NBA PLAYOFFS. Pełna analiza finałów konferencji - Profesjonalne Studio NBA #299

Pierwsze piątki All-NBA, czyli najbardziej kontrowersyjna tutaj sytuacja, trzeba przyznać, no bo tutaj bardzo duży wpływ miał na to limit, zasada rozegranych 65 spotkań, dlatego też kilku oczywistych nazwisk na tej liście nie ma. Pierwsza piątka wydaje mi się jest najmniej, no tylko najmniej, nie ma żadnej kontrowersji. Shea Gilgis-Alexander, Nikola Jokic, Wiktor Mbanyama, Luka Doncic, Kate Cunningham. Druga piątka. Jalen Brown, Kawhi Leonard, Kevin Durant, Jalen Branson i Donovan Mitchell. Trzecia piątka. Tyrese Maxey, Jamal Murray, Jalen Johnson, Jalen Duren i Chad Holmgren. I oczywiście staram się nie oceniać tych piątek przez pryzmat tego, co widzieliśmy przez ostatnie półtora miesiąca w playoffach, chociaż ciężko momentami by było.

To co? Pogadajmy w takim razie o Sheyu, o tym jak wygląda cała ta jego seria. Myślę, że Mitch Johnson może naprawdę podziękować JJ Weirdigowi, pewnemu schematowi, w jaki sposób można spróbować kryć Shea, bo całkiem okej to wychodziło, przynajmniej w połowie tych spotkań z finałów konferencji, ale nawet jeśli Shea był odcinany od rzutu, Nie zawsze mu to wpadało i miał po prostu trudne pozycje rzutowe, to i tak znajdował sposób na to, żeby kreować resztę. No miał 12 asyst w pierwszym spotkaniu, 9 w drugim, 12 w trzecim. No czwarty mecz był jego najgorszym, no ale z drugiej strony czwarty mecz to był najgorszy mecz całej Oklahoma. Jeszcze w dodatku grali bez Jaynana Williamsa, bez AJ'a Mitchella, więc tutaj więcej nacisku było na to, co Shea robi z piłką, już nie było tak łatwo.

Sprawdził sobie to statystycznie i obliczył, że kiedy Shea nie był faulowany, To zaliczał upadek w niemalże 11% swoich akcji w ataku. To nie jest bardzo dużo, to jest jedna akcja na 10, prawda? I to jest naprawdę niewiele więcej od Jamesa Hardena, Jelena Bransona czy Donovana Michela. Oni upadali w 8% takich przypadków, ale kiedy Shea był faulowany, to okazuje się, że upadał W 51% swoich zagrań w co drugiej akcji. Dla porównania James Harden w 29%, Wiktor Rębań ma w 25%. Ja to odbieram trochę w ten sposób, że po pierwsze faule wytrącają atakującego z równowagi i można się przy tym wywalić, ale Po niektórych sytuacjach strzejem wiadomo, że nie zawsze tylko i wyłącznie o to chodzi.

Przegląd jest tłum. No i po prostu daje ile może, żeby wszystkie te rzuty pokazać. Pogadać sędziom. A to, co powiedziałeś wcześniej, jest bardzo ważne. Zawodnicy San Antonia muszą po prostu przestać polować, bo on się przewraca przy każdym kontakcie. Ten kontakt trzeba mu odebrać. Był taki fal też dzisiaj, na przykład na Foxie, którego nie było. Właśnie to, co Fox zrobił. Takie coś trzeba robić, tylko liczyć, żeby tego nie zagwiżdził, nie? Bo Shea, teraz, kiedy nie ma Williamsona, nie ma J. Michelle'a, nie jest w stanie wygrać sam tej serii. Jest jedynym kreującym teraz w Oklahoma. Nie jest w stanie rzucić 50 punktów z samymi rzutami z pół dystansu, będąc kryty 1 na 1 przez Stephona Cassela, który jest według głosowania 11. obrońcą w lidze. Po prostu nie dawać mu tych rzutów wolnych w ogóle. Dawać mu się męczyć z Kastlem czy z innym obrońcą i po prostu trafiać trudne rzuty kontestowane, nie faulowane w spółdystancji. To jest wszystko, co San Antonio musi zrobić, żeby wygrać tę serię, jeśli AJ Mitchell i Jay Williams mają w niej nie zagrać.

