53. DRAMY Z PIEKŁA RODEM!!! Adam Szustak vs. Tradycjonaliści

Były one też uzbrojone w młotki i tymi młotami Więc pozwólmy, że Jakub powie nam, o co chodzi Szustakowi. Dobra, zaczynajmy. Więc jakie jest główne zażalenie, jakie Jakub ma wobec Szustaka? Posłuchajmy pierwszych słów donosu, który złożył na Szustaka do episkopatu i do dziesięciu diecezji, w których znajdują się klasztory dominikańskie. Zawiadomienie o rozpowszechnianiu herezji w kościele polskim przez dominikanina Adama Szustaka. Jakiś czas temu podczas przeglądania internetu natrafiłem na kazanie jednego dominikanina zatytułowane Spowiedź Judasza.

Zaintrygowany tytułem zacząłem to oglądać. Okazał się to nieprawdopodobny zbiór herezji. Dobrze słyszeliście. Spowiedź Judasza. Wiecie, Szustak ma takie jedno specjalne kazanie. Takie, które zostawia sobie na najważniejsze okazje. Pozwólcie, że je streszczę. Dotyczy ono pytania, czy Judasz został zbawiony. Szustak typowo zaczyna tą przemowę od przedstawienia chwili, w której to Jezus wskazuje na oczach wszystkich apostołów, tego apostoła, który go zdradzi. W Szustaka interpretacji historia ta zawiera pewien wyraz ogromnej miłości, jaką Jezus ma do Judasza. Czy wy rozumiecie, jaki gest wykonuje Pan Jezus na ostatniej wieczerzy? On mówi do Judasza, dając mu ten kawałek chleba, Judasz, jak ja ciebie stracę, to ja nic nie mam.

Jak ciebie nie będę miał, to ja w ogóle nie mam już po co żyć w ogóle. Następnie Szustak mówi... Potem Pan Jezus mówi do niego takie dziwne zdanie. Co masz czynić, czyń prędzej. Co masz czynić, czyń prędzej. To zdanie wypowiada Jezus do Judasza. Potem Szustak opowiada, jak to zmagał się z tym wersetem, starając się znaleźć kogoś, kto wytłumaczy mu, o co w nim chodzi. I tutaj mówi, że znalazł jednego kardynała, który przy okazji nigdy kardynałem nie był, który mu to wyjaśnił. I Szustak, najwyraźniej miksując przekonania tego niedoszłego kardynała i swoje, mówi. Bo wyobraźmy sobie hipotetyczną sytuację. Kiedyś na Sądzie Ostatecznym stanie Judasz. Tak jak każdy człowiek, nie? Kto go będzie sądził? No Pan Jezus. Ten kardynał pisze sytuację, będzie trochę niekomfortowa.

No bo jeden go zdradził, ten go teraz sądzi, nie? I mówi, Jezus zada Judaszowi tylko jedno pytanie na tym Sądzie Ostatecznym. Spojrzy na Niego i powie tak. Judaszu, dokonałeś chyba największej zbrodni w historii ludzkości. Wydałeś na śmierć Syna Bożego. No grubo. Dlaczego to zrobiłeś? Ten kardynał wtedy pisze. Judasz, przystępując z nogi na nogę, powie szeptem, bo mi kazałeś, to jest Twoja wina. Wtedy Pan Jezus spojrzy na Niego i powie tak. To jest moja wina. On wziął na siebie nasze winy. Szczególnie dziwnym fragmentem, który Raz uwzględnił właśnie dając tą przemowę, jest następujący. Jak kiedyś Judasz stanie na sądzie. Uwaga, a stanie?

