NBA PLAYOFFS. Pełna analiza finałów konferencji - Profesjonalne Studio NBA #299

Właśnie, to jest właśnie bardzo ważna kwestia w kontekście tego, jak się zastanawialiśmy, czy właśnie Mbembi nie będzie cały czas limitowany minutowo w playoffach, no ale czasami po prostu nie można. I w kontekście tej serii pewnie jeszcze o tym będziemy mówić, bo to, co się wydarzyło w spotkaniu numer 3, to jest dobitne potwierdzenie tego. Ale wracając do tego pierwszego meczu, no Alex Caruso był świetny, po prostu był genialny, był moim zdaniem chyba najlepszym graczem Oklahoma w tym spotkaniu. Głównie dlatego, bo był odpuszczany. Jalen Williams zagrał bardzo dobrze po powrocie, po kontuzji. 101-101 dogrywka, dwie kluczowe akcje w wykonaniu Shea'a i Wembiego. Panowie się po prostu wymienili punktami po to, żeby doprowadzić do dogrywki. W dogrywce Oklahoma już to miała, ale Wemby trafił jedną, jedyną trójkę w tym spotkaniu na 9 metrów od kosza.

No i w tym meczu numer jeden Oklahoma przyjęła taktykę obronną, żeby... Właściwie to nie wiem, jaką przyjęła taktykę, bo nie wiem, czy nie przyjęła innej, nie zmieniła jej po trzech minutach, bo to było tak, że zaczęli dwoma wysokimi, ale Hartenstein bardzo szybko zszedł z boiska i nie wrócił na nie, a już do końca meczu Chyba, że nie było na nim Łębaniamy i po prostu zmieniali się nawzajem, ale wydawało się, że Danio bardziej chciał grać z dwoma wysokimi. Szybko to zmienił, patrząc jak bardzo Łębaniema może sobie patrolować obronę i Hartenstein nie jest w stanie nic dać w ataku. Wycofał go kompletnie praktycznie z meczu nr 1 i przyszedł na 100% do taktyki krycia Łębaniami niskimi, wkurzającymi, skrzydłowymi i Alexem Caruso, który wiadomo, że jest najlepszym obrońcą na all-time centrów. Ale ta taktyka nie przyniosła skutku. Nie przyniosła skutku, przyniosła skutek.

Przyniosła skutek taki, że prawie wygrali, ale mimo wszystko Umbania za dużo miał tych łatwych punktów, za dużo San Antonio byli w stanie ataków pozycyjnych uratować po prostu sytuacją taką, że udało się uzyskać jakiś switch, albo Umbania udało się uzyskać niezłą pozycję naprzeciwko tego niższego zawodnika i po prostu rzuć piłkę tam obręcznie, zrób ją w promieniu dwóch metrów od obręczy, on ją po prostu złapie, a jeśli w promieniu metra od obręczy, to po prostu ją wsadzi. I tym się udało San Antonio przez ten mecz prześlizgnąć. Wiesz co, mi się wydaje, że w tym pierwszym meczu na papierze Mark Dagnall wprowadził fajną taktykę polegającą na tym, że skoro Hartenstein jest niegrywalny w tym spotkaniu, zagrajmy sobie po prostu 5-0, bo NBA nie jest w stanie pokryć każdego centymetru na boisku. I dlatego na przykład Alex Caruso bardzo dużo miał okazji do oddawania rzutów za trzy z kompletnie czystych pozycji i kurczę, po prostu je trafiał.

W drugim meczu stwierdzili, że okej, Nie będziemy bawić się w Boston Celtics 2024, tylko będziemy się bawić w Oklahoma 2025, która próba zniszczyć zdrowie Nicoli Okicia. I powiem ci, że to zaczęło naprawdę działać. Oczywiście nie było to ładne, estetyczne i do tego za chwilkę będziemy tutaj pewnie trochę więcej na ten temat gadać, ale muszę przyznać, że zarówno w meczu numer dwa, jak i w meczu numer trzy, to w jaki sposób Wemby był kryty przez... Właśnie to już nie był tylko i wyłącznie odcinający od podań Alex Caruso, czy Jalen Williams, czy nawet Ludort, ale to było podwójne krycie Isaiah Hartensteina, gdzieś obok Chet Holmgren z pomocy. Tutaj oczywiście niscy też odcinali. Ale rzecz, która mi najbardziej ugrzęzła w głowie, pomijając oczywiście te wszystkie faole, o których za chwilę sobie pogadamy.

