Czy Tango to "marzenie prawaka"?

Ale będzie tą nagą siłą, która jak co do czego, jak się to przewróci ta kolejna rewolucja, to ta naga siła posprząta. Zresztą bez króla Ubu Żariego nie byłoby takich postaci jak Edek i myślę, że w ogóle myślenia Mrożka by nie było. Czyli jednak z dzisiejszej perspektywy Mrożek nie nadaje się na bohatera konserwatywnej bajki. Nie myślę, to znaczy za dużo jest w nim. Oczywiście w Mrożku jest coś z Artura i w Arturze jest coś z Mrożka. Oczywiście też z jakimś jego uwewnętrznionym polskim repertuarem, z jakąś jego jednak tęsknotą do formy. Tylko jednocześnie, z drugiej strony, Mrożek, nad czym się zastanawiałam przez moment, kiedy teraz wróciłam do Tanga w związku z naszą rozmową, ten wujek Eugeniusz, który siedzi w Meloniku, taki filister w Meloniku,

Świadomiłam sobie, że u Mrożka ten melonik wraca. On wraca w różnych konfiguracjach i to jest niezwykle interesujące, ponieważ w przeciwieństwie do cylindra arystokratów albo, nie wiem, takiego szerokiego kapelusza artysty, wprowadzonego jeszcze tego modelu w wieku XIX, to ten melonik jest jakąś gwarancją takiej mieszczańskiej normy. I tej mieszczańskiej normy, która co i rusz u Mrożka w bardzo wielu jego tekstach, Jakoś tam, znaczy bardzo wielu może bez przesady, a niekoniecznie właśnie, w bardzo wielu nie wraca Melonika, ale ta norma wraca, ona się upomina o swoje. I o paradoksie ten Artur, który z takim gorącym zapałem do tego ślubu tak ciągnie, później ciągnie jeszcze w ogóle już może z mniejszym nieco zapałem, bo coś w nim jednak pękło, ale wtedy do czynu rewolucyjnego niemalże, tak naprawdę daje szansę Melonikowcom.

Czy to polską formę, czy w ogóle ludzką formę, właśnie w tą konieczność rozbierania stereotypii kulturowych. W to, że Mrożek zawsze, kiedy to obmyśla, to obmyśla to już na kilku poziomach. Potrzeba rewolucji konserwatywnej, która przecież była, no nie wiem, paradoksalnie nawet w łonie rewolucji francuskiej, jak pamiętamy Robespiera. No to co robił Robespierre? No Robespierre też chciał pięścią zaprowadzić de facto stary porządek. No to znaczy, że o co się przewróciła rewolucja? Być może o to, nie? Takie pytania, pytania w literaturze francuskiej świetnie oswojono. W literaturze niemieckiej, tak już tylko jeszcze na innych nieco scenach myślenia, u Mrożka są absolutnie jego problemem. Także Tango się da czytać i ten triumf tego, że na tym trupie ostatecznie Melonik, przepraszam, zatańczy obłapiając się z tym prymitywem, tak?