Czy Tango to "marzenie prawaka"?

Czy król absurdu i groteski byłby zadowolony, że trafił do podręczników? No pewnie tak, bo lubił swoją popularność i lubił swoją sławę, ale podobno, gdy kiedyś w Krakowie siedział na ławce w majowy dzień i dostrzegł młodego człowieka w garniturze i domyślając się, że jest to maturzysta, zapytał z troską, było tango? A kiedy dostał potwierdzenie, szczerze zmartwiony miał odrzec, przepraszam. Dziś o Arturze, Stomilu, Etku, kobietach w tangu oraz wielkiej historii, a przede wszystkim o Sławomirze Mrożku opowie Państwu Eliza Kącka, literaturoznawczyni, adiunktka na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, pisarka. Najnowsza książka to wczoraj była Ślona Zielona. Dzień dobry. Melduję się, tak. Tango to jest jedna z najmłodszych, najnowszych propozycji w liście lektur szkolnych dla licealistów.

Bo to nie jest kwestia tego, żeby pójść dalej ze zmianą. Tej zmiany w zasadzie nie ma. No przecież ten ojciec Stomil, który uprawia ten swój nieustanny eksperyment, Który tak na dobrą sprawę się nigdy nie obiektywizuje artystycznie. Przecież ten człowiek robi i nic nie robi, nie? Jak taka kpina z tego awangardowego zamiaru, nie? Z takich podobnych Mrożkowi w gruncie rzeczy. Ludzie z jego pokolenia często, którzy robią nieprawdopodobne performancy, po których nie zostaje nic. To się rozprasza w ogóle, kosmicznie się rozprasza. Nie zostaje nic absolutnie, więc oczywiście W całym tym teatrze, w całej tradycji teatru absurdu, która no wspaniale wybrzmiewa w różnych jego sztukach, jak z tym tygrysem, który się raptem pojawia, prawda, w łazience.