NBA PLAYOFFS. Pełna analiza finałów konferencji - Profesjonalne Studio NBA #299

Mniej lub bardziej anonimowych na temat tego, że Jason Keat nie był zbyt dobrym człowiekiem do współpracy jako główny trener. I tutaj jednym z takich głównych orędowników, który dziś sami się wyświetlił, to oczywiście Michael Carter Williams, czyli słynny debiutant Philadelphia 76ers. On później grał w Milwaukee przez chwilę, w wielu innych klubach zresztą i tam wspominał kilka takich... No wypowiedział się wprost na temat tego, że Jason Keat nie jest zbyt przyjemną osobą. Delikatnie mówiąc. Panie Marek, tutaj też słusznie zauważa na czacie, że Jason Kidd miał generalnie ambicje iść do góry na szczeblach hierarchii, chciał stać się prezydentem. Odmówiono mu tego, więc też na pewno nie był zadowolony. Więc może po prostu to było takie, wiesz, trochę porozumienie stron, trochę cię zwalniamy, wypłacamy ci całość bardzo woskiego notabene kontraktu.

I tak, walić to. Co z tego, że to jest niezły obrońca obręczy? To jest wciąż najgorszy obrońca obręczy, jaki w tej serii będzie występował. Musimy walić w niego jak bęben. No i dostaje ciężką szkołę życia Luke Cornett w tym momencie, bo naprawdę traktują go jak Kelly'ego linijka. I oczywiście stara się, walczy, no ale coś tam fauli połapie, coś tam na nim pokończą. Są z tego też luty wolne. Ale Oklahoma musi tak grać. Jeśli Wemba Niama jest na boisku, gramy naokoło niego, ale jeśli Wemba Niama nie ma na boisku, to to jest mała drużyna. San Antonio. San Antonio to jest mała drużyna, bo ona ma Wemba Niama i Cornetta, to jest ponad 7 futerzy na pozycji numer centra. A na pozycji numer 4 wchodzi Julian Szampani, który jest dwójką-trójką. I też wcale nie ma dobrej serii. I tam z ławki ze skrzydłowych jest teraz Harrison Barnes. Właśnie myślę, że Harrison Barnes jest pierwszym tym krokiem odkopywania trochę ludzi z ławki, żeby trenować wyższy ten skład. Może nie aż właśnie biją, bo linijk plamli. No i rookie. Carter Bryant. I to są wszyscy skrzydłowi, którzy wchodzą z ławki.

Cała reszta to są gardzi. Więc San Antonio nie jest dużą drużyną bez Wembaniami, ale tak samo jak właśnie Oklahoma. Też nie jest dużą drużyną bez Hartensteina. Dlaczego też Daniel nie mógł sobie pozwolić na utratę tego zawodnika po meczu nr 1? Carter Bryant. O nim możemy szybko powiedzieć, bo tak już wywołałeś to nazwisko. Bardzo lubię tego chłopaka, widać po nim sporą ambicję. W tym ostatnim spotkaniu jak dostał ochrzan od Mitcha Johnsona. Wiadomo, że każdy to może ocenić po swojemu. Ja tam widziałem przede wszystkim zaangażowanie i lekki zawód w oczach, ale chciał dobrze. Ale jak z jednej strony naprawdę momentami wygląda jak gość, który potężnie utrudnia życie Shejowi, w kilku przypadkach udało mu się nawet wymusić straty i kontrę, o tyle w drugiej połowie przypadków nabiera się na najprostsze, najcwańsze triki Sheja, są zaliczane enduany na nim i ją po prostu

