#15 Foodtech nie taki prosty | Piotr Grabowski (Foodtech.ac)

Jest to, że po prostu nie ma w CE żadnego funduszu w tym obszarze i jeśli my tego nie zrobimy, to nikt tego nie zrobi. A wiesz dobrze, że ja i Misza, podstawowa nasza, i to muszę bardzo docenić mojego wspólnika tutaj za to, że mnie popchnął, że zaczęliśmy o tym myśleć, wiesz, półtorej roku temu, a nie teraz na przykład. No bo pewnie, wiesz, jakby teraz byśmy nawet nie myśleli o tym, żeby budować fundusz. Tak to już słowo się rzekło, to wiesz, ciśniemy, zbieramy. Były nawet artykuły w gazecie jakiejś, że już masz fundusz. Tak, tak. To trzeba też uważać w mediach, co się mówi, bo są media, które lubią zrobić... To był w ogóle długi wywiad ze mną i był taki fragment jeden, że budujemy fundusz, nie? I oni zrobili z tego cały oddzielny artykuł, w którym w ogóle nie napisali, że zbieramy, tylko że już zebraliśmy.

Wziąć jeden fundusz, zbudować jeden fundusz funduszy, który będzie drive'ował też takie rzeczy. Zastanawiam się głośno, czy ktoś, czy tak powinno być, czy nie, czy po prostu zostawić to biegowi historii i po prostu Piotrek i Misza na takich dwóch koniach z szablami będą próbowali zdobywać świat. Powiem ci tak. Prost to myśmy mieli, znaczy w nas jest bardzo duża ambicja, żeby to zrobić prywatnie, nawet nie ze względu na to, że jakby ja mam jakąś tam awersję do sektora publicznego, po prostu robiłem kiedyś jeden duży projekt publiczno-prywatny i po prostu powiedziałem sobie nigdy więcej. Misza mnie tak co chwila tam gdzieś podtyca, może rozważmy coś z tych publicznych środków. I staram się być do tego bardzo otwarty, tylko to jest też kwestia bardziej dla nas takiej decyzyjności i elastyczności, które po prostu ja widzę, że na tak wczesnym rynku ja trochę nie mogę iść na kompromisy.

I wiesz, że ten transport też będzie zestawał dużo mniejszy ślad węglowy docelowo. Więc myślę, że fajnie by było, żeby to po prostu było na poziomie program wspierający właśnie fundusze First Time Fund Managers, uważam, że jest potrzebny w naszym kraju bardzo mocno, w którym też jakby nie ma tego ograniczenia geograficznego, bo dla nas po prostu, jak główna komunikacja moja do Miszy jak mnie ciśnie, mówię, Misza, ale naprawdę dla nas Polska, tylko Polska to jest no go, to musi być przynajmniej Polska plus, nie? Dlatego też, no wiesz, no jesteśmy tam gdzieś też w procesie z EIVM, który jest długi i tak dalej, ale zobaczymy, nie? Idealnie byłoby zebrać, jeszcze sobie jedną rzecz w ogóle uświadomiliśmy, która dosyć późno do mnie dotarła, nie powiem. Dlaczego nasi koledzy z funduszy zbierają tak łatwo pieniądze, a my nie do końca?

I to też z drugiej strony nas przeniosło do miejsca, to ile jest w Polsce, jeśli ja tam chcę kwotę jakąś w fundusz, to jeśli to powiem, że to jest 1% razy 100, to ile firm ma w Polsce takie przychody, żeby w nas zainwestować. I to też wcale okazuje się, nie jest taka długa lista. Ale jakiś tam znaleźliśmy. Zbieramy też za granicą. Jutro wylatujemy do Stanów. Do Szwajcarii się wybieramy jeszcze. Misza teraz trochę był w Tajlandii, bo tam też paradoksalnie rynek foodowy jest bardzo ciekawy, bardzo zainteresowany Europą. Mają swoją nogę w pół. Tajowie mają coś takiego, że tam jest w ogóle też taka agencja inwestująca bezpośrednio w innowacje foodowe na poziomie rządowym. Taką National Innovation Agency. I oni już nawet bezpośrednio nie w fundusze funduszy, tylko nawet w startupy bardzo, pojedyncze akcje.

I myślę, że właśnie te biografie od strony Od strony mentalnej, a od strony takiej właśnie książki, które wymieniłem, to są super fajne. Ostatnie pytanie. Kogo obserwować na tym rynku? Oprócz ciebie i Miszy. Kogo obserwować na tym rynku? No listny cud to był jeden. Aha, w sensie mówisz o startupach. Tak, tak. Myślę, że jakby największa obecnie w tej chwili nasza spółka przychodowo też gdzieś tam jakby Piotr Grabowski Foodtech nie taki prosty Piotr Grabowski Foodtech.