lubią i chcą ciągle egzekwować ślady znaki owego oddania, owej sympatii od swoich współpracowników. W tym sensie przypominają duże dzieci, to znaczy duże dzieci, które ciągle domagają się uwagi, domagają się docenienia, domagają się tak naprawdę miłości. Z tym, że no, różnica jest taka, że David i Michael dziećmi nie są. Są dorosłymi mężczyznami, którzy jednak gdzieś w sobie mają ten przetrącony element takiego niepełnego wzrostu, jak to się mówi. Arrested Development, tytuł innego serialu. I tupią nogami i narzucają wszystkim swoje poczucie humoru, swoje przekonanie, że są najlepsi, najważniejsi i tak dalej.
I z tego wynika komedia. Komedia wynika także z faktu, że czujemy, że podglądamy zwyczajne życie, podglądamy absolutną biurową nudę, ponieważ nikt w firmie Wernham Hogg w wersji brytyjskiej, ani w firmie Dunder Mifflin w wersji amerykańskiej, nikt nie ma żadnego przekonania, że to co robi jest ważne. Może z wyjątkiem postaci służbistów, to znaczy Garetha i Dwighta odpowiednio w obydwu wersjach, ale ogólnie rzecz biorąc wszyscy chcą po prostu przetrwać dzień. Więc połączenie tej biurowej nudy z absolutnie przerośniętym ego Davida i Michaela, z jeszcze wątkiem romansowym, który rozgrywa się w tle, to znaczy wątkiem romansowym pomiędzy Timem i Dawn, Jimem i Pam, w wersji odpowiednio brytyjskiej i amerykańskiej, takim wątkiem, który nie może się za bardzo rozwinąć, dlatego że Dawn, Pam jest związana z kim innym, to wspólnie tworzy ową magię The Office.
Ale tak jak obiecałem, zacznijmy od początku. No właśnie, na początku był Ricky Gervais i Stephen Merchant. Gervais, który przez całe lata 80. próbował zrobić karierę w przemyśle muzycznym, studiował najpierw biologię, potem filozofię, koniec końców chciał być właśnie muzykiem, nawet założył kapelę i nagrywał regularne piosenki. Ta kapela w latach 80. nazywała się Siona Dancing i taka, można powiedzieć, trochę New Wave'owa, odrobinę nawiązująca do George'a Michaela, no dzisiaj absolutnie cringe'owa, to można powiedzieć. Wygląda to niesamowicie śmiesznie, jeżeli wpiszecie hasło na YouTubie Siona Dancing, S-E-O-N-A Dancing,
W roku 2004 rozpoczyna się inna przygoda, mianowicie przygoda pod tytułem The Office amerykański. Wtedy zaczynają się prace nad tym serialem w wersji amerykańskiej. Stacja NBC przygotowuje serial i tam Greg Daniels jest tą osobą, oczywiście na licencji z BBC, który okazuje się twórcą kluczowym, tak zwanym showrunnerem. 24 marca 2005 roku następuje premiera pierwszego odcinka The Office amerykańskiego, wyświetlanego w Wielkiej Brytanii jako The Office – An American Workplace i emisja trwa aż do roku 2013, konkretnie do 16 maja. 9 sezonów, 201 odcinków, Steve Carell w roli głównej jako Michael Scott.