Jeśli twoim designowanym obrońcą na skrzydle z ławki jest 19-latek, to zazwyczaj nie jest najlepiej w historii koszkówki. To powinien być 24-5-latek, bo ja myślę, że Carter Bale będzie świetnym obrońcą za właśnie parę lat, to może to będzie nawet All Defensive, wiesz, borderline zawodnik, no ale dzisiaj ma Borussia tylko 19 lat, a musi bronić czasem MVP ligi, nie? Szczególnie w tych meczach, kiedy nie grał Fox albo Harper. I Stefan Kastl był tak przeciążony, że aż było mi go żal. Cieszę się, że jego ciało wytrzymuje to obciążenie, bo ten człowiek potrzebuje. I widać było właśnie rodzice w czwartym meczu. Grał Fox, grał Harper, dużo zdrowszy niż w meczu nr 3. Kastl bardzo odciążony w ataku. Ile więcej energii mógł przekierować na obronę. I ile wtedy mniej energii był potrzeba Cartera Brianta. Po prostu Stefan Kastl mógł bronić Szaja efektywnie dużo dłużej, niż mógł w poprzednich meczach, kiedy musiał jeszcze kreować. I zaliczał po 10 strat na mecz, bo po prostu wszystko było na jego głowie z pozycji obwodowych.

I wydaje mi się, że różnica w liczbie tych upadków jest tak ogromna na korzyść strzeja, bo jest to zwykły oportunizm. Że strzej tak doskonale zna zasady gry, że wie, w którym momencie już wyhaczył faul. Kiedy już jest faul, kiedy już jest błąd obrony, kładę się na ziemi. Będzie łatwiej to sprzedać i to się udaje. No tak, czujesz kontakt, bo to jest też coś, co właśnie mówiliśmy przy okazji Cartera Bryanta. On jest faulowany bardzo dużo też, w sensie jego walą w łapy też. Stephen Castle w połowie swoich fali zajcza właśnie naciskając na połowie, dlatego już go fauluje tak często i nie tylko on jeden. Shea jest też broniony bardzo mocno fizycznie. I opłaca musi po prostu sprzedawać te faule jak najbardziej. Wiesz, my sobie teraz możemy mówić o tym za dużo, flopuje, nie powinien się to przewracać i tak dalej, ale jeśli jesteś sztabem trenerskim i jesteś czajem, to absolutnie nie zmieniasz tej taktyki.

Ale o ironio, właśnie po tym mocarnym wsadzie nad Hartensteinem, to nie było tak, że San Antonio wzięło się do roboty do gonienia przewagi, tylko wręcz przeciwnie, Oklahoma zaczęła odjeżdżać. Poszło zupełnie, no, motywacja nie działa w tę stronę, chłopaki, nie? Ale fenomenalny był to wsad. Jezu, jak on i Harper dają z góry. Boże. Jeśli NBA chce naprawić konkurs wsadów, to przy tym roku po prostu musi namówić ich dwóch, żeby wystartowali. Oni, Dwaj i Carter Bryant. Po prostu nikt więcej. Trzech zawodników z San Antonio Spurs młodych po prostu nie rywalizują na siebie i ja nic więcej nie chcę oglądać w tym konkursie. To się nie wydarzy, ale super było, masz rację. Harper też wczoraj był taki z dwóch nóg w czwartej kwarcie i już, wiesz, baliśmy się, że nie jest zdrowy, to trochę wyspał się dwa razy i cyk. A Kassler na Hardensteinie, nie wiem, może coś mnie pamięć myli, ale to nie wiem, to jest chyba najlepszy z tych playoffów.

Kryje go w ogóle bardzo często. Po prostu kryje Cheta i Oklahoma nie jest w stanie tego wykorzystać, a może sam Chet nie jest w stanie tego wykorzystać. Julian Szampani niestety nie. Jeśli nie trafia trójek, to jest kompletnie nieprzydatny, bo ani w obronie za dużo od siebie nie daje. Jego wejścia pod kosz, no nie kończą się dobrze. Carter Bryant mówiliśmy. Keldon Johnson też mam wrażenie, że momentami za bardzo się podpala. I ja wiem, że w momencie, kiedy twoi przeciwnicy łapią twojego kolegę za koszulkę, za ręce, biją i są agresywni, brutalni i ty też chcesz być taki, bo chcesz być obrońcą dla swojego kolegi, spoko, rób to, ale rób to w taki sam cwany sposób. Bo jak ja patrzę na Caledona Johnsona, który łapie głupi, kompletnie nieprzydatny foul, bo przez pół akcji, kiedy Shea próbuje go ograć, trzyma go za koszulkę, to ja mam takie, ej...