NBA PLAYOFFS. Pełna analiza finałów konferencji - Profesjonalne Studio NBA #299

Pierwsze piątki All-NBA, czyli najbardziej kontrowersyjna tutaj sytuacja, trzeba przyznać, no bo tutaj bardzo duży wpływ miał na to limit, zasada rozegranych 65 spotkań, dlatego też kilku oczywistych nazwisk na tej liście nie ma. Pierwsza piątka wydaje mi się jest najmniej, no tylko najmniej, nie ma żadnej kontrowersji. Shea Gilgis-Alexander, Nikola Jokic, Wiktor Mbanyama, Luka Doncic, Kate Cunningham. Druga piątka. Jalen Brown, Kawhi Leonard, Kevin Durant, Jalen Branson i Donovan Mitchell. Trzecia piątka. Tyrese Maxey, Jamal Murray, Jalen Johnson, Jalen Duren i Chad Holmgren. I oczywiście staram się nie oceniać tych piątek przez pryzmat tego, co widzieliśmy przez ostatnie półtora miesiąca w playoffach, chociaż ciężko momentami by było.

I wtedy wygrywają właśnie mecz... Wtedy trafiają więcej trójek po najlepszej skuteczności, mają dużo więcej rzutów open za trzy Oklahoma, aż do ostatniego spotkania. Jest dużo więcej w kontrze, dużo więcej przechwytów, punkty drugiej szansy, kiedy Wimbaniama nie ma na boisku. Stąd teraz Mitch Johnson musiał już też dokonać menu sprawdzenia w meczu nr 4, było to widoczne. Wimbaniama dłużej jest przetrzymywany na boisku w pierwszym kwarcie. że nie jest tak, że kiedy zaczynają wchodzić z miejsca Oklahoma, to on siada, tylko przetrzymuje go, żeby utrzymać ten poziom gry i dopiero później on siada chwilę. Dłuższy ma ten okres czasu gry na początku trzeciej i pierwszej kwarty. A Oklahoma jeszcze, co to mówiłem, pierwsza piątka, że zawodzi. No, Ludort, nie wiem w jakiej już koszulce biega, ale raczej nie przykłada ręki do zwycięstw Oklahoma.

Wyglądało to naprawdę spoko w jego wykonaniu. Ale mam takie... A cztery zbiórki jeszcze. A cztery zbiórki jeszcze to właśnie też jest taki symptom. Wydaje mi się, że dlatego też m.in. Johnson uznał, że nawet spróbował w ostatnim meczu zagrać trochę duetem Cornet, Uemba-Niama. Były takie dwa krótkie momenty, bo Uemba-Niama w tych pierwszych trzech meczach był jedynym wysokim na boisku zawsze. W sensie ty jesteś jedynym naszym wysokim na boisku, jesteś na tym boisku bardzo długo. Jeśli zbierasz cztery piłki, to jest za mało, to tak nie możemy wygrać. I powiedziałeś też coś odnośnie tego, wiesz, tego impaktu Wemba Niamy, że on stoi pod koszem, nie zalicza bloków, ale sprawia, że ścinający podkosz nie oddają swoich rzutów, nie? I... Tak, bo chciałem sobie włączyć klimę, ale coś mi nie działa dobrze. Co ja mówiłem?

A reszta zawodników podkoszowych, no sorki, no Kelly Olinik, no to nie jest 2017. Mason Plumlee, wiadomo, uwielbiamy go, ale też nie wiem, czy on jest w stanie cokolwiek jeszcze dać w playoffowej koszykówce w dzisiejszych czasach. I ja wiem, że Jeremy Sochan ostatecznie źle zakończył swą tenurę w San Antonio i teraz jest zapewne gorszą wersją siebie, ale gdybym, przypominam sobie jak czasami Jeremy Sochan grał u boku Uemba Niamy jeszcze dwa lata temu, to myślę, że taki obrońca i taki gość do pomocy mógłby im się przydać po prostu, nie? Wiesz, jeśli Doug Nolton potrafi Kendrisha Williamsa wrzucić do rotacji, to może Mitch Johnson musi znaleźć sposób, żeby wrzucić Bionbo Plumlee albo O'Linnicka na jakieś 8 minut chociaż. Wiesz, ten Kelly O'Linnick... Pfu, Kelly O'Linnick.

Cała reszta to są gardzi. Więc San Antonio nie jest dużą drużyną bez Wembaniami, ale tak samo jak właśnie Oklahoma. Też nie jest dużą drużyną bez Hartensteina. Dlaczego też Daniel nie mógł sobie pozwolić na utratę tego zawodnika po meczu nr 1? Carter Bryant. O nim możemy szybko powiedzieć, bo tak już wywołałeś to nazwisko. Bardzo lubię tego chłopaka, widać po nim sporą ambicję. W tym ostatnim spotkaniu jak dostał ochrzan od Mitcha Johnsona. Wiadomo, że każdy to może ocenić po swojemu. Ja tam widziałem przede wszystkim zaangażowanie i lekki zawód w oczach, ale chciał dobrze. Ale jak z jednej strony naprawdę momentami wygląda jak gość, który potężnie utrudnia życie Shejowi, w kilku przypadkach udało mu się nawet wymusić straty i kontrę, o tyle w drugiej połowie przypadków nabiera się na najprostsze, najcwańsze triki Sheja, są zaliczane enduany na nim i ją po prostu

To co? Pogadajmy w takim razie o Sheyu, o tym jak wygląda cała ta jego seria. Myślę, że Mitch Johnson może naprawdę podziękować JJ Weirdigowi, pewnemu schematowi, w jaki sposób można spróbować kryć Shea, bo całkiem okej to wychodziło, przynajmniej w połowie tych spotkań z finałów konferencji, ale nawet jeśli Shea był odcinany od rzutu, Nie zawsze mu to wpadało i miał po prostu trudne pozycje rzutowe, to i tak znajdował sposób na to, żeby kreować resztę. No miał 12 asyst w pierwszym spotkaniu, 9 w drugim, 12 w trzecim. No czwarty mecz był jego najgorszym, no ale z drugiej strony czwarty mecz to był najgorszy mecz całej Oklahoma. Jeszcze w dodatku grali bez Jaynana Williamsa, bez AJ'a Mitchella, więc tutaj więcej nacisku było na to, co Shea robi z piłką, już nie było tak łatwo.