To nie tak, że Judasz jest w piekle, jak to słyszałem wielokrotnie. Ale na takich i takich egzorcyzmach szatan się przyznał, że ma na imię Judasz. A od kiedy to wierzymy szatanowi? No i w tym fragmencie jest dużo do odkręcenia. Mamy w nim stwierdzenie od Szustaka, które brzmi, to nie jest tak, że Judasz jest w piekle. Ale mamy też to. Bardzo wierzę w to, naprawdę bardzo w to wierzę, że jak tam staniemy do tych bram i zapłakamy, to Święty Piotr to będzie gdzieś tam spał na pewno. Więc o ile nie jest to jakiś żart albo coś, to Szustak bardzo w to wierzy, że Judasz jest w niebie. Że jest jednym z niebian. Jakub Szymański się nie zgadza.

Więc kto ma rację? Czy Judasz jest w piekle, czy nie? Spójrzmy na to zagadnienie. Może zacznę w taki luźny sposób. Miejmy jasność. Na przestrzeni wieków chrześcijanie mówili o Judaszu, że ten jest w piekle, Notorycznie, gdy przechodzi się przez chrześcijańskie źródła na ten temat, to wręcz zdaje się, że Judasz to dla nich najbardziej dostępny, najłatwiej przychodzący do głowy przykład osoby przebywającej w piekle. W rosyjskiej ikonografii Judasz pokazany jest jako siedzący na łonie diabła. Tutaj Judasz pokazany jest nadal ze swoim woreczkiem 30 srebrników. Ale w tradycji katolickiej lepiej utrwalił się inny obraz.

Mistrz mówi, oto Judasz Iskariota. I te piękne obrazy łatwo zakorzeniły się w świadomości katolików. Papieże katoliccy chwalili dzieło Dantego i polecali je. Ale dla jasności, żaden papież nigdy nie twierdził, że rzeczywista sytuacja w piekle jest dobrze opisana przez boską komedię. To, że pewne wyobrażenia były dla Kościoła wygodne, nie oznacza, że tak głosi lub głosiła katolicka doktryna. W przemówieniu Szustaka też pobrzmiało takie zdanie, że powinniśmy odrzucić te wypowiedzi, jakie słyszymy od egzorcyzmowanych, jako źródło naszej wiedzy o tym, kto jest potępiony, a kto nie. Ale warto dodać, że Szustak odrzuca też objawienia i wizje świętych katolickich.

Ja, siostra Faustyna, byłam w przepaściach piekła na to, aby mówić duszom i świadczyć, że piekło jest. Zauważyłam, że tam jest najwięcej dusz, które nie dowierzały, że piekło jest. Co więcej, u niektórych świętych, podczas tych wizji, przewija się wątek obecności Judasza w piekle. Konkretnie Judasza. Katarzyna ze Sieny. Oto grzech niewybaczalny, ani w tym życiu, ani w przyszłym. Dusza odtrąciła miłosierdzie moje, wzgardziła nim i grzech ten jest cięższy niż wszystkie inne grzechy, które popełniła. Toteż rozpacz Judasza była bardziej obraźliwa dla mnie. Więc dusza jest oskarżana za ten fałszywy sąd, że uważała grzech swój za większy niż moje miłosierdzie i przeto jest karana z szatanami i dręczona wiecznie z nimi.

Więc oczywiście, że Szustak nie wierzy w autentyczność tych wizji. Gdyby uznał je za autentyczne, To mógłby się pożegnać ze swoją nadzieją na zbawienie dla wszystkich. Lub nawet dla samego Judasza. Innym źródłem, do którego zwraca się Jakub Szymański, by sfalsyfikować przekonanie Szustaka, że Judasz nie jest w piekle, są opinie ojców kościoła i świętych. Nie ich objawienia, lecz tradycja, jaką im przekazano i ich teologiczne przemyślenia. Powołuje się na przykład na św. Epifaniusza z Salaminy i św. Jana Chryzostoma.