Ale to, w jaki sposób Alex Caruso zareagował, on zaczął się uśmiechać, śmiać, cieszyć się i celebrować to wszystko. Jakby, wiesz, uruchamiał to swoją taką energię antybohatera, prawda? Minutę później wydarzyła się bliźniacza sytuacja w wykonaniu AJ'a Mitchella. Steph Castle znowu poleciał na trybuny i tutaj już poszły w ruch nerwy przepychanki, nie jakieś hardkorowe. W sumie najzabawniejsze, chociaż to nie jest w ogóle zabawne, było to, że najwięcej przepychanek było między Stephonem Castle a ochroniarzem w San Antonio. Tak jakby wiesz, trochę niepoważnie to wyglądało. I Alex Caruso po tej drugiej sytuacji, on się jeszcze bardziej odpalił. W momencie, kiedy była wykonywana piłka, bo to już chyba był rzut techniczny dla Stefana Kassela, w momencie, kiedy była wykonywana piłka, Caruso tuż po tym chyba wymusił faul, stając na szarże, czy to była inna sytuacja?

Tak, no potrafił tam utrzymywać dwie osoby w problemach z faulami spokojnie. Niefajne jest to, że w tej serii jest dużo problemów zdrowotnych. Po stronie Oklahoma mamy Jalena Williamsa, który w pierwszym meczu zagrał świetnie, w drugim zagrał kilka minut. Mamy też Adria Michela, który pod koniec trzeciego spotkania złapał się za nogę z bólu i w czwartym meczu ostatecznie nie zagrał. Po stronie San Antonio to wiemy, że z początku grali bez Darona Foxa przez pierwsze dwa spotkania. W meczu numer 3 i 4 z kolei były obawy o Dylana Harpera Nie wiem, przypomnij mi, bo nie wiem, nie potrafię teraz tego znaleźć. Dylan Hapley grał na limitowanych minutach, czy po prostu tak rotacje były ustalone, że wychodząc z ławki grał trochę mniej?

Po tym, co wydarzyło się w ostatnich dwóch spotkaniach. Bo jednak wiesz, pierwsze spotkanie to było takie trochę macanko. Ale kolejne dwa pokazały, że Oklahoma potrafi się bardzo łatwo adaptować, to jest najlepsza drużyna NBA, i wynaleźli sposób na to, jak zniwelować wpływ Wiktora Łębaniamy, jednocześnie, wiesz, sprawiając, że obwodowini byli aż tak istotni. Więc super, że w końcu udało się wygrać, no ale nie będę udawał, że San Antonie zagrali jakiś mega fenomenalny mecz. Oklahoma gra bez Jaina Williamsa, bez A.J. Mitchella. To też jest istotne, prawda? Więc kolejne spotkania, mam nadzieję trzy. Wciąż moim zdaniem Oklahoma tutaj prowadzi w tej serii. Zgadzam się. Myślę, że po tych czterech meczach Oklahoma jest lepszą drużyną.

Nie wygra tej serii bez Michela i bez Jerzyna Williamsa. Częściowo dlatego, że Victor jest wyraźnie najlepszym zawodnikiem tej serii. San Antonio jest w stanie wygrać tę serię może nawet bez jednego z trzech. Fox, Castle, Harper. Na pewno nie bez dwóch, jak to było właśnie w tym meczu numer dwa. Teraz są zdrowi, mają tę przewagę, więc powinni ją wykorzystać, ale jeśli Mitchell wróci albo Williams wróci, To Oklahoma wydaje się być wciąż lepszą drużyną i ten zasięg ławki, różnorodność line-upu, właśnie stylu gry powinna przeważyć. Wiesz, powinniśmy też dostać przynajmniej jakiś jeden wielki metrzeja, jakieś 40 punktów na 15 lutach. Ale jeśli nie wróci Williams i MJ Mitchell, to to się może skończyć nawet w sześciu. Mam nadzieję, że nie. Mam nadzieję, że skończy się w siedmiu. Wydaje mi się, że Shea nie musi tutaj grać jakiegoś wielkiego meczu, bo oni tak zawsze znajdują sposób na to.

Ja tylko szybko opowiem, bo to ktoś może nie pamiętać, ktoś może siedzieć tylko zachód, a jednak tutaj było kilka ciekawych historii, mimo że zapowiada się na wczesny sweep, ale nie zawsze było tak łatwo, idealnie, prosto dla nich, w szczególności w meczu nr 1. Gdzie z początku było dużo patobasketu z obu stron, w pierwszej połowie był bliski wynik do połowy, w trzeciej kwarcie Cavs zaczęli się rozgrzewać, hakowali Mitcha Robinsona i wygrywali różnicą nawet 22 punktów na 8 minut przed końcem meczu. Było 93 do 71 i Cavs to przegrali. Knicks doprowadzili do ogrywki robiąc run 18-1 i to był Jalen Brunson Show. To jest dokładnie to, z czego go pamiętamy z poprzednich lat, jeśli chodzi o te playoffowe runy Knicksów.