Amerykanie, Greg Daniels wiedział, że dla amerykańskich widzów trzeba ten przekaz odrobinę rozjaśnić. Także dosłownie, dlatego że paleta barwna i oświetleniowa serialu w pierwszych odcinkach wyraźnie, niemalże z odcinka na odcinek zostaje wzmocniona, to znaczy serial się staje jaśniejszy i cały serial, jak się przyjrzycie tym dwóm wersjom, Wersja amerykańska, no tak jakby więcej świetlówek zamocowano na planie i po prostu jest jaśniejsza. Cała paleta barwna sprawia, jest też bardziej rozróżnicowana, to biuro nie jest aż tak szare, nie jest aż tak alienujące, jest to po prostu miejsce bardziej przyjazne. Co więcej, Michael Scott w wykonaniu Steve'a Carella, który kiedy zaczynał tę rolę, jeszcze w zasadzie nie był znany, z wyjątkiem występów w show Johna Stewarta,
W międzyczasie wystąpił w 40-letnim prawiczku, który wyniósł go na szczyty sławy kinowej jako aktora komediowego. Steve Carell także gra Michaela Scotta jako sympatyczniejszą postać. To znaczy Michael Scott nigdy nie jest aż tak podły jak David Brent i nie ma też wątpliwości, że w przypadku Michaela Scotta jego główną taką cechą jest poszukiwanie miłości i akceptacji, że on gdzieś Tak u spodu chciałby być bardzo lubiany. W przypadku Davida był jeszcze jeden element, mianowicie David postrzegał sam siebie jako komika i to jego poczucie humoru było no nie tylko, że agresywne, ale on po prostu żył w stanie pewnego permanentnego złudzenia graniczącego, można powiedzieć, z taką
To znaczy jemu się naprawdę wydawało, że jest popularnym komikiem i chwilami to właśnie sprawiało, że te sceny były trudne w oglądaniu. W przypadku amerykańskiej wersji cringe oczywiście występuje. Jesteśmy bardzo często zażenowani tym, co Michael robi. Ale nie ma tam tego podtekstu mizantropii, nie ma tam tego elementu, który sprawia, że David jawi nam się chwilami jako faktycznie bardzo zły człowiek. Mimo, że pod koniec drugiego odcinka świątecznego następuje delikatne odkupienie tej postaci, To jednak on cały czas się porusza na granicy ciężkiej patologii. W przypadku Michaela Scotta patologia występuje, ale jest jednak rozmiękczona i gdzieś pod spodem czujemy sympatię dla Michaela.
W The Office doczekało się wielu uczonych interpretacji, tak jak wspomniałem jest cała książka o filozofii w The Office. Te refleksje skupiają się na temacie alienacji od pracy, na temacie braku sprawczości, jest cała taka szkoła myślenia o tym serialu mówiąca o tym, Jest on najwybitniejszym takim współczesnym sportretowaniem bezsilności jednostki wobec własnej pracy, tego, że tak naprawdę nie mamy wpływu na to, kim jesteśmy, dlatego że jesteśmy tylko częściami jakiejś korporacyjnej machiny i możemy tylko udawać, Markować pracę, a i tak jesteśmy zarządzani przez idiotę, którym jest Michael. I te tematy związane chociażby w książce Bena Waltersa z taką krytyką późnego kapitalizmu, który sprawia, że człowiek i jego praca są całkowicie od siebie oderwane i człowiek marzy tylko o tym, żeby wrócić wieczorem do domu, pospać i oglądać telewizję.
Tutaj to wszystko jest także w The Office i wydaje się przez to serial bardzo aktualny, bo nie dość, że każdy może sympatyzować z samym osadzeniem akcji w biurze, to każdy doświadczył na pewno w swoim życiu momentu, w którym osoba zarządzająca nami Była może trochę mniej inteligentna, może miała trochę niższe moralne standardy, może nie bardzo dało się z nią dogadać, może nie posiadała wystarczającej kompetencji. To jest coś, do czego wszyscy, myślę, możemy odnieść swoje własne doświadczenia. Nagród dla amerykańskiego The Office było bardzo wiele, co ciekawe Steve Carell nie otrzymał Emmy za swoją rolę Michaela Scotta, co zostało powszechnie skrytykowane, ale Scranton w stanie Pensylwania do dzisiaj chlubi się tym, że to właśnie tam osadzono akcję przed ratuszem miejskim, jest nawet plakietka, burmistrz Scranton wypowiadał się wielokrotnie,
Chyba najdowcipniejszego człowieka, jakiego poznałem w życiu. Na pewno jednego z najlepszych scenarzystów, jakiego poznałem w życiu. Człowieka, który sprawił, że wielokrotnie w trakcie tej pracy czułem się jakbym oglądał The Office, chciałem powiedzieć, ale nie dlatego, że Łukasz Sychowicz jest Michaelem Scottem, tylko dlatego, że jest po prostu świetnym komediowym pisarzem. A zatem przedstawiam wam Łukasza Sychowicza, który opowie więcej o tym, jak widzi postać Michaela Scotta i trochę też Davida Brenta. Okej, hej, cześć. Muszę się odzwyczaić od myśli, że właśnie odbywamy służbowego Zooma, bo przez ostatni rok było trochę tych służbowych Zoomów właśnie odnośnie The Office, ale dzisiaj nie mówimy o polskiej wersji, tę wersję widzowie ocenią za jakiś niedługi już czas.
