Czy Tango to "marzenie prawaka"?

O, Mrożek też oczywiście jest, to Mrożek w jego permanentnym autodyskursie i w jego permanentnym pisaniu, pisaniu siebie chociażby z perspektywy korespondencji i dziennika to widać, to też byśmy zobaczyli zmiany tej postawy. A czy też to, że ja już powiedziałam o Lemie i o mizantropii. Jest to duży pierwiastek, zresztą poprawcie to, a nie jest to duży pierwiastek psychiczny, nie wiemy, w dorobku Gombrowicza czy w dorobku Witkacego, ależ jest. To znaczy to z jednej strony dawanie kobietom jakiegoś tam, nazwijmy to, nie tyle przyzwolenia, bo przyzwolenie jest strasznie paternalistycznym gestem, ale... Przestrzeni. No właśnie, jakiejś przestrzeni, zresztą ten cytat, który pani wzięła, To absolutnie się odbija w tangu, nie? To znaczy w tych rozmowach z powiedzmy narzeczoną, gnaną, zaganianą w rolę żony kapitalnie się też odbija oczywiście w tej rozmowie ojca z synem.

Ci ludzie, którzy gadają tą polską formą, dość kapitalnie się to porównuje z chwytami u Gombrowicza, które jednakowoż to nie jest jedno i to samo, już nie rozwiniemy tej kwestii. Ale to jest coś świetnego, ale jednocześnie bardzo obnażającego te ustawienia. Czy są to ustawienia na ofiarę i opresjonata, co jest typowe dla Mrożka. Ale jest też wiele innych, takich, które ostatecznie z języka Tych powtórzeń, tych dykcji, czy to takich poromantycznych, czy innych, wyłania się świat, ale ten świat ostatecznie trzyma nas na muszce. To jest świat, który pokazuje swoje ciemne podbrzusze. Mnie poruszyła kiedyś taka, jeden z pierwszych jego tekstów, policjant to się nazywało, gdzie Mrożek dokonuje bardzo charakterystycznego programowania świata na opak.

Jest absolutnie teatrem, znaczy on działa ostatecznie na emocje, no na moje na przykład działa, kiedy ja chociażby czytam, nie wiem, indyka czy to, no ale może jestem sama, jestem może przeżytkiem, tak? To jest w tym sensie teatr intelektualny z mocnymi tezami społecznymi również. Jak najbardziej, to znaczy to nie o to chodzi, że to nie porusza, no moi studenci dowodem, że jak im podtykam mrożka, to jakoś ich to bierze. Gombrowicz ich bierze jednakowoż, no to nie jest, że powiem kolokwialnie, to nie jest takie proste. Mrożek jako sztuka nienaiwności. Mrożek jako sztuka, to jest permanentnie konieczne. My się ciągle musimy uczyć krytycyzmu. Uczyć się krytycyzmu w stosunku do tego, co nas robi. Mrożek to wystawia w każdej swojej sztuce, w tangu wystawia. To, co nazwałam właśnie tym rozbrajaniem stereotypii.