Czy Tango to "marzenie prawaka"?

No to już powiedziałam o tych mikrosko... społecznościach, no gdzie, przepraszam, postawić ten relikwie, czy raczej relikty, relikwie też, też, ale relikty przede wszystkim romantyzmu, czy religijności, czy różnych rzeczy w dobie upadku tych wszystkich wartości, jak to mówi książę w Indyku przecież, nie? Zresztą mówi tak samo, jak Witkacy mówił w Nowych Formach w Malarstwie. W dobie upadku tego i tego i tego i religii i tak dalej. No dobrze, no to przyglądamy się tej mikroformie. Ta mikroforma jest pospinana tak wieloma zależnościami. O pokoleniowych już pani powiedziała. Polityczno-społecznymi i tak dalej. Również oczywiście obyczajowo-psychologicznymi. To na tym też również, też, też Mrożek gra. Kiedy wejdzie w coś na kształt psychoanalizy duszy Polski, no to na czym to można rozegrać?

O, Mrożek też oczywiście jest, to Mrożek w jego permanentnym autodyskursie i w jego permanentnym pisaniu, pisaniu siebie chociażby z perspektywy korespondencji i dziennika to widać, to też byśmy zobaczyli zmiany tej postawy. A czy też to, że ja już powiedziałam o Lemie i o mizantropii. Jest to duży pierwiastek, zresztą poprawcie to, a nie jest to duży pierwiastek psychiczny, nie wiemy, w dorobku Gombrowicza czy w dorobku Witkacego, ależ jest. To znaczy to z jednej strony dawanie kobietom jakiegoś tam, nazwijmy to, nie tyle przyzwolenia, bo przyzwolenie jest strasznie paternalistycznym gestem, ale... Przestrzeni. No właśnie, jakiejś przestrzeni, zresztą ten cytat, który pani wzięła, To absolutnie się odbija w tangu, nie? To znaczy w tych rozmowach z powiedzmy narzeczoną, gnaną, zaganianą w rolę żony kapitalnie się też odbija oczywiście w tej rozmowie ojca z synem.

No to czyż to nie jest wiek XX? Ależ jest. Znaczy, Mrożek znalazł w sobie coś w tym całym polskim partykularyzmie, który tam oczywiście wiemy, no po prostu Mrożek się składa z kryptocytatów z różnych pisarzy. No może składa to za mocne słowo, nie? Ale jak nie Wyspiańskiego tam mamy, to mamy nie do końca uświadomionego, mam wrażenie, przez niektórych Witkacego. Jak nie Witkacego, to różnych innych. Różne polemiki Mrożka siedzą w tych tekstach, różne jego, nie wiem, zderzenia w ogóle z dramatem XIX i XX wiecznym. Już o tym Mrożku i o Mickiewiczu to już napisano tyle, że aż wstyd i to wraca w tangu, nie? No przecież jakby to powiedzieć, to zaklęcie, jak nie zaklęcie w polskiej martyrologii, to zaklęcie właśnie w tym ruchu, tej rewolucji wstecz, nie?