Czy Tango to "marzenie prawaka"?

Czy według pani tango nadaje się na taki symbol, reprezentację literatury współczesnej? Ciężka sprawa. Że nawiążę na sekundkę do tej ławki. Mianowicie to jest bardzo ciekawa rzecz, że ktoś taki jak Mrożek strasznie sfrustrowany swoją niedoobecnością, jednocześnie bardzo, bardzo zawiedziony rodzajem ludzkim, korespondujący z Lemem o tych wszystkich ochytkach, szalejach i o podobnych ziemianach, czyli o nas, w gruncie rzeczy miałby tutaj bardzo poważną ambiwalencję z listą lektur. Trochę by się, znaczy może w jakimś tam stopniu by się cieszyło, ale jednakowoż byłby przede wszystkim podejrzliwy. A co do Tanga, jest to oczywiście kapitalna reprezentacja naszych problemów. Myślę, że naszych problemów nie tylko z polską formą, a z paroma innymi rzeczami, to pewnie zaraz.

O, Mrożek też oczywiście jest, to Mrożek w jego permanentnym autodyskursie i w jego permanentnym pisaniu, pisaniu siebie chociażby z perspektywy korespondencji i dziennika to widać, to też byśmy zobaczyli zmiany tej postawy. A czy też to, że ja już powiedziałam o Lemie i o mizantropii. Jest to duży pierwiastek, zresztą poprawcie to, a nie jest to duży pierwiastek psychiczny, nie wiemy, w dorobku Gombrowicza czy w dorobku Witkacego, ależ jest. To znaczy to z jednej strony dawanie kobietom jakiegoś tam, nazwijmy to, nie tyle przyzwolenia, bo przyzwolenie jest strasznie paternalistycznym gestem, ale... Przestrzeni. No właśnie, jakiejś przestrzeni, zresztą ten cytat, który pani wzięła, To absolutnie się odbija w tangu, nie? To znaczy w tych rozmowach z powiedzmy narzeczoną, gnaną, zaganianą w rolę żony kapitalnie się też odbija oczywiście w tej rozmowie ojca z synem.