Ja chciałem Ciebie zapytać o taką rzecz, bo jesteś Największym fanem The Office amerykańskiego, jakiego spotkałem. Nigdy nie spotkałem kogoś, kto miałby wytatuowanego Michaela Scotta, kto miałby wielki portret Michaela Scotta na ścianie w domu. No i w ogóle, czy jesteś Michaelem Scottem? Ja nie jestem, jeżeli już to obstawiałbym moją żonę bardziej, ma wiele więcej cech. Mam jeszcze ikonę złotą w WC-cie z Michaelem Scottem. A, okej, okej. I chyba jeszcze jakieś dźwięki na komórce z tego, co kojarzę. Pamiętasz, kiedy po raz pierwszy w ogóle zobaczyłeś jakikolwiek The Office? Może tak zapytam. Ja myślę, że ja chyba zacząłem oglądać amerykański Office jak był w jakimś czwartym albo piątym sezonie.
Tak. Dla niektórych w dobrą stronę, dla niektórych w złą. Tak, no to zaraz jeszcze o to zapytam, zwłaszcza jestem ciekaw twojej oceny tych ostatnich sezonów, tych, gdzie Michaela już nie ma, ale zanim o tym, to powiedz, no najkrócej zapytam, dlaczego Michael Scott jest śmieszny? Dlatego, że jest taki jak my i się śmiejemy z tego, co jest z nas samych? Czy dlatego, że jest potworem, którego nie chcemy spotkać w życiu i nas szokuje to, jak bardzo jest niedostosowany do rzeczywistości? Jak ty w ogóle widzisz tę postać? Ja mam nadzieję, że nie jest taki jak my mimo wszystko. I na pewno to jest coś takiego, no bo Michaela Scotta kochasz, jakby, może nie od początku, ale gdzieś tam finalnie już od jakiegoś czasu, może ktoś od początku, ktoś po jakimś czasie, ale jednak kochasz go, przynajmniej ja.
Aczkolwiek, i to zawsze mi przychodzi do głowy, gdyby się tak zastanowić na chwilę, tak naprawdę i szczerze, gdybyś miał takiego szefa, to byś go po prostu szczerze nienawidził. To nie byłoby nic fajnego, niemalże nic fajnego w nim. Może później, ale to jest tak naprawdę w prawdziwym życiu, to jest po prostu Bardzo niefajny szef, który ci bardzo psuje wiele rzeczy, ale ponieważ dramat to jest komedia dla wszystkich, którzy w nim nie uczestniczą, no to to jest bardzo śmieszne dla widzów. Dla mnie w Michaelu Scotcie najbardziej to jest jakby śmieszny mnie chyba ten brak autorefleksji, czyli to co on robi, zderzone z tym, że przeważnie nie wie co robi. A nawet im bardziej mu się wydaje, że wie co robi, tym to wychodzi jeszcze gorzej. Ale gdzieś tam oczywiście jest to wszystko podszyte taką szczerą i fajną potrzebą bliskości, rodziny, przyjaźni, miłości i także nawet finalnie te najgorsze rzeczy, które on robi.
No ale to akurat jest coś, co myślę, że akurat możemy powiedzieć, że mamy wszyscy, że kieruje nam jakiś tam egoizm. W jego przypadku może po prostu trochę większy. A jak, tak trochę też wchodząc w to, jakby jak później już pisałeś odcinki i przede wszystkim jak pisałeś postać polskiego Michaela, czyli Michała Holza, to gdzie dla ciebie jest takie emocjonalne centrum tej postaci? Znaczy ja się zapytam tak, jak Michael się czuje na co dzień, twoim zdaniem? Co on czuje w środku tak na co dzień, kiedy przychodzi Co jest w Michaelu w środku?