Może po prostu nie jest dobrze skontrolowana. Z dwóch gardów, dwóch wysokich i prawie nic pomiędzy. Tam żaden skrzydłowy nie jest dobry i przychodzą na ciebie Nixie mając trzech skrzydłowych w świetnej formie. Każdy z nich zaciął świetny występ w tej serii. Bridges zalicza wszystkie świetne mecze jak na razie. I nie jesteś w stanie przeciwstawić nim nic. Dean Wade wygląda jak zawodnik, który jest w stanie oddać jeden rzut co 15 minut maksymalnie i trafić go prawie zawsze. Wiesz, Jalen Tyson walczy, Keon Ellis się okazuje, że nawet nie tylko w Sacramento był niegrywalny. Sam Merrill, okej, jest plusowy, to jest jeden z tych dobrych może punktów na tej mapie, ale no to nie jest wzmocnienie do naszej pierwszej piątki, tylko taki dziwnie pasujący element. I po prostu jest to dziwny roster. Dziwny roster, który nie do końca potrafi znaleźć synergię. Dziwny roster, który nie wyciąga najlepszego z siebie nawzajem. Bo ani Mitchell nie wyciąga najlepszego z Hardena, ani Harden nie wyciąga najlepszego z Mitchella.

Gorzej niż Knicks. Knicks trafiają 35% za trzy, Cavs nawet 30% nie mają. Dodatkowo trafiają tylko 68% z linii. A to nie po ich stronie gra Mitchell Robinson, więc ewidentnie ten atak kompletnie im nie siedzi, a dodajmy do tego znowu fenomenalnego, sarkastycznie mówiąc, w playoffach Jamesa Hardena, nie zawsze pewnego donowana Mitchella i brak kompletnie wsparcia z ławki, no bo głównie o to chodzi, mówi, że ta drużyna jest źle skonstruowana. Moim zdaniem ta drużyna Nie jest aż taka tragiczna, tylko żaden z pojedynczych elementów jakby nie spełnia pokładanych w nich roli. Max Truś może zaliczyć jeden świetny mecz po to, żeby w kolejnych być kompletnie niewidocznym albo żeby trafiać 1 na 8. Sam Meryl ma jedno zadanie.

Nie wiem, czy to już jest kwestia tego, że przychodzą playoffy i Harden zatrzymuje się w swojej głowie, czy jesteśmy już na etapie, że to już nie jest ten sam Harden, jakim jeszcze był kilka lat temu? Oba akurat w tym wypadku. James Harden historycznie w playoffach jest zły i mamy 14 dowód, z czego pewnie ósmy z rzędu, poza playoffami, nie wiem, 2018, 2017, kiedy był fenomenalny i ma 37 lat. I jest eksponowany przez atak Knicks właśnie, jeszcze nie tylko on, bo Branson tak samo morduje Hardena, jak morduje Donovan'a Mitchella w izolacji, no ale jest Harden eksponowany, wiesz, latają jego highlighty, lowlighty, w ataku mu nie idzie, zakupuje się w swojej głowie, jest też stary, gruby, Bo część tej obrony, wiesz, ja przeniosłem dużą część winy na Kanego Atkinsona i podtrzymuję to, no ale część tej obrony Hardena to jest kryminał.

Co to są w ogóle za akcje, że ktoś go mija, on chowa ręce za plecy? Jakby ty nie chcesz złapać faulu, masz jeden faul, stary. W zapie brzmiesz, naprawdę. To jest czwarta kwarta, gość wjeżdża, a ty po prostu... A to przepraszam. Cofasz się, to w ogóle nie jest, to nie jest w ogóle nic, nie? Stary, to spróbuj coś zrobić takiego, nie wiem, małego nawet właśnie, nie? Coś to robią wszyscy dobrzy obrońcy, wiesz, właśnie Amonetom, Sonny Case, Sonny Wallace. Jesteś aktywny rękami cały czas i nie szukasz nóg w ogóle, szukasz przestrzeni obok nich. Że jak na przykład zrobi niespodziewany kozioł między nogami, to może zahaciesz tę piłkę, może przytrzymasz go trochę za biodro, może za koszulkę go chociaż złapiesz, może uda ci się jakiś bam zrobić biodrem, a ty wiesz, składasz się w pół, cofasz ręce, a przepraszam, niech pan przebiegnie obok, nie? No nie jest dobrze. Nie jest dobrze z Jamesem Hardenem. Jest lepiej udonowana Michela, ale tutaj też jest kilka problemów. Miał dobry pierwszy mecz, w szczególności pierwszą połowę.

