Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S03E28: "The Office" (gościnnie: Łukasz Sychowicz)

27.08.2021 ·1 godz 22 min · 8 rozdziałów

Opowiadam o historii powstania serialu "The Office". W drugiej części odcinka (00:51:30) moim gościem jest Łukasz Sychowicz, scenarzysta "The Office PL".

0:20 · Wprowadzenie i historia powstania The Office 5

Takie zbiory esejów, w których właśnie fenomeny popkultury są poddawane takiemu spojrzeniu filozoficznemu. I tutaj zwłaszcza esej poddający The Office takiej marksistowskiej analizie stosunków pracy wydał mi się bardzo ciekawy. Poza tym korzystałem z wydania DVD The Complete The Office wydane przez BBC i oczywiście jak zawsze z materiałów znalezionych w internecie na czele z anglojęzyczną Dodam, że obecnie 9 sezonów amerykańskiego The Office można w Polsce legalnie oglądać z polskimi napisami na platformie Amazon Prime. Więc jeżeli chcecie obejrzeć te 201, jeśli dobrze pamiętam, odcinków 9 sezonów amerykańskiego The Office, to tam należy się udać.

No ale właśnie, o czym ja mówię? SpoilerMaster zazwyczaj jest poświęcony dosyć drobiazgowemu przedstawieniu kontekstu pojedynczych filmów, które trwają półtorej godziny, dwie godziny, a tutaj 201 odcinków serialu amerykańskiego, 12 odcinków serialu brytyjskiego plus dwa odcinki specjalne, świąteczne. Do tego kilkanaście już światowych przeróbek The Office, bo The Office już zagościło w wielu krajach, między innymi we Francji, w Indiach, w Czechach, w Niemczech, w Szwecji były lokalne przeróbki The Office na licencji BBC, a zatem jak ten jeden biedny odcinek SpoilerMastera ma to wszystko objąć? Oczywiście nie obejmie. Oczywiście nie obejmie, ja dzisiaj bardzo sobie ograniczam pole, mianowicie chcę skupić się na historii powstania tego serialu, na tym jak to się stało, że z pomysłów, który naprawdę bardzo niewiele osób wierzyło i który nie kosztował wiele i który wydawał się gdzieś sobie bytować na absolutnych obrzeżach BBC,

Narodził się globalny fenomen i tak naprawdę marka numer jeden, jeżeli chodzi o seriale BBC, także jeżeli chodzi właśnie o licencje, o to, jak bardzo się to rozrosło, zwłaszcza oczywiście, kiedy serial osiągnął niebywałe rozmiary w postaci amerykańskiego sukcesu. A zatem dzisiaj przede wszystkim skupię się na takich samych początkach, na tym jak ten serial się narodził, w jakich warunkach, kto go stworzył, jaki był pomysł, też jakie filmy wpłynęły, jakie dzieła kulturowe wpłynęły na Innymi słowy będę robił to, co zawsze w Spoilermasterze robię, to znaczy bardzo będę się starał poszerzyć kontekstowo wasze spojrzenie, tak żeby docenić, w jaki sposób twórcy myśleli o tym projekcie, wówczas kiedy jeszcze na hasło The Office naprawdę nikt się nie uśmiechał i nikt nie mówił, a no tak, The Office.

Dodam, że wedle niedawnych wyliczeń The Office jest najprawdopodobniej najpopularniejszym serialem komediowym w historii. Jest na pewno najczęściej odtwarzanym serialem w trakcie pandemii, najczęściej odtwarzanym serialem w serwisach streamingowych, mówię o skali globalnej. I pobił on wszelkie rekordy popularności, jeżeli chodzi o ponowne odtworzenia właśnie w serwisach streamingowych. No i jak na serial, który w momencie swojej premiery 9 lipca 2001 roku wydawał się taką małą, dziwną, ekscentryczną anomalią wyświetloną gdzieś późno na BBC2, no to trzeba powiedzieć, faktycznie musiała być u zarania jakaś iskra geniuszu, która sprawiła, że ten serial tak wystrzelił w absolutną popkulturową stratosferę, no i wyniósł swoich twórców, Rickiego Gervaisa i Stephena Merchant'a,

Panowie się świetnie dogadali. Merchant był wówczas częścią takiego programu szkoleniowego BBC dla młodych producentów. Przypomnę, że W momencie, kiedy oni się poznają, to on ma dwadzieścia kilka lat, więc jest rocznik 74, więc jest młodszy od Gervaisa. No i panowie świetnie się dogadywali, okazało się, że mieli podobne obserwacje, co dotyczące biurowego życia. S03E28.

