Czy Tango to "marzenie prawaka"?

I że w ogóle tango jest tak, jak to bywa w przypadku Mrożka i wielu osób posiadających realne duże poczucie humoru, że to są bardzo mroczne treści tak naprawdę. I czy tego się spodziewają, na przykład czy moi studenci się spodziewali tego po Mrożku, kiedyśmy czytali Indyka, bo czytaliśmy Indyka akurat, a nie właśnie tango, ale można było to rozegrać w taki sposób. Nie wiem, czy się spodziewali właśnie tego, Zderzenia i tak naprawdę problematyki, konserwy, nie tylko kulturalno-artystycznej, takiej rewolucji, która jest jednocześnie retrogradowa. Bo przecież to, do czego tęskni Artur, to jest przecież cofnięcie się. To jest cofnięcie się do formy, to jest wskok w formę, ale nie stworzenie nowej formy, prawda, która rozsadzi porządek rodziców.

No to już powiedziałam o tych mikrosko... społecznościach, no gdzie, przepraszam, postawić ten relikwie, czy raczej relikty, relikwie też, też, ale relikty przede wszystkim romantyzmu, czy religijności, czy różnych rzeczy w dobie upadku tych wszystkich wartości, jak to mówi książę w Indyku przecież, nie? Zresztą mówi tak samo, jak Witkacy mówił w Nowych Formach w Malarstwie. W dobie upadku tego i tego i tego i religii i tak dalej. No dobrze, no to przyglądamy się tej mikroformie. Ta mikroforma jest pospinana tak wieloma zależnościami. O pokoleniowych już pani powiedziała. Polityczno-społecznymi i tak dalej. Również oczywiście obyczajowo-psychologicznymi. To na tym też również, też, też Mrożek gra. Kiedy wejdzie w coś na kształt psychoanalizy duszy Polski, no to na czym to można rozegrać?

Niesamowicie to jest charakterystyczne. No dobra, dajemy jakąś przestrzeń, ale też po prawdzie, jeśli patrzeć na rozegranie ról w tangu, kobiety mogą nam się wydawać, zresztą w wielu mrożkach, fabułach, to też indyka bym podpięła i wiele innych, w fabułach czy dramatach już słowa fabuła używam poza gatunkowo trochę, w historiach mrożka. Są czasem gestem trzeźwości, są czasem gestem samoświadomości, która chociaż mężczyzna stara się górować nad tą samoświadomością, one w gruncie rzeczy wiedzą lepiej i znają ich ustawienia. Tak tylko, że dalej, żeby to był model produktywny, w którym ta kobiecość może faktycznie wybrzmieć jako pełnoprawna, no to jak wiemy, ale to wiemy też jakby

Jest absolutnie teatrem, znaczy on działa ostatecznie na emocje, no na moje na przykład działa, kiedy ja chociażby czytam, nie wiem, indyka czy to, no ale może jestem sama, jestem może przeżytkiem, tak? To jest w tym sensie teatr intelektualny z mocnymi tezami społecznymi również. Jak najbardziej, to znaczy to nie o to chodzi, że to nie porusza, no moi studenci dowodem, że jak im podtykam mrożka, to jakoś ich to bierze. Gombrowicz ich bierze jednakowoż, no to nie jest, że powiem kolokwialnie, to nie jest takie proste. Mrożek jako sztuka nienaiwności. Mrożek jako sztuka, to jest permanentnie konieczne. My się ciągle musimy uczyć krytycyzmu. Uczyć się krytycyzmu w stosunku do tego, co nas robi. Mrożek to wystawia w każdej swojej sztuce, w tangu wystawia. To, co nazwałam właśnie tym rozbrajaniem stereotypii.