Jasne. To znaczy tak, ja napisałem, ale oczywiście to wiesz dobrze, to tylko nadmienię, że jeszcze jest dwóch, bo pisaliśmy to w trzy osoby, czyli jeszcze jest Kuba Muflon, Różyło i Zima, Mateusz Zimnowocki. A co, jak Michał przychodzi do pracy? No to myślę, że trzeba znowu wrócić do braku autorefleksji, czyli on przychodzi do pracy nawet nie to, że z nadzieją, ale z jakąś taką świadomością w głowie, że przychodzi do swojej rodziny. że jest tym zabawnym, co tam dzisiaj wymyślić, żeby wiesz, żeby im umilić dzień, żeby było śmiesznie, przede wszystkim praca później. Także ja myślę, że on przychodzi zawsze mocno pozytywnie. Jako szef, najlepszy przyjaciel i najlepszy kochanek, jeśli jest taka potrzeba też. Właśnie w jednym z wywiadów ze scenarzystami w wersji amerykańskiej przeczytałem coś takiego, że najważniejszym przykazaniem Michaela jest to, że ludzie, z którymi pracujesz, muszą być twoimi przyjaciółmi.
I kończysz tą pracę i zdajesz sobie sprawę, że to było najfajniejsze tego dnia. Tak, czytałem taki wywiad z Rickiem Gervaisem, który opowiadał o swoich researchach w biurach, po prostu jak pracował w biurach i właśnie cytował taką scenę, że za oknem jakiegoś biura nagle było słychać pisk opon i 20 osób podskoczyło do okna, bo coś się wydarzyło. Dokładnie. Jedyne wydarzenie tego dnia. Jeszcze chciałem się zapytać o to, bo ta wersja brytyjska mówi się, że jest bardziej mroczna. Rzeczywiście jest. Wydaje mi się, że po prostu David Brent jest gorszym człowiekiem niż Michael Scott. Ale jak patrzysz na całość The Office amerykańskiego, na te siedem sezonów, kiedy Michael jest, bo potem to trochę nie jest twoja...
Jest więcej sezonów, tak? W sumie dziewięć, tak? A, sorry, racja. Ja uważam, że Michael Jordan zakończył karierę w 98 w Chicago, już nigdy nie grał w Waszyngtonie. To będę musiał potem zrobić listę, żeby zrozumieć dowcip. Odszedł, a później jeszcze po dwóch latach jeszcze raz wrócił i grał dwa sezony w Waszyngtonie. A, no widzisz, przy koszykarskich to zawsze tego. Powiedz mi, jak ty patrzysz, czy jest coś takiego, o, czy jest coś takiego jak progres Michaela Scotta, w sensie przez te siedem sezonów, czy on się w ogóle zmienia, czy to jest po prostu... Status quo, patrzysz też na to, jak Steve Carell grał na postaci. Na pewno jest progres w ogóle humoru, więc siłą rzeczy tam się dużo rzeczy trochę zmienia. Co do samego Michaela Scotta, on się zmienia na pewno na początku, moim zdaniem, bo jednak oni w tym pierwszym sezonie wychodzą z tego brytyjskiego i moim zdaniem on jest, faktycznie jest takim, powiedzmy, że jest mu trochę bliżej do Davida Brenta niż jest mu później, moim zdaniem.
A są jakieś twoje ulubione odcinki The Office, takie w których po prostu czujesz, że te wszystkie elementy idealnie się zeszły? Teraz mamy jeszcze godzinę. Ja bardziej czasem się łapię na tym, że są moje ulubione teksty czy jakieś sceny, ale na zasadzie takie underrated, że niedocenione, bo wiadomo, Office żyje w memach, w całych fanpage'ach i tego jest masę. Ale są takie, które właśnie... Wczoraj sobie myślałem, że uwielbiam... Jest taki odcinek, nawet nie pamiętam w którym sezonie, jak zatrudnili Michaela Scotta jakiegoś siostrzeńca.