17:36 · Pierwsze odcinki i premiera w Wielkiej Brytanii 7

To znaczy CD Boss, dosłownie świński szef z 1998 roku i wyemitowany na Channel 4 w ramach takiej eksperymentalnego skrzydła komediowego Comedy Lab we wrześniu 1999 roku Segment pod tytułem Golden Years. Namawiam Was do wpisania w YouTube Golden Years, obejrzenia tego 20-minutowego segmentu, dlatego że jest to fascynujące laboratorium, dosłownie Comedy Lab, w którym Gervais wypróbowuje swoje możliwości aktorskie. Gra postać nawiązującą nie do późniejszego Davida Brenta, tylko do swojej własnej persony z lat 80. To znaczy rockmana, który chce zrobić karierę naśladując Davida Bowiego. Więc jeżeli chcecie zobaczyć Rickiego Gervaisa w pełnym makijażu Te dwie krótkometrażówki, jednocześnie nawiązanie kontaktu z początkującym producentem w BBC, niejakim Aszem Attallą, który w pewnym momencie podszedł do Merchanta po jednym z jego występów i zaproponował jakąś współpracę,

To powoli stworzyło siatkę ludzką, która umożliwiła w ogóle przepchnięcie projektu The Office w BBC. Pamiętajmy, dzisiaj można o to łatwiej zapomnieć, ale The Office takim, jakie ujrzało światło dzienne w lipcu 2001 roku, było naprawdę rewolucyjne estetycznie. Ten pomysł, żeby serial komediowy od początku do końca naśladował dokument bez właściwie, z wyjątkiem czołówki i tyłówki, bez muzyki dodatkowej, bez komentarza zza kadru, żeby de facto udawał gatunek docu-soap tak bardzo, że niektórzy widzowie pierwszych odcinków mogli spokojnie pomylić The Office z faktycznym dokumentem,

Grupa przyjaciół i farsowe intrygi w każdym odcinku, posługiwanie się takimi elementami właśnie jak quick pro quo, pomylona tożsamość, jakieś nieporozumienie, które należy bardzo zgrabnie rozwiązać do końca odcinka, a przede wszystkim opierać dialogi na nieustannym potoku żartów, które wylewają się z ust bohaterów, jakby byli sami komikami stand-upowymi, takim jakim jest Seinfeld, To powoli ta formuła się wyczerpywała i było potrzebne coś nowego, świeższy głos. Niektóre seriale BBC w tamtym czasie eksperymentowały chociażby z ruchomą kamerą, z taką kamerą z ręki. Na przykład serial The Royal Family, nie mylić z rodziną królewską, który właśnie posługiwał się taką trzęsącą się kamerą.

Z ręki także postać Alana Partridge'a, który był takim autotematycznym komikiem telewizyjnym, komentującym jednocześnie fenomen samej telewizyjnej sławy. To wszystko było w powietrzu i Gervais i Merchant wyczuli, że potrzebny jest zupełnie nowy kształt estetyczny dla serialu komediowego. I właśnie ta siatka osób się stworzyła. To znaczy młody producent Ash Atalla, o którym już wspomniałem, Bardziej doświadczony producent Anil Gupta, który już działał w latach 80. i 90. John Plowman, czyli to mój ulubiony tytuł, muszę powiedzieć, ulubiony tytuł. Otóż jego tytuł zawodowy to było Head of Comedy w BBC, czyli był szefem komedii. Szef do spraw komedii. To mi się bardzo podoba.

John Plowman, który miał pewne wątpliwości, ale poszedł za tym projektem. I ci panowie zebrali te materiały nakręcone wcześniej, nakręcili także pewne sceny testowe właśnie z Davidem Brentem i z kamerą dokumentalną podążającą za nią, z Davidem Brentem mówiącym do kamery, wchodzącym w interakcje z osobami w biurze. I zaprezentowali ten materiał Jane Root. Jane Root była wówczas szefową BBC2, czyli można zachowując wszelkie proporcje powiedzieć takiej właśnie telewizyjnej dwójki, która była troszkę, miała mniejszy budżet, ale była bardziej otwarta na eksperyment. I Anil Gupta opowiada o tzw. sesji pitchingowej. Czym jest pitching? Każdy młody producent filmowy wie, pitching to znaczy, dosłownie, co to znaczy pitch?

