NBA PLAYOFFS. Pełna analiza finałów konferencji - Profesjonalne Studio NBA #299

Więc trochę to wygląda w ten sposób, że pierwsza piątka musi się odwoić i troić. Gdzieś tam jest jeszcze Dylan Harper, który oczywiście raz jest starterem, a później jest rezerwowym w momencie, kiedy wraca De'Aaron Fox. No ale nie ma tutaj kogoś takiego, że wchodzi zawodnik numer 8, 9, 10 i on robi różnicę. W Oklahoma zawodnikami 8-9-10 jest Jared McCain, Isaiah Joe, którzy wciąż są bardzo istotni. Jalen Williams. Jalen Williams to jest gość, który w jednym meczu jest kompletnie niewidzialny. Ma kilka zbiórek w obronie i nie wiem, jedną trójkę trafi, a później w drugim jest odpuszczany i trafia pięć trójek. I nie masz na to kompletnie żadnej odpowiedzi. I to jest kolejny front, który się wyłania właśnie tej serii.

I zaczął po prostu brać wszystkich na posta, pakować nad nimi. No był po prostu dominatorem w strefie podkoszowej. Jedyny rzut spoza trumny to była ta trójka oddana w dogrywce, ta właśnie stefenowska. Więc co wydarzyło się w kolejnych spotkaniach? Oklahoma robiła wszystko, żeby Wimbaniamę jak najbardziej od tego kosza odepchnąć. I tutaj właśnie w grę wszedł Isaiah Hartenstein w mecz numer dwa. Cała reszta w mecz numer 3. I największym problemem Wiktora Mbanyamy było tutaj przede wszystkim zmęczenie, bo w momencie kiedy jesteś obijany cały czas i musisz walczyć o każdy centymetr na boisku, no to ciężko jest momentami złapać oddech. I były nawet takie momenty jak właśnie w trzecim spotkaniu, że To może i był flop, generalnie o flopach, wiesz, ja tu nie chcę mówić tylko i wyłącznie o Oklahoma, no bo po stronie San Antonio też było kilka dość karygodnych flopów, ale była taka jedna sytuacja, Jarrett McCain miał świetny mecz i w jednej akcji, on lubi sobie tak czasem walnąć z...

Na zdrówko mój drogi. Walnąć barkiem w obrońce, żeby zrobić sobie jeszcze więcej przestrzeni, a przy okazji być może nawet zaliczyć Andoana. Nie pamiętam przeciwko komu zrobił taką pierwszą akcję, chyba przeciwko właśnie Stefanowi Castellowi, ale drugą taką akcję zagrał na izolacji na Wiktorowi Wembaniamie. I tak mu walnął z bara, że Wembi po prostu poleciał, wiesz, na konstrukcję kosza, a Jared McCain wykończył tę akcję. To jest moim zdaniem Biegła najbardziej efektowna akcja tych playoffów, no przynajmniej tej serii. Zajrzeć punkty w taki sposób nad Wembaniamą to jest jednak naprawdę coś. Ale zastanawiam się na ile tutaj była chęć sprzedania faulu w ataku, a na ile po prostu zmęczenie Wembiego. Bo on musi cały czas walczyć, przepychać się.

To, co Isaiah Hardenstein robi w momencie, kiedy chce odizolować Wemba Niamy od gry w obronie, to nie jest tylko i wyłącznie zakładanie dźwigni czy trzymanie jego ręki własną pachą, ale to jest coś takiego, że on zamiast się zastawić czy spróbować walczyć o zbiórkę, on bierze dwie ręce i łapie lewą rękę Wemba Niamy i ciągnie ją w dół. I ma takie... Ja nawet nie walczę o zbiórkę w tej akcji, ja muszę tylko zrobić to w ten sposób, żeby Wembi nie zabrał tej zbiórki, może ktoś z mojej ekipy ją zbierze. I masz takie zdjęcie z tego meczu nr 4 z pierwszej kwarty, kiedy stoją dwóch podkoszy, patrzą na piłkę i mówią, nie ma tak trzymała Hartensteina za szyję, a Hartenstein go trzyma tak w pół dwiema i tak z całym trzymają się wszystkim i nikt generalnie nawet ręki po piłkę nie wystawia. Co do tej akcji McCaina jeszcze, chudemu, wysokiemu nigdy nie gwizdzą.

