Stalin: Dajcie mi aluminium

I to był efekt szoku Barbarossy. Barbarossa to jest 6 miesięcy 1941 roku od czerwca do grudnia. 6 miesięcy niewyobrażalnego niemieckiego wyładowania na wschodzie. To uderzenie Wehrmachtu na wschód. Omal nie zniszczyło Związku Radzieckiego. A ja teraz przytoczę taki krótki fragment z jednego z oficjalnych, już rosyjskich, już nawet nie radzieckich, tylko rosyjskich opracowań na temat skutków Barbarossy. Tu cytat. Wielka wojna ojczyźniana wymusiła natychmiastowe przestawienie przedsiębiorstw przemysłowych w większości sektorów gospodarki narodowej na produkcję wyrobów wojskowych. Realizację zamówień na potrzeby obronności utrudniał jednak fakt, że w początkowej fazie wojny większość zakładów przemysłu zbrojeniowego została ewakuowana do wschodnich regionów kraju.

I Harriman kończy tak. Biorąc pod uwagę ogromne poświęcenia, na jakie zdobywają się Brytyjczycy w dostawach Lend-Lease do ZSRR, aby zapewnić szybkie dostawy, z całą stanowczością apeluje o podjęcie wszelkich możliwych kroków w kraju, aby nadać tym materiałom i ich dostawom najwyższy priorytet. W przypadku większości z nich liczy się każdy dzień. Wszystkie powyższe punkty przedstawione przez zespół, brat i inni członkowie mojej misji zyskują pełne i bezwarunkowe poparcie, podpisano Harriman. Chodzi o to, że Roosevelt dostaje w październiku 1941 roku nabiórko informacji od Harrimana. Że Związkowi Radzieckiemu posypał się przemysł, że kluczowe zakłady przemysłu ciężkiego albo zostały ewakuowane i są rozmontowane w wagonach, albo zostały te tereny, gdzie znajdują się kopalnie, huty, elektrownie dostarczające prąd do wielkich zakładów przemysłowych, że to wszystko pochłania Barbarossa, że Rosjanie tracą najcenniejsze tereny Ukrainy Wschodniej, że tracą Donbas, że stracili linię Dniepru, że stracili Dniepropietrowsko.

Grupa Armii Południe, marszałka Rundstädta, ona w ciężkich walkach drepcze w kierunku tego Kijowa. Do Kijowa weszli trzy miesiące po rozpoczęciu Barbarossy, to jest bardzo długo. Teoretycznie niemieccy planiści przecież zakładali, że po trzech miesiącach skończy się cała wojna, a oni dopiero po trzech miesiącach zajęli Kijów. Potem dotrą do Stalino, do Doniecka, do Donbasu, do Charkowa, do Mariupola, do serca zakładów metalowych i przemysłu wojskowego ZSRR. Ale dotrą. Jesienią 1941 roku są pod Leningradem, Moskwą, w Charkowie i w Doniecku. Radziecki przemysł zbrojeniowy popada w głęboką zapaść. Wcześniej przygotowane plany ewakuacyjne oraz fakt, że armia niemiecka zagroziła Donbasowi dopiero w czwartym miesiącu wojny pozwalają na stopniową, w miarę udaną ewakuację dużej części zakładów.