Droga do Centralnego Okręgu Przemysłowego

Edward Śmigły-Rydz został marszałkiem. Zdobył bardzo silną władzę. On i jego prawa ręka, szef sztabu głównego, generał Stachiewicz, de facto mieli przygotować kraj do wojny i de facto armia przejmowała kontrolę nad wieloma aspektami państwa, ale nie do końca, bo człowiek Mościckiego, Kwiatkowski, minister skarbu, zachował jednak wielką autonomię. Ale Mościcki, Kwiatkowski, Śmigły i Stachiewicz Tak naprawdę w dużej mierze z pominięciem Kasprzyckiego czy Składkowskiego mieli przygotowywać kraj do wojny, a Józef Beck jako minister spraw zagranicznych miał tej wojny uniknąć. Przez co tak na marginesie zaczęliśmy taką prowadzić nieco dziwaczną politykę, która będąc antyniemiecką koniec końców prowadziła do konfrontacji z Niemcami.

W pojęciu COP-u trzeba zawrzeć budowę fabryk, potrzeby wojska, gromadzenie surowców, budowę miast, budowę sieci komunikacyjnej, budowę sieci energetycznej. A trzeba to wszystko zawrzeć. Te drogi, te koleje, te elektrownie, te szkoły, te szpitale, te magazyny z żywnością, magazyny z surowcami, trzeba to wszystko zawrzeć w COP-ie, bo tego wszystkiego w Polsce nie ma. To, czego nie ma, trzeba było najpierw zdefiniować. I tutaj Komitet Obrony Rzeczypospolitej Odgrywał rolę fundamentalną, ale nie sam Komitet Obrony Rzeczypospolitej, bo się panu marszałkowi Śmigłemu Rydzowi czy panu prezydentowi czasu by nie starczyło, żeby się jeszcze zajmować kwestią elektryfikacji. Do tego mieli ludzi. I tutaj rolę szczególną odgrywał sztab główny, ludzie ze sztabu głównego generała Stachiewicza.

W każdym ministerstwie znajdowały się komórki wojskowe z oficerami w tychże ministerstwach, którzy przygotowywali raporty o stanie danej gałęzi gospodarki w perspektywie wojny. To spływało do Sekoru i budowało szeroki obraz państwa. Armia miała za zadanie zbudować sobie obraz państwa. To, że do 1939 roku niewiele nam z tego wyszło, to jedno, ale podjęliśmy taki wysiłek, ale to, że podjęliśmy taki wysiłek, to drugie. Można by w jakimś zakresie powiedzieć, że generał brygady Tadeusz Malinowski odpowiadał za gospodarcze przygotowanie całej Polski do wojny. Ale on miał możliwość podejmowania jakichkolwiek kluczowych decyzji? On nie miał możliwości wydawania dekretów czy coś takiego, ale on przedkładał Stachiewiczowi, a przede wszystkim Śmigłemu Rydzowi, raporty i rekomendacje, które w sposób fundamentalny wpływały na sposób myślenia także operacyjnego marszałka Śmigłego Rydza.

Pitnym alkoholem. Ta produkcja spirytusu jest w Niemczech 20 razy większa niż w Polsce, ale całkowicie obezwładnia produkcję energii elektrycznej. Niemiecka przewaga wynosi 20 do 1. Wytop surówki, a więc w zakresie produkcji metalowej. W Polsce 500-600 tysięcy ton. W Niemczech 15 milionów i rośnie. Stal. Milion ton w Polsce, 18 milionów w Niemczech. Na każdym polu, w zakresie produkcji włókienniczej, chemicznej, metalowej, energetycznej, wszędzie te dysproporcje idą w setki, a nawet w tysiące procent. Zastępca generała Stachiewicza, generał Malinowski, przedkłada taki dokument przygotowania gospodarki w Niemczech, ZSRR i Polsce do potrzeb czasu wojny. I to jest dokument przygotowany przez Biuro Wojskowe Ministerstwa Przemysłu i Handlu.

Stachiewicz dostaje ten dokument, Śmigły dostaje ten dokument. To jest rok 1936. Tam oficerowie skierowani do Ministerstwa Przemysłu i Handlu raportują. Praca niniejsza stanowi zestawienie porównawcze przygotowania przemysłu dla potrzeb wojny w Niemczech, Sowietach i Polsce. I raportują w zakresie surowców energetycznych, że Niemcy mają potężne złoża węgla kamiennego, węgla brunatnego, ale też stawiają na elektrownie wodne, że przyrasta moc zainstalowana w tysiącach kilowatów elektrowni wodnych, tzw. siły wodnej. I piszą tak. Względy wojenne spowodowały konieczność wyzyskania innych źródeł energetycznych z racji ich korzystniejszego położenia, a to węgiel brunatny, centralne Niemcy, Saksonia, Bawaria, Hesja i północne Niemcy, siła wodna, Bawaria, środkowe Niemcy, siła wodna wykorzystana w pełni posiadanych zasobów.