Odcinek 120: "Sorry, Baby"

Nie mam. Potem ty powiedziałeś, że to jest chyba twój ulubiony film festiwalu, więc to mnie zaintrygowało. Potem bardzo długo się nie mogłam zmusić do obejrzenia tego filmu, ale jak już go zobaczyłam, to jestem zachwycona. To jest taki rok, że ja sobie mam już wrzesień, prawie. Tak sobie myślałem, że kurczę, było parę filmów w tym roku, które mi się podobały. Nie było żadnych takich filmów, żebym... Powiedział wow. Żeby serduszko się włączyło u mnie. A tu nagle obejrzałem Story Baby i obejrzałem Zniknięcia. I to są takie filmy, więc cieszę się, że rok zaczął nadrabiać. Tak, ale to też jest jakby fajnie, że przywołałeś Zniknięcia, bo to też jest taki film, który niby jest filmem gatunkowym, ale nie da się określić go dokładnie.

Tak, tak, tak, to jest ta scena, to jest to, mówi przyjaciółka do głównej bohaterki, nie? Bardzo zła rzecz. To, czyli słowo nogie. Nie wiem, czy możemy powiedzieć... Nie, ja wolę, ja też nie lubię tego słowa. Ale film też krąży wokół tego tematu. I to paradoksalnie, już mówiliśmy tu o filmie Zniknięcia przed chwilą, to też łączy ten film z filmem Zniknięcia, który też krąży wokół tematu, jakby obchodzi zło kółkiem. Tam mamy te zmieniające się perspektywy. Tu nie mamy zmieniających się perspektyw, ale tu mamy taką roszadę czasową, że film najpierw wybiega w przyszłość i jakby z powidoków tego, co się wydarzyło, układamy sobie pierwsze klocki, pierwsze nasze pomysły tego, co się wydarzyło. I w ten sposób zbudowany jest też suspense, To są momenty thrillera w tym filmie. Niektórych horrorów wręcz miejscami nawet, co zresztą też łączy ten film ze zniknięciami.