Hrabia Monte Christo. 34. Nieznajomy

34. Nieznajomy. Franz znalazł jednak sposