NBA PLAYOFFS. Pełna analiza finałów konferencji - Profesjonalne Studio NBA #299

Może po prostu nie jest dobrze skontrolowana. Z dwóch gardów, dwóch wysokich i prawie nic pomiędzy. Tam żaden skrzydłowy nie jest dobry i przychodzą na ciebie Nixie mając trzech skrzydłowych w świetnej formie. Każdy z nich zaciął świetny występ w tej serii. Bridges zalicza wszystkie świetne mecze jak na razie. I nie jesteś w stanie przeciwstawić nim nic. Dean Wade wygląda jak zawodnik, który jest w stanie oddać jeden rzut co 15 minut maksymalnie i trafić go prawie zawsze. Wiesz, Jalen Tyson walczy, Keon Ellis się okazuje, że nawet nie tylko w Sacramento był niegrywalny. Sam Merrill, okej, jest plusowy, to jest jeden z tych dobrych może punktów na tej mapie, ale no to nie jest wzmocnienie do naszej pierwszej piątki, tylko taki dziwnie pasujący element. I po prostu jest to dziwny roster. Dziwny roster, który nie do końca potrafi znaleźć synergię. Dziwny roster, który nie wyciąga najlepszego z siebie nawzajem. Bo ani Mitchell nie wyciąga najlepszego z Hardena, ani Harden nie wyciąga najlepszego z Mitchella.

Przyznam, że Max Struś to jest ten zawodnik, który rok czy dwa temu wszystkim swoim kolegom smsa, kiedy w playoffach przegrywa 1-3, jeśli nie wyjrzysz w zwycięstwo, to nie pływaj się jutro w robocie, po czym szedł do roboty i poszedł 0-7 i odpadł już. Uwielbiam tę historię, uwielbiam ją. To jest właśnie Max Struś dla mnie niestety teraz. Powiedz mi, kim dla Ciebie jest Dean Wade? Bo on jest wykorzystywany przez Kenny'ego Atkinsona jako gość, który ma defensywnie łączyć ten ofensywny talent w pierwszej piątce, po czym mam wrażenie, że on uprawia jogging. Bo nawet kiedy kryje, to jednak nie nazwam to jego obrony zbytnio pozytywnej. Wiesz co, ja zawsze Dina Wade'a lubiłem. Wydawał mi się to taki gość, który właśnie nie do końca widać jego wpływ, że on zawsze właśnie jak jest, to jakoś jest lepiej jak jest, mimo że nawet jeśli jego statystyki nie są, ani nigdy nie były dobre, ani jakoś nawet jeśli plus minus jego nie szaleje, ale na tym poziomie playoffów też po prostu nie jest cena dla niego.

W sensie, jakbyś sobie uśrednił Josha Harta od Zielonobiego i Michaela Rudziesa, uśrednił ich fizycznie i trzeba kogoś przeciwstawić, to to Dean Wade najbardziej pasuje do tej roli, nie? Na pewno bardziej niż Keon Ellis, na pewno bardziej niż Shredder, na pewno bardziej niż Sam Merrill, ale po prostu poza tym, że tak wygląda jak skrzydłowy, to niewiele daje rzeczy z pozycji skrzydłowego i w tym momencie to nie jest miejsce dla niego na boisku finału konferencji. Okej, to dziękuję Ci za wyjaśnienie, ale jeszcze chciałem tylko przywołać, bo powiedziałeś też o samie Merillu i do tej pory jeszcze nie padło dobre słowo o nim. Zagrał dobry pierwszy mecz z tej ławki, 12 punktów, trafił kilka trójek i naprawdę, gdyby tylko nie ta straszna dla Cleveland dogrywka, to były milimetry o gamewinera. Sam Merill miał ostatni rzut w tym meczu i ta piłka kilkukrotnie nam się odbiła od obręczy.

Drugi mecz, zero strat, ale tylko dwie asysty. No i oczywiście skuteczności cały czas dość podobne. Pięć na piętnaście, pięć na szesnaście, sześć na piętnaście, dwadzieścia trzy procent ze trzy. Tak. No i wiadomo, to co już wspomniałeś, końcówka pierwszego meczu, to w jaki sposób był atakowany na izolacji przez Jelena Brunsona, to było barbecue chicken. Aż się smutno na to patrzyło, szczerze mówiąc, ale tak, to była wina Kenny'ego Atkinsona na to, że nie wprowadził żadnej zmiany. Tam w jednej akcji czy dwóch była taka sytuacja, że jednak po switchu był Dean Wade, ale nawet Dean Wade nie był w stanie ustać na, wiadomo, najlepszy obrońca Cleveland Cavaliers, wiadomo, nie był w stanie ustać na izolacjach Jelena Brunsona, więc tym bardziej James Harden nie mógł tego robić. Ale kurczę, te jego straty momentami to są straszne, bo to też nie jest tak, że jest wielki nacisk na piłkę, ktoś ci wybija, tylko piłka gdzieś tam wylatuje ze sznurka, leci w out, zapodanie poszło.