Kryje go w ogóle bardzo często. Po prostu kryje Cheta i Oklahoma nie jest w stanie tego wykorzystać, a może sam Chet nie jest w stanie tego wykorzystać. Julian Szampani niestety nie. Jeśli nie trafia trójek, to jest kompletnie nieprzydatny, bo ani w obronie za dużo od siebie nie daje. Jego wejścia pod kosz, no nie kończą się dobrze. Carter Bryant mówiliśmy. Keldon Johnson też mam wrażenie, że momentami za bardzo się podpala. I ja wiem, że w momencie, kiedy twoi przeciwnicy łapią twojego kolegę za koszulkę, za ręce, biją i są agresywni, brutalni i ty też chcesz być taki, bo chcesz być obrońcą dla swojego kolegi, spoko, rób to, ale rób to w taki sam cwany sposób. Bo jak ja patrzę na Caledona Johnsona, który łapie głupi, kompletnie nieprzydatny foul, bo przez pół akcji, kiedy Shea próbuje go ograć, trzyma go za koszulkę, to ja mam takie, ej...

Jeśli chcesz go koniecznie złapać za koszulkę, to złap go w momencie, kiedy strategicznie nikt tego nie widzi. Ta seria, tak a propos tych wszystkich bohaterów, powoli staje się taką serią, to jest taka zaawansowana seria playoffowa, w której zawodnicy dzielą się powoli na dwie grupy, czyli ci, którzy są absolutnie kluczowi i ci, którzy nie robią nic. I taki na przykład właśnie Kelden Johnson, czy na przykład właśnie w czasie Luke Cornett, praktycznie nie ma żadnego wpływu na ten mecz. I to są źródła na szampanię. W ogóle on biega, wiesz, biega w koszulce, wychodzi w pierwszej piątce, ale on nie zmienia nic. Jak nie trafia rzutów, to już w ogóle. Z drugiej strony Ludort niestety jest takim impostorem, który biega właśnie w koszulce i nie robi nic. Przed Holmgren niestety zdaje się też takim impostorem, bo poza grą w obronie biega w koszulce, gra duże minuty po obu stronach i nie daje prawie nic. I to jest właśnie, wiesz, nie to, że... Nie wiem, grają nieskutecznie, coś tam nie wychodzi. Nie jesteśmy w stanie wykorzystywać waszych mocnych stron nawet.

Nie jesteśmy w stanie na przykład chatem uruchomić dobrze gry dwójkowe między wysokimi. Wyprowadzamy się na trójkę i blokujecie Devin Vassell w catchem shoot trójce, nie? Nie jesteś w stanie minąć gościa nawet po pompce czy po... Po rozegraniu piłki i właściwie nie daje się nam do ataku nic i tych ludzi się robi coraz więcej, którzy po prostu są fakturami w tej serii. Kiedy inni koledzy obok, Banyama, Castle, Caruso, rosną dwa poziomy ponad siebie samych, nie? No tak, no Alex Caruso w tym momencie wygląda jak drugi zawodnik Oklahoma. No chyba, że jest nim. Jared McCain! I o nim musimy też trochę opowiedzieć, bo to, co gość robi w playoffach, to jest coś niesamowitego. W pierwszym meczu siedem punktów, ale gdy wchodził na boisko, to Oklahoma prowadziła dziewięcioma.

I może być tak, że dojdą do finału i nagle się może okazać, że fizyczność w obronie jest nieco wyższa, trochę bardziej podkręcona niż to, co mieli w poprzednich trzech rundach, że skuteczność jest wyższa, że game plan jest lepszy. Jeśli chodzi o trenerów, no wątpię, żeby Mike Brown miał tutaj jakikolwiek podjazd do Marka Degnau. Może z Mitchem Johnsonem miałby większe szanse, ale... Może być ciekawie. Oklahoma bez Jalen Williamsa wygrywa z Knicks w 5-6, Spurs zdrowie wygrywają w 5-6, Spurs bez Harpera myślę, że wygrywają w 6-7. Jeśli przyjdzie drużyna z dwoma koncyzywnymi zawodnikami, z takich kluczowych, to może Knicks mają szansę, ale to nie jest lepsza drużyna niż Oklahoma, to nie jest lepsza drużyna niż San Antonio.

Proszę, nie złoście na mnie krzycz, inaczej Yanga. Dobrze. Putsi11. Cześć Panowie, powiem szczerze, patrząc na Knicks mam coraz większe wrażenie, że mają duże szanse wygrać mistrza. Finalista z zachodu będzie mocno poobijany po sześciu lub siedmiu meczach, a wschód na razie zapowiada się na sweep. Z drugiej strony jeśli Spurs wejdą do finału to ciężko mi sobie wyobrazić Kata, który cokolwiek zrobi przeciwko MBMu, a jeśli będzie próbować to szybko się wyfauluje, jak to on potrafi. Choć na razie mam wrażenie, że to OKC jest jednak faworytem do awansu z zachodu, co dla Knicks wydaje się lepszym matchem. W sumie... Faktycznie, to jest chyba najważniejsze pytanie. Zakładając, że... Dobra, Knicks idą do finału.