#LiderUP! 18 | Czy istnieje życie po KORPO?

Niestety, ale te ostatnie, szczególnie ostatni rok, ze względu na regulacje, deregulacje, to wszystkim ESG kojarzy się tylko z tym strasznym raportem, który trzeba przygotować. Ja notabene nazywam ten raport kobyłą. Bo to jest... No on strasznie straszy ludzi. Tak, tak. No Unia Europejska niestety, ale wylała dziecko z kąpielą, bo intencje były dobre, a sposób wprowadzenia tych reakcji... Ale jesteś pewna, że to jest Unia? A nie, że my jesteśmy tacy piersi do orderu i sobie jeszcze komplikujemy życie? Można było to zrobić prościej. Dopiero teraz do tego dochodzą, że można to było zrobić prościej, no bo... Cel jest wartościowy, on ma sens biznesowy, ale też sposób jego wykonania absolutnie nietrafiony, więc wszyscy czekają na te ułatwienia, a póki co życie idzie dalej.

Ja też powtarzałam, jakbym chciała pracować 8 godzin dziennie, to bym pracowała na poczcie. Ja miałam świadomość tego, że nie da się być prezesem dużej spółki pracując tylko 8 godzin dziennie. No nie, po prostu nie i nie myślmy, że jest inaczej. Więc oczywiście, że to była cena, którą ja płaciłam i pamiętam, dlatego będę też mówić o tych porażkach, jak ja zawsze wiedziałam, kiedy przeginam. Wiedziałaś? Dzieci mi to mówiły. I jak pewnego dnia na przykład pakując walizkę na kolejny wyjazd służbowy mój wtedy chyba sześcioletni syn czy siedmioletni syn przyszedł, zobaczył i się popłakał, to ja już wiedziałam, że okej, znaczy przeginam.

I autentycznie te myśli mi tak przez głowę taki strumień, nie? Następnego dnia jakoś się tam ogarnęłam, poszłam na to szkolenie, udawałam, że wszystko jest dobrze i dopiero później, parę miesięcy później się dowiedziałam, że to jest po prostu syndrom oszusta. I o tym już zaczęto mówić tak szeroko, że aha, ale i tak się pomylili, że mnie zatrudnili. Pod kontrolą, pod kontrolą. Ale ten syndrom, no bo rozumiem, że sobie tam gdzieś go poukładałaś i żyjesz, nie? On mi się czasami uruchamia, ale ja go tak, wiecie, jak to danio takie na reklamie, co to wychodzi, ten głód, to ja ten syndrom tak... Zjedz Snickersa. Bo właśnie chciałam ci powiedzieć, czy on cię bardziej paraliżuje i trzyma w takiej zamrażarce, czy ty jednak rozchodzisz w postaci energii kinestetycznej, biegasz i mówisz, dobra, jutro...

Ja już mówię do niego, weź spadaj, dzisiaj z tobą nie rozmawiam, a jak mam gorszy dzień i jest silniejszy ode mnie, to myślę sobie, okej, to w takim stanie ja dzisiaj nie będę podejmować żadnych decyzji i jak Scarlett O'Hara, pomyślę o tym jutro. I po prostu wiem, że muszę się przespać, następnego dnia będzie lepiej, ale no to jest, to po prostu jest, zastanawiam się, czy kiedykolwiek zniknie. No to trzeba się z tym nauczyć żyć, nie? Myślę, że jest tak mocno zakorzenione i w naszej kulturze, i w wychowaniu, i w historii, że my sobie sami też to robimy, a ja mam taki... Ja sobie tak radzę, że zaczynam się zastanawiać, zadaję sobie takie pytanie, o czym on jest? Czyli ten kawałek tego oszusta, o czym on jest?