Odcinek 120: "Sorry, Baby"

Mamy te takie nagłe, ostre cięcia kamery, które nam pokazują, że coś... Tak, że tam się dużo dzieje. Że dużo się dzieje, ale tego nie widzimy. I to jest też taka sekwencja, czas płynie. To jest jakby ten środek litery H w książce Virginia Woolf. No i też... Do latarni morskiej kończy się tym, że malarka Lily Briscoe nie płynie do latarni razem z głównymi bohaterami. I tutaj też Agnes nie idzie do tej latarni. Zostaje z dzieckiem i wygłasza jakąś wielką przemowę. I Lily Briscoe też tam ma w swoim strumieniu świadomości jakiś taki rodzaj epifanii. Chociaż tego, co tu robi Agnes, nie nazwałbym może epifanią, ale jest to jakiś taki moment introspekcji, może tak. No nie, moment introspekcji po jakby pogodzenia się z tym, o co ona mówi temu dziecku, że złe rzeczy się będą działy.

Gdyby ktoś z naszych słuchaczy chciał dać mi taki domek, nie sprzedać, tylko dać. No słuchaj, no może ona jest, przez to, że jest profesorką na tym uniwersytecie, może ona została, wiesz, zostało to jej przyznane, albo ona po prostu wynajmuje ten domek. Bo ona tam już mieszka wcześniej, nie? Tak, tak, ona tam mieszka, więc to wygląda na to, że to, że ona może wynajmować, że przecież mieszka tam z Lili, prawda, wcześniej, na studiach. Więc może po prostu wynajmywały, wynająły sobie domek i tam ta się wyprowadziła, ta została. Trochę jest takiego book porn też w tej książce teraz sobie pomyślałem. No jest trochę. Tu jest Virginia Woolf, tu jest Susan Zontag, tu jest James Baldwin, tu czytamy Lolitę. No wiesz, no.