O ludziach, co historie piszą

Niech będzie. A co tam. Byle trafić pod strzechy. Kolejny autor komentarza ma bardzo fajny nick. Bardzo mi się podoba. Paweł Jakiś Tam. Okej, Pawle Jakiś Tam. Jadę po mojego syna do przedszkola i słyszę słowa. To oczywiście z ostatniego odcinka. W świecie można się schować i być wolnym. Oczywiście wiem, o co Ojcu chodzi, ale jak bardzo nasz świat mami tymi słowami wolność, brak odpowiedzialności, samorealizacja. Jako mąż i ojciec widzę, jak bardzo uciekanie wkradło się w moje obowiązki. Dzięki Tobie za te słowa i dzięki Duchu Święty za odzucenie.

Pawle, dzięki za ten komentarz. On jest też dla mnie oczuceniem. Tak, czasem ta chęć schowania się, ta chęć bycia wolnym, to jest dokładnie to, co piszesz. To jest ucieczka od odpowiedzialności. To jest tak naprawdę skoncentrowanie na sobie. Pięknie, że mówisz te słowa jadąc po swojego syna do przedszkola. Bo całą naszą wolność, całą naszą ucieczkę trzeba zostawić, kiedy chodzi o kochanie kogoś. I to kochanie kogoś jest pierwsze. Paweł, dzięki za ten komentarz. Ważny dla mnie. Basia. Basia pisze tak. Anielko, piękne masz pióro. To prawda, nie? Zauważyliście, że ostatnia historia była bardzo pięknie napisana? Mam przyjaciela, który od siedmiu lat też jest po drugiej stronie życia.