W piłce nożnej było to samo, w koszykówce jest to samo, jak zawodnik jest mniejszy od ciebie i walniecie się obaj ramieniem, to dostaniesz faul, ty albo nikt nie dostanie faulu nigdy, nigdy nie ma takich fauli na wysokich gwizdanych. Wiesz, z perspektywy McCaina myślę, że to jest najlepsza akcja jego w playoffach, ale też z perspektywy McCaina, jeśli chcesz zdobyć punkty pod kosztem, to musisz tak zagrać. W sensie musisz zagrać na pogręczu faulu ofensywnego, by się nie nawiążesz ty kontaktu, to ja po prostu tę piłkę ci zabierze, wepchnie cię w głowę, wyrzuci cię na out i wiesz, i pójdzie sobie, nie? Też to, co mówiłeś o zmęczeniu ambaniamy, no to też była ta znamiona statystyka, że średnia odległość oddawanego rzutu od kosza w meczu nr 1 była trzy razy mniejsza niż w meczu nr 2. Czyli po prostu zmęczenie. Ja w pierwszym meczu walczę, z każdym centrem pozycji kończę akcję w Sadamie, a w meczu nr 2 zadowalam się fadeawayami i rzutami za trzy.

O tym wpływie w obronie, że... Wemba Niyama sprawia, że Oklahoma faktycznie Można powiedzieć, że boi się oddawać te rzuty spod kosza i resetuje akcję, tylko że Oklahoma nie jest złą drużyną i to nie wygląda w ten sposób, że oni nagle, o kurczę dobrze, nie możemy to oddać rzutu, wymyślamy coś innego i nagle masz błąd w 24 sekund. Nie wiem, czy jeszcze w ciągu tych czterech meczów, ja nie wiem, czy chociaż raz Oklahoma zrobiła tego typu błąd w tej serii, bo za każdym razem, kiedy jest to ścięcie pod kosz i ucieczka od rzutu nadłęba niamą, To nie jest przypadek. Tam cały czas jest ruch, bo każdy zawodnik jakoś wie, gdzie się ustawić. Jest albo odrzucenie, tutaj masz te trójki Jadena Williamsa czy Jarreda McCain'a, albo jest to odrzucenie na trójkę.

Zgadzam się z tym, co mówisz, ale jeśli mówisz o tej jednej sytuacji, kiedy był ten faul Foxa na szeju, to tutaj... Powiem ci, to jest kontrowersyjna sytuacja, bo wiesz, w oczach twoich czy moich to to nie jest faul, bo tam nie było kontaktu fizycznego, ale według zasad NBA tam faul jest, no bo jednak Fox wszedł w miejsce jakby upadku stóp, szeja. Przeszedł bokiem, przeszedł za nim. Też widziałem wpis Karola Śliwy, który to tłumaczył, bo wiadomo, że każdy się oburzył na ten temat. Dla mnie to był jawny, nieodwiznany faul i dopiero musiało mi to zostać wyjaśnione. Ale żeby nie było, ja tutaj chciałem się też odnieść do tej nierówności, jeśli chodzi o sposób gwizdania fauli, bo identyczną sytuację widziałem mecz wcześniej w wykonaniu Jarreda McCain'a, kiedy Devin Vassell rzucał trójkę z kontry.

Jared McCain do niego podszedł bez kontestu i po prostu w momencie, kiedy Devin Russell już skoczył, to wiesz, Jared McCain dał ręce do tyłu i po prostu sobie go obszedł jak pachołka. Zrobił dokładnie to samo. Wszedł obok i za nim. Tam nie było żadnego gwizdka. No i dla mnie nie powinno być już w obu przypadkach tego gwizdka. W sensie, okej, może reguła mówi coś innego, ja tu się nie skutuję, nie jestem sędzią. Dla mnie to jest z duchem gry, przebiegu gry, to jest po prostu, nie odwizdujesz tego. Jest też przecież pewna Pewna część kontaktu, którego się po prostu nikt nie widzi, że jakby są akcje, które mają kontakt, nie są faulami, nie? No pewnie, no. Na przykład trzymanie obu rącz ręki twojego podkoszowego, na przykład. Za włosy obrońcę przeciwnika w powietrzu, na wprost sędziego.

Nie, na propos tego, wiesz... Kurczę, za dużo. Dobra, szybko o Wembaniami jeszcze. Wembaniami nie jest kryty lepiej ani gorzej, ani mniej lub bardziej fizycznie niezbity niż wielcy centrzy przed nim. I to jest być może nie werba bez centrów, ale centrzy obrywają w taki sposób całą historię NBA. Bardziej nie mówię, żeby Oklahoma teraz wszyscy jakby polubili, bo wiem, że jest nielubiana i będzie nielubiana, ale to nie jest tak, że są najgorszą drużyną w historii. W sensie są taśmy, to się nazywa Best Highlights of Nineties, to tam są takie taśmy, jak dużo bardziej faulują się frontcourty w playoffach w NBA. Ale to, co powiedziałeś właśnie a propos tej ręki, czy a propos tego właśnie McCain vs. Vassell, czy Fox vs. SGA, to znowu to zwracamy nierówność. O bej powinien stać faul, albo żaden nie powinien stać faulu i tyle.