Rzucać, tak? Rzucać, czyli rzucanie pomysłów. Pitching to jest moment, w którym ktoś, kto chce zrealizować projekt filmowy, ale nie ma na to środków finansowych, rozmawia z kimś, kto ma te środki finansowe, ale niekoniecznie chce zrealizować Twój projekt. Więc pitching to jest po prostu taki moment, kiedy można spróbować sprzedać swój pomysł. Anil Gupta zaprezentował The Office na takim właśnie spotkaniu programowym w BBC, gdzie osobą decyzyjną była Jane Root. I zacytuję słowa Anila Gupty, który opowiada o tym, jak ta sesja poszła, bo właśnie owo magiczne słówko TAK, które padło wówczas, sprawiło, że dzisiaj mówię do Was i rozmawiamy o The Office. A zatem cytuję Anila Guptę. Ten fragment wypowiedzi pochodzi z książki Bena Waltersa.

Powiedzieliśmy im, ok, przyjdziemy na pitching, ale będziemy potrzebować telewizora i magnetowidu. Gupta mówi o tym, ponieważ wiedział, że sukces tego pitchingu może tylko wtedy zaistnieć, jeżeli oni zobaczą materiał z Gervasem, że na papierze to nie będzie nic ciekawego, jeżeli powiedzą o serialu, który dzieje się w nudnym biurze i jest beznadziejny szef. Więc wiedział, że musi zaprezentować materiał wideo. Wracam do cytatów z Gupty. Powiedzieli nam, ok, nie ma problemu. Stawiamy się na pitchingu, telewizora ani wideo, ani śladu. Zbiegam więc do swojego biura, chwytam tamtejszy telewizor i magnetowit, przypominam, jesteśmy w sercu BBC, niosę na piętro i podłączam do prądu. Jane obejrzała materiał, po czym odwróciła się do swojego sekretarza, Liyama Kiyana, z pytaniem, to było śmieszne?

32:00 · Revolucyjna forma serialu i kontynuacja w Ameryce 3

Płyty DVD z serialem rozeszły się w liczbach, jakie jeszcze nigdy nie zostały zanotowane. To było najlepiej sprzedające się DVD w historii BBC. I sukces został absolutnie przypieczętowany w momencie, w którym w roku 2003 The Office zupełnie niespodziewanie otrzymało nagrodę Złotego Globa dla najlepszego serialu telewizyjnego i dla Rickiego Gervaisa w roli głównej. Od ponad ćwierćwiecza wówczas nie wydarzyło się, żeby brytyjski serial był nominowany w tej kategorii, a w ogóle w historii Złotych Globów nigdy nie wydarzyło się, żeby Złoty Glob trafił w ręce brytyjskiego serialu komediowego. A tutaj nominowany troszeczkę wydawało się po macoszemu serial. Sami twórcy się nie spodziewali, że tego Złotego Globa dostaną.

W roku 2004 rozpoczyna się inna przygoda, mianowicie przygoda pod tytułem The Office amerykański. Wtedy zaczynają się prace nad tym serialem w wersji amerykańskiej. Stacja NBC przygotowuje serial i tam Greg Daniels jest tą osobą, oczywiście na licencji z BBC, który okazuje się twórcą kluczowym, tak zwanym showrunnerem. 24 marca 2005 roku następuje premiera pierwszego odcinka The Office amerykańskiego, wyświetlanego w Wielkiej Brytanii jako The Office – An American Workplace i emisja trwa aż do roku 2013, konkretnie do 16 maja. 9 sezonów, 201 odcinków, Steve Carell w roli głównej jako Michael Scott.

Do tej roli byli rozważani też Paul Giamatti, Martin Short, Hank Azaria, Bob Odenkirk. Casting do tego The Office amerykańskiego był bardzo szeroki i co się okazało? Podobnie jak to miało miejsce w przypadku BBC, stacja zaufała serialowi. To znaczy nie jeden sezon, mimo że liczby były średnie, ale kolejne sezony i dopiero pod koniec drugiego sezonu, na przełomie drugiego i trzeciego, serial zaczął nabierać tempa, słupki, jak to się mówi, zaczęły rosnąć i tak jak było w przypadku Seinfelda, Tak trochę kuśtykał przez pierwsze trzy sezony i nagle wyskoczył w sezonie czwartym i stał się najchętniej oglądanym sitcomem lat 90. Tak w przypadku The Office, dzięki tej wieży w stacji, dzięki poświęceniu i talentom ekipy aktorów piszących, a tutaj te role się często nakładały, dlatego że aktorzy występowali i pisali odcinki, co się często zdarzało.

Pokazano wszystkie 15 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.