FSO: TAŚMA UTRACONYCH SZANS

W latach 90-tych dziesiątki tysięcy osób, które pracują w FSO, kilkanaście procent załogi to są pracownicy biurowi. Kolos na glinionych nogach, kolejny symbol bardzo trudnych przemian. Słusznie minętych czasów. Tak, no i takiego szoku, który w tych latach 90-tych ta polska gospodarka doznawała. W końcu udaje się znaleźć inwestora. 1995 rok. W 1995 roku ze wszystkich opcji, które mogliśmy wybrać, Jak dzisiaj wiemy, że najgorszą wtedy, pewnie nikt o tym nie wiedział, wybraliśmy DU. DU Group kupuje część akcji FSO. Wtedy też rozpoczyna się produkcja fabryki polonezatu.

Fabryka zatrudnia wówczas, tu mam właśnie informację, 20,5 tysiąca osób, z czego 3,5 tysiąca w administracji. No właśnie, no właśnie, tak? I zobacz, no i kolejna tragedia, ponieważ w kolejnych latach oczywiście zostaje wprowadzane Espero, Kiko, potem coraz nowsze... Lanosy, Nubiry, tak. Ale już 1 listopada 1999 roku, hmm, znowu data trochę nieprzypadkowa, ponieważ dokładnie tego dnia gruchnęła wiadomość o bankructwie DU, czyli ta przygoda nie trwała za długo. A nadzieje były wielkie. I to już był definitywny początek końca, myślę tak można powiedzieć. Oczywiście produkowaliśmy jeszcze tam samochody pod nazwą Matis i Lanos, z tym, że już nie DU, tylko FSO, Matis, FSO, jakby znowu mamy przygodę.

W 2000 roku kończy się produkcja Malucha, w 2002 kończy się Poloneza, więc te nasze największe legendy odchodzą. Finalnie Lanos, ostatnie auto, które zjechało, nie ostatnie, przedostatnie, ale przygoda z produktem po DU, czyli Lanosem, kończy się w 2008 roku. Po tym jeszcze mamy tą umowę z Chevroletem. Produkujemy Aveo. W 2011 roku wygasa ta licencja na produkcję Aveo. W 2011 wygasa, a de facto ta produkcja kończy się już w 2009 roku. To jest kolejne, no zobaczcie jakże smutny obraz tej historii. Przez praktycznie dwa lata ta fabryka właściwie stoi. Ona jakby wszystko ma, poza jednym kluczowym, czyli odbiorcami.