On jest dobry w swojej pracy. I tam powoli ludzie zaczynają narzekać i tak dalej. Ja nawet nie wiem, czy od początku wiadomo, że to jest jego siostrzeniec, ale w jakimś momencie wiadomo. W rezultacie tak się kończy, że on w ogóle chyba mu daje klapsy albo przynajmniej chyba bierze go na kolano i ten. Ale najlepsze jest, że oni do niego przychodzą i on jest taki trochę zawiedziony tym, że tak to się stało. I mówi, że cały jego plan był taki, Że ten jego siostrzeń jest będzie fajny, dobry i oni w pewnym momencie przyjdą do biura i powiedzą, Michael ten twój siostrzeń jesteś świetny, a ja wtedy powiem, well that's all in the jeans and I'm gonna wear jeans then. To jest kurde genialne. Bardziej wspominam takie rzeczy konkretne. Albo jak Michael i Jim, nie wiem czy tam nie był ten Charles Minor wtedy w każdym razie,
Obydwaj mieli szansę być tym szefem na chwilę, zarządzającym, a drugi miał być pod nim, tam coś takiego się stało. I obydwaj chcieli być trochę szefem. W rezultacie tak się stało, chyba ten Charles Minor wybrał jednego z nich i po chwili się okazało, że żaden z nich nie chce swojej pozycji. Jim chce wrócić niżej, Michael chce być wyżej, ale nie wie, jak mu to powiedzieć. I Michael też siedzi i mówi... Okej, zróbmy plakat. The Opposite Day... jakby sam rezygnuję ze swojego pomysłu po sekundzie. Może teraz to za dużo insightów mówię. W każdym razie ja mam bardziej sceny, które kocham. Mam całe odcinki, bo całe odcinki na pewno też bym wybrał, ale... To już musiałbym dłużej posiedzieć. Jasne, jasne. Znaczy dla mnie, ja jedną rzecz, bo teraz znowu wróciłem do niektórych odcinków w wersji brytyjskiej się przygotowując, po pierwsze jakoś trochę wyrzuciłem z głowy, jakie one były często odważne, obyczajowo, tam było wiele więcej takich zwłaszcza seksualnych żartów niż...
Ale w sumie tak sobie pomyślałem, że w pierwszym odcinku na końcu pada jakby główny spoiler całego serialu, to znaczy tam jest w jednym zdaniu powiedziane kim jest David Brent, kiedy Dawn mówi do niego you are a sad, lonely little man i ta właśnie ta samotność Davida Brenta, Michaela Scotta, który Tak naprawdę to jest chyba jakaś jego istota, że on po prostu chce przełamać tą swoją samotność poprzez to, że nagle się zaprzyjaźni ze wszystkimi. Tylko że ten świat się za bardzo nie chce z nim przyjaźnić. Chciałem zapytać o te momenty rzadkie, ale świetne, patosu, kiedy czujemy, że tam jest coś więcej, że to jest głębokie, że to dotyka jakiejś naprawdę takiej bolesnej prawdy o życiu.
I Jim mówi, że było ciężko i Michael mówi, że go rozumie i nawet mówi coś takiego, co Jim się orientuje, wiesz, że Michael rozumie o wiele więcej. I dodając oczywiście, że byłem taki jak ty te 10-15 lat temu i to jest taki moment zbratania w ogóle i takiego zrozumienia na pewno Jima, Michaela i widza w ogóle, to jest na pewno taki super moment. Co ciekawe, my też mamy taki moment u nas. Mhm, no to... To było takim ważnym punktem, żeby, jak rozmawialiśmy, pamiętam, żeby właśnie, żeby ten moment był, tak, żeby był taki moment, w którym widz naprawdę też będzie współczuł Michaelowi. On się tam, no genialny aktor, więc oni się tam niesili w ogóle na śmiech przez dłuższą chwilę i to jest super w ogóle, w ogóle cię to nie boli.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast zaczyna się od wprowadzenia i opowieści o początkach serialu The Office, jego twórcach i początkowej recepcji.
Podczas tego sekcji autor opowiada o pierwszych odcinkach The Office, jego premierze w Wielkiej Brytanii i początkowej recepcji.
Autor opisuje, jak forma serialu The Office była revolucyjna i opowiada o jego kontynuacji w Ameryce.
Podczas tej sekcji opisuje się kontynuację serialu w Ameryce, role Grega Danielsa i Steve'a Carella.
Autor porusza temat różnic między wersjami brytyjską a amerykańską The Office, w tym wpływ na postacie i formę serialu.
Łukasz Sychowicz porównuje wersje brytyjską i amerykańską The Office, podkreślając różnice w humorze i postaciach.
Sychowicz analizuje postać Michaela Scotta, jego rozwój w sezonach i emocjonalne centrum postaci.
Podczas tej sekcji autor przedstawia Łukasza Sychowicza, Head Writera The Office.pl, i opowiada o jego pracy nad serialiem.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.