Droga do Centralnego Okręgu Przemysłowego

I powołanie Wehrmachtu, dekrety Hitlera z marca i z maja 1935 roku. Wkroczenie do Nadrenii w marcu 1936 roku. Były w naszym kierownictwie państwa dzwonkami alarmowymi. No ale w gruncie rzeczy do roku 1935 Piłsudski trzymał karty przy orderach. W praktyce nikt poza marszałkiem i jego najbliższym otoczeniem nie miał zielonego pojęcia w jakiej sytuacji znajduje się państwo polskie, jak jest słabe, na jak wątłych podstawach funkcjonuje. Stąd ludzie tacy jak śmigły ryc. Oni zaczęli wtedy grać swoją grę na przejęcie władzy w państwie, na konsolidację władzy, no i podjęli decyzję o pewnych reformach.

A to nas tak nie przerażało. Przerażali nas Niemcy nie dlatego, że baliśmy się Wehrmachtu, tylko że baliśmy się, że ten Wehrmacht rozwali nam fabryki, huty, że spowoduje kompletny paraliż w dostawach węgla. Państwo polskie wisiało na węglu, było całkowicie wewnętrznie uzależnione od węgla. Cała energia elektryczna praktycznie produkowana w Polsce pochodziła z węgla. Produkcja przemysłowa pochodziła z węgla. To nas bardziej przerażało niż Wehrmacht. Na atarcie armii czerwonej wielkiej, wielomilionowej, wyposażonej w tysiące czołgów, samolotów i armat nie budziło takiej grozy. Chociaż powinno, bo my nie mieliśmy zielonego pojęcia pod względem operacyjnym, co oznacza nowoczesna wojna. Żyliśmy w świecie łudy, ale to na poziomie wojskowym, a na poziomie systemowego prowadzenia wojny... Byliśmy często bardziej przytomni, mówię o naszych władzach, niż na poziomie czysto wojskowej walki, na poziomie taktycznym i operacyjnym.