Stalin: Dajcie mi aluminium

Specjalny wysłannik prezydenta Roosevelta, William Arville Harriman, on depeszował do Waszyngtonu 10 października 1941 roku. Do prezydenta i do pana Hopkinsa, od Harrimana. W celu jak najszybszego przyspieszenia wszelkich możliwych dostaw przedstawiam poniżej szczegółowy wykaz dodatkowych potrzeb strony radzieckiej. Uważamy, że ich prośby są zasadne i w pełni odpowiadają charakterowi prowadzonej przez nich obrony, którą chcemy wesprzeć. Wiele z tych potrzeb wynika ze zniszczenia elektrowni w Dniepropietrowsku oraz odcięcia Leningradu, co wpłynęło przede wszystkim na produkcję aluminium, stali i stopów żelaza. Strona radziecka dokłada wszelkich starań, aby przenieść maszyny z wymienionych regionów na tereny na wschód od Wołgi oraz na Ural.

Radzieckie samoloty i radzieckie czołgi bezwzględnie potrzebowały chemikaliów, uszlachetniaczy i wreszcie aluminium, które płynęło z Zachodu. I Stalin miał pełną świadomość znaczenia dostaw surowców i maszyn przemysłowych dla ZSRR w kontekście wojennym. Wracając do depeszy Harrimana. Aluminium. Brytyjczycy dostarczyli już 50 tysięcy ton aluminium w sztabach i będą kontynuować dostawy w tempie 2 tysiące ton miesięcznie. Zapotrzebowanie radzieckie wynosi obecnie 4 tysiące ton aluminium w sztabach oraz 500 ton walcowanego dur aluminium miesięcznie. Otrzymaliśmy prośbę o zapewnienie 2 tysięcy ton aluminium w sztabach i 500 ton dur aluminium miesięcznie. Mam nadzieję, że wyrażą panowie na to zgodę, chodzi tu o prezydenta i o Hopkinsa, gdyż radziecki przemysł aluminiowy został poważnie uszkodzony, a materiał ten jest niezbędny do produkcji samolotów.