Nie jesteśmy w stanie na przykład chatem uruchomić dobrze gry dwójkowe między wysokimi. Wyprowadzamy się na trójkę i blokujecie Devin Vassell w catchem shoot trójce, nie? Nie jesteś w stanie minąć gościa nawet po pompce czy po... Po rozegraniu piłki i właściwie nie daje się nam do ataku nic i tych ludzi się robi coraz więcej, którzy po prostu są fakturami w tej serii. Kiedy inni koledzy obok, Banyama, Castle, Caruso, rosną dwa poziomy ponad siebie samych, nie? No tak, no Alex Caruso w tym momencie wygląda jak drugi zawodnik Oklahoma. No chyba, że jest nim. Jared McCain! I o nim musimy też trochę opowiedzieć, bo to, co gość robi w playoffach, to jest coś niesamowitego. W pierwszym meczu siedem punktów, ale gdy wchodził na boisko, to Oklahoma prowadziła dziewięcioma.

W drugim meczu dwanaście punktów, cztery zbiórki w ataku i co zabawne, większość tych zbiórek w ataku to były zbiórki po własnych pudłach za trzy. Więc on rzucał, pudłował, zbierał po sobie i trafiał. Larry Bird tak robił w latach właściwie osiemdziesiątych, więc to jest naprawdę coś. Jego trójki w czwartej kwarcie, w tym ta od tablicy, to był hit, to była wisienka na torcie. Chociaż tutaj też było troszkę takiej szkoły oklachomskiej, jak na przykład był wyrzut, był skok o piłkę ze Stephonem Castle. Jared McCain zamiast skakać o piłkę to złapał po prostu za nadgarstek Stephona Castle. To dopiero można było zobaczyć na powtórce. Ale to, co zrobił w meczu nr 3, no druga połowa meczu nr 3 polegała na tym, że przejął, że tutaj to spotkanie przejął Shea oraz właśnie Jarrett McCain.

24 punkty, 10 na 21 i to nie, że rzucał jakieś trójki, bo tylko 2 na 10, tylko właśnie mnóstwo ataku na kosz, to wejście na Wiktorowę Maniamę po odepchnięciu, do tego kilka zbiórek. Miał jedną trójkę w takim mocno stresującym momencie trzeciej kwarty, więc naprawdę super. No i czwarty mecz, to już mówiliśmy, że w Oklahoma nie było dobrych zawodników w czwartym meczu, no chyba, że chcemy się pochylić nad Hartensteinem. Nie było. To był katastrofalny występ. Był 60 punktów po 3 kwartach. Ok. Więc tak, no. Po 8 dekady dobili. To jest niesamowite, że Oklahoma właśnie znalazła taką perełkę naprawdę wyczajoną za tak niską cenę podczas trade deadline. I oczywiście padło na konferencji prasowej pytanie o Daryla Murray'a i chyba, nie wiem co mi bardziej zaimponowało, ten mecz nr 3 czy to, co Jarrett McCain o Murray'u powiedział.

Czy naprawdę drużyna z corem w wieku 20, 21, 22 lat w pierwszych playoffach z potencjalnie najlepszym zawodnikiem na planecie? To jest ten timeline, w jaki chcemy wejść. Jacy oni nie będą za rok, jeżeli teraz wygrają wszystko. Z racji. Jeśli San Antonio Spurs wygra tytuł w tym roku, to w maksymalnie dwa lata będą najbardziej zielubioną drużyną w lidze. No Oklahoma wygrała tytuł w zeszłym roku i już są najbardziej zielubioną drużyną w lidze, ale to ja o tym powiedziałem już w czwartkowym moim filmie, ale nie tylko chodzi, bo tego nie dodałem wtedy w filmie, nie tylko chodzi o to, jak są dobrzy, jak mają wysoki poziom talentu nie tylko w pierwszej piątce, ale przede wszystkim na lastach rezerwowych. Jak wiesz, oszukali system z tymi pickami draftowymi, jak oszukują wymianę, że wygrywali wymianę z Shea'em, wygrywają wymianę z Jaredem McCainem, wygrywają jakieś tam inne wymiany.

Czy byłby lepszy niż McCain. Zagierson, pozdrawiamy! Cześć! W dzisiejszej koszykówce coraz mniej jest zawodników, którzy całą karierę spędzają w jednym klubie. Czy nie sądzicie, że powinna być wprowadzona ulga, np. wliczanie tylko 70% kontraktu do Salary Cup dla wydraftowanych i wychowanych zawodników, tworząc franchise playerów grających dla jednego klubu przez całą karierę? To jest pierwsze pytanko, bo drugą część za chwilę może przeczytamy. To jest niesprawiedliwe, że wychowankowie klubów, że trudniej jest utrzymać wychowanków klubów u siebie. Musisz dawać im super maksy, musisz ich przekonywać, jak jeszcze jesteś z mniejszego rynku, to w ogóle zaczynają się schody, bo twoja gwiazda po 4-5 latach porażek chce na przykład przeprowadzić cię do Los Angeles, do Nowego Jorku czy gdziekolwiek indziej.