I oczywiście pan Jakub ma tutaj rację, że ci święci i ojcowie kościoła uważali, że Judasz jest w piekle. Przy okazji jest dużo więcej przykładów tego typu. Ale pytanie, jakie miałby prawo zadać Szustak brzmi, no i co z tego? Wypowiedzi świętych to nie jest źródło wiary katolickiej. W katolicyzmie źródłem wiary są pismo święte i tradycja, gdzie to drugie zawiera wszelkie postanowienia magisterium, czyli urzędu nauczycielskiego kościoła. Wypowiedzi świętych lub ojców kościoła nie są żadnym z tych podpunktów, więc nie sądzę, że ten argument będzie tutaj kluczowy. Jakub powołuje się też na katechizm rzymski. Teraz, jeżeli chodzi o drugie miejsce, w którym kościół potwierdza to, że Judasz popełnił samobójstwo i że poszedł przez to do piekła, to jest miejsce, w którym katechizm opowiada akurat o darach kapłańskich.

Mówi się na temat Judasza tak. Judasz z apostolatu pozyskał tylko to, że przyniosło mu to wieczną zgubę. Wieczna zguba, synonim potępienia. Po prostu nie można jakoś inaczej tego interpretować. I uważam, że to bardzo ciekawe, że kiedyś był taki segment w katechizmie, ale tutaj Szustak mógłby powołać się na dokładnie ten sam argument, czyli, że katechizmy to nie jest nieomylne źródło wiary. Przejdźmy dalej. Reakcją, jaką katolicy typowo z siebie wyrzucają skonfrontowani z pytaniem, czy jakaś konkretna osoba, np. Hitler albo Judasz, są w piekle, brzmi następująco. Kościół, tak jak jest w stanie orzec O tym, że ktoś przez heroiczność snu czy przez męczeństwo poszedł do nieba, uznawać go za świętego, tak nigdy nie orzekł o tym, że ktoś jest w piekle.

Orzeka, że za te czyny idzie się do piekła, że wszystkie przesłanki były mówiące, że ten człowiek do piekła poszedł, ale nigdy nie orzeknie na sposób twierdzący, że ten człowiek potępił się i poszedł do piekła. I to prawda, Kościół nie ma procedury obwieszczania kogoś potępionym. Ale po pierwsze, nie widzę czemu musiałby. A po drugie, choć Kościół tego nie robi, to Biblia już tak. I, jak uważam, mówi to właśnie o Judaszu. Przyjrzyjmy się kilku wersetom. Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu uczniami. A gdy jedli, rzekł, zaprawdę powiadam wam, jeden z was mnie zdradzi. Ten, który ze mną rękę zanurza w misie, on mnie zdradzi.

To znaczy, że Judasz płacze teraz i zgrzyta zębami w piekle. Jest też ten, warty dużo mniej uwagi, ale nadal ciekawy werset. Jezus modli się tutaj do Boga Ojca i mówi o apostołach. Mówi tak. Dopóki z nimi byłem, zachowywałem ich w Twoim imieniu, które mi dałeś i ustrzegłem ich. No i ten fragment Biblii przedstawia chwilę, w której Judasz nadal żyje. I do tego chciałbym dołożyć jedną wypowiedź papieża. Do czasów obecnych zachowały się kazania, jakie napisał papież Leon I. W Kazaniu 62 Leon w jasny sposób mówi nam, że Judasz jest potępiony. Lecz znowu, jak we wcześniejszych przypadkach, kiedyś to było.

Teraz. To nie ma. Po Soborowi papieże, jak Benedykt XVI i Franciszek, porzucili tradycyjne przekonanie, iż Judasz jest w piekle, na korzyść twierdzenia, że my po prostu nie wiemy, jak to jest z Judaszem. Ostatnią strategią, jaką można by zastosować, by rozstrzygnąć tę kwestię, jest rozumowanie tego typu. Judasz popełnił grzech śmiertelny. Zabił, konkretnie zabił samego siebie. I z racji tego, że samobójstwo nie zostawia czasu na żal za grzechy ani pokutę, to oznacza, że on umarł w grzechu śmiertelnym. A kto umiera w grzechu śmiertelnym, ten idzie do piekła. Jak głosi katolicka doktryna. I chociaż zapewne takie rozumowanie zadowoliłoby wielu, wielu teologów z przeszłości, to na skutek zmiany Soboru Watykańskiego II również nauczanie o samobójcach zostało zmiękczone.