Tak, ale na razie wystarczy jak najbardziej na wschód. Karl-Antony Towns, mam wrażenie, że to nie jest do końca jego seria, ale nie powiedziałbym, że jest zła, bo robi dokładnie tyle, ile powinien robić, cały czas jest bardzo plusowym zawodnikiem w tej serii, nie przeszkadza, po prostu nie jest dominujący. Jest agresywny, kiedy jest na to okazja, nie jest za agresywny, kiedy jest tego niepotrzebne, nie robi głupich błędów. Wiesz, w kolejnej serii to pewnie wyjdzie, ale myślę, że to, że Mitchell Robinson nie jest niegrywalny absolutnie, to będzie kłopot dla nich. Właśnie myślę, że wyjdzie do kolejnej serii i dyscyplina Carl Antonego Townsa, żeby nie łapać 8 fauli w 6 minut, będzie bardzo potrzebna. Więc dobrze, że on sobie szlifuje i ćwiczy. Teraz to nie jest takie ważne, ale musi być długo na boisku Carl Antone Towns, żeby New York mógł tak dominować, jak dominuje. Tak. Chociaż momentami to jest aż zabawne, kiedy wchodzi taki Mitchell Robinson, zaczynają go faulować, ale jeszcze nie ma rzutów wolnych.

Więc w momencie, kiedy już zaczyna się piąty faul w kwarcie, no to wtedy Mitchell Robinson schodzi i Cavs muszą przez kolejne kilka minut uważać, żeby nie faulować przy każdej możliwej okazji, no bo wtedy będą rzucać wolne gracze, którzy trafiają po 80% albo wyżej. Więc to też nie jest taka idealna technika. To prawda, ale jest na tyle technika, że Mitchell Robinson nie bierze udziału w tej serii w ogóle. I tu wystarczy, ale myślę, że na San Antonio czy Oklahoma to będzie duży kłopot, a rzuca absolutnie tragicznie. To jest gorzej chyba niż temu nawet było, bo miewał mecze, że potrafi rzeczywiście trafić w miarę, żeby tę taktykę niwelować. Kompletnie nie jest w stanie teraz tego zrobić. OG Anunobi wrócił na tę serię i z początku wyglądało to średnio moim zdaniem. Zdecydowanie poniżej poziomu OG Anunobiego, ale z meczu na mecz jest coraz lepiej i teraz mecz numer 3 już był moim zdaniem świetny.

Ale podobne kłopoty będą mieli San Antonio, nie? Bo jeśli, jeśli, jeśli Carl Anton tam złapie kilka fauli na webinarium, a będziesz mógł hakować Michaela Robinsona i nagle grasz small bolem, to nie będziemy wciąż łatwiego życia też. Okej. J.Pateusz, czy uważacie, że Nowy Jork po najprawdopodobniej sweepie na Cleveland będzie mieć jakieś szanse z jednym z hegemonów z zachodu? Pozdrawiam, jesteście w porządku? To w sumie właśnie przed chwilą Bartek odpowiedział. Nie będzie. Szanse mają, jeśli przyjdzie z kontuzji strasznie poobijanie, ale nie powinni mieć. Są słabszą drużyną niż Oklahoma i San Antonio. I nie chcę tego powtarzać nie wiadomo ile razy, bo zaraz będzie, że oczerniam Knicks. To jest świetna drużyna, po prostu finaliści wschodu, zachodu są lepsi. A później są finały z Oklahoma albo San Antonio. Jedna z tych drużyn z zachodu traci trzech zawodników.

Czy chcemy jeszcze bardziej ulepszać drużynę OKC Thunder? Oczywiście. OG za Dorta. Bo OGT jest dort, tylko we wszystkim lepszy i mniej wkurzający. No, to prawda. Carl Anthony Towns za Jadena Williamsa. Nigdy w życiu nie dodałbym go na 50 z ławki. Nie? Nie chcę w ogóle Carl Anthony Towns, absolutnie. Absolutnie. Okej. Alvarado prędzej. Nie no, tak serio to bym wziął OG, Michael Bridges się nadaje, Branson oczywiście, ale jest wyłączony z tego. Harta nie chce, Kata nie chce, Mitchell Robinsona nie chce. Shamet. No czyli ławko, Shamet, McBride, Alvarado. Dałby radę dla nich znaleźć rolę Daniela Higdricha. Ciekawe czy McBride stałby się w Oklahoma lepszym graczem pod Batutą Dignolta.