Czy Tango to "marzenie prawaka"?

Czy król absurdu i groteski byłby zadowolony, że trafił do podręczników? No pewnie tak, bo lubił swoją popularność i lubił swoją sławę, ale podobno, gdy kiedyś w Krakowie siedział na ławce w majowy dzień i dostrzegł młodego człowieka w garniturze i domyślając się, że jest to maturzysta, zapytał z troską, było tango? A kiedy dostał potwierdzenie, szczerze zmartwiony miał odrzec, przepraszam. Dziś o Arturze, Stomilu, Etku, kobietach w tangu oraz wielkiej historii, a przede wszystkim o Sławomirze Mrożku opowie Państwu Eliza Kącka, literaturoznawczyni, adiunktka na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego, pisarka. Najnowsza książka to wczoraj była Ślona Zielona. Dzień dobry. Melduję się, tak. Tango to jest jedna z najmłodszych, najnowszych propozycji w liście lektur szkolnych dla licealistów.

Co jakiś czas, kiedy już te wszystkie nadideologie, nadkoncepcje, wszystkie rzeczy, które trochę lewitują nad rzeczywistością, czy to romantyzm w jego kolejnej odsłonie, nawet nie jako romantyzm, tylko jakaś podświadomość polska, kiedy to wszystko zagarnia i programuje ludzi i ich ustawia w jakichś określonych rolach, to na dobrą sprawę niestety zawsze się kończy nie tyle hukiem i skamleniem, tylko etkiem. To się musi w pewnym momencie skończyć etkiem. Czyli krótko mówiąc, wszystkie te W takim modelu kulturalnym, w jakim my tkwimy. To zresztą ten model kulturalny, jejku, Mizantrop pokazuje kogoś takiego. No przecież zresztą już Piwińska pisała o tym metku jako o jakoś hamletyzującym bohaterze, który musiał się stać Fortinbrasem.