Chyba tak, w końcówce trzeciego meczu jak wszedł Lindy Waters. Tam był gwizdek i on dostał piłkę, a on już chciał rzucać. On już wiedział. On miał w głowie piosenkę Eminema, Lose Yourself, nie? To jest ten moment, to jest ta chwila, teraz albo nigdy. Lepiej to niż Kelly O'Leary, który wchodzi i już próbuje kogoś podłożyć w nogę, przepchnąć, komuś łokcia sprzedać, założyć komuś dźwignię. Ale czy to nie jest coś, czego San Antonio w tym momencie nie potrzebują? W sensie... Ale nie na trzecim składzie. W sensie, jasne, że jakby wszedł Kelly Jolinik, wiesz, próbujemy robić niespodziewaną zmianę i się siłujesz z Hartensteinem, ale jeśli robisz to Niccoli Topiciowi, to nie wiem, po co to robić. Zgadzam się, ja całkowicie się zgadzam. Wiktor Mbanyama, wiadomo, no pierwszy mecz rozpoczął fenomenalnie, chociaż z początku był odcinany przez Alexa Caruso, ale później sobie przypomniał, ej, przecież jestem od wszystkich wyższy od dwie głowy.

Alex Caruso, muszę się tutaj nad nim pochylić, bo gość, co zrobił na otwarcie tej serii, to trzeba o tym mówić głośno. 31 punktów, 11 z 17 trafionych rzutów, 8 trójek, 2 przechwyty. Był po prostu niesamowity i robił to wszystko jednocześnie, przynajmniej z początku, odcinając Łębiego od piłki, raz czy dwa mu nawet tą piłkę kradnąc, więc był tutaj świetny. Ale żeby nie było, ani w drugim, ani w trzecim meczu się nie zatrzymał. 17 punktów, 15 punktów. Po trzy trójki szedł na linie wolnych, trafiał, miał asysty, miał przechwyty, był jednym z najbardziej plusowych zawodników Oklahoma w tym spotkaniu. I dopiero w czwartym meczu, o którym już wiemy, że to był mecz zły dla całej Oklahoma, no to tutaj ewidentnie nic nie zrobił.

Ale to, co po prostu... Alex Haruzo to jest taki prawdziwy weteran, który wie, co powinien zrobić, Aby niektóre rzeczy doszły do skutku i nie mówię tutaj o tym, czy dobrze obroniłem, trafiłem ważny rzut, przechwyciłem piłkę. Nie. On próbuje wejść w głowę swojego przeciwnika i tak jak próbował wejść w głowę Wiktora Mbanyamy od pierwszego meczu chociażby tym, że był jednym z niewielu zawodników Oklahoma, którzy kompletnie nie bali się go atakować. Mówiliśmy wcześniej o tych sytuacjach, w których Casein Wallace, Shea, ktokolwiek wchodzi pod kosz i dobra, ale słuchaj, mb trzeba odrzucić, trzeba zrobić coś innego. Alex Caruso próbował i robił to z całkiem dobrym skutkiem. Raz czy dwa go minął, później tam w drugim czy w trzecim meczu w ogóle wziął go na izolację, na taniec i rzucił mu trójkę, rzut z pół dystansu po koźle wyskakującego do bloku Mbanyamy.

Tutaj w kontrze jakoś jakieś punkty na nim zdobywał i naprawdę wyglądało to świetnie, ale to, co wydarzyło się w tym trzecim meczu, w trzeciej kwarcie, To była już dla mnie kompletna masakra. Ja sobie to zapisałem. Była sytuacja, w której Steph Castle po przechwycie biegł sam na sam z koszem i Alex Caruso go dogonił, niby żeby go tam zaczapować, ale to był po prostu jawny faul na powtórce nawet. Moim zdaniem to był playoffowy faul w taki sposób, żeby nie było żadnych punktów. Żeby nie zdobyć punktów. Wale cię, może złapie piłkę, ale na pewno złapie rękę. W sezonie zasadniczym takie rzeczy można byłoby zagwizdać, nie wiem, jako ten clear puff, foul, albo nawet flagrant czy coś. W tym przypadku były po prostu rzuty wolne. Steph Castle się trochę tam wkurzył, ale raczej bez szału.

Ale to, w jaki sposób Alex Caruso zareagował, on zaczął się uśmiechać, śmiać, cieszyć się i celebrować to wszystko. Jakby, wiesz, uruchamiał to swoją taką energię antybohatera, prawda? Minutę później wydarzyła się bliźniacza sytuacja w wykonaniu AJ'a Mitchella. Steph Castle znowu poleciał na trybuny i tutaj już poszły w ruch nerwy przepychanki, nie jakieś hardkorowe. W sumie najzabawniejsze, chociaż to nie jest w ogóle zabawne, było to, że najwięcej przepychanek było między Stephonem Castle a ochroniarzem w San Antonio. Tak jakby wiesz, trochę niepoważnie to wyglądało. I Alex Caruso po tej drugiej sytuacji, on się jeszcze bardziej odpalił. W momencie, kiedy była wykonywana piłka, bo to już chyba był rzut techniczny dla Stefana Kassela, w momencie, kiedy była wykonywana piłka, Caruso tuż po tym chyba wymusił faul, stając na szarże, czy to była inna sytuacja?

Nie jesteśmy w stanie na przykład chatem uruchomić dobrze gry dwójkowe między wysokimi. Wyprowadzamy się na trójkę i blokujecie Devin Vassell w catchem shoot trójce, nie? Nie jesteś w stanie minąć gościa nawet po pompce czy po... Po rozegraniu piłki i właściwie nie daje się nam do ataku nic i tych ludzi się robi coraz więcej, którzy po prostu są fakturami w tej serii. Kiedy inni koledzy obok, Banyama, Castle, Caruso, rosną dwa poziomy ponad siebie samych, nie? No tak, no Alex Caruso w tym momencie wygląda jak drugi zawodnik Oklahoma. No chyba, że jest nim. Jared McCain! I o nim musimy też trochę opowiedzieć, bo to, co gość robi w playoffach, to jest coś niesamowitego. W pierwszym meczu siedem punktów, ale gdy wchodził na boisko, to Oklahoma prowadziła dziewięcioma.

Bo ty nie masz 37 lat. Plus something. Nie bądź Chetem Holgrenem, nie? Właśnie o to chodzi. A najbardziej frustrujące w tym wszystkim sytuacji Mobleya jest to, że szedł do góry. On bardzo mocno kończył serię z Detroit Pistons. Te wszystkie trzy mecze ostatnie miał świetne, no może bardzo dobre. I teraz tego kompletnie nie widać. To nie powinno tak być po prostu. Wiesz, Max Truś to jest, ja nie wiem, ja straciłem całą sympatię do tego chłopaka. On, wiesz, był jednym z wielu w Miami Heat. Wiesz, kiedy byłeś niewydraftowany, nie życzyłeś nic spoko, teraz poczytasz, dobra, jesteś ekspertem od trójek. To jest fake tough gość dla mnie, to jest po prostu fake tough. On trafi jeden rzut na ośmiu i od razu zostaje wtedy pod koszem, kryje się na zembójsku, kryje się na zembójsku, nie? A potem kryje się na zembójsku tak, że nie jestem w stanie wyhamować, wpadam w ciebie, w sędziego, w trybunę, wywalam się, nie? Wstaję, dobra. Ależ zahantagonizowałem sytuację, nie?

Nie życzę im tego. Chciałbym, żeby chociaż jedno zwycięstwo mieli, bo to będzie bardzo, bardzo źle wyglądać. Dobra, Knicks... Niech chociaż raz im trójka usiądzie, nie? Niech raz im trójka usiądzie i wygra po 15-108 i jeden normalny mecz po prostu. Jalen Brunson, najlepszy zawodnik tej serii, hands down. Nawet w pierwszym meczu 38 punktów, skuteczność nieco powyżej 50%. Jalen Brunson czy Alex Caruso? W tej serii, w tej serii, nie w finałach konferencji, w tej serii. Przejęcie czwartej kwarty, no do niczego się tutaj nie doczepię. Floater, bankshot na remis, tam w regulaminowym czasie gry, więc super. W drugim meczu był o wiele bardziej naciskany, ale mimo to znalazł sposób, po prostu był playmakerem, rozdał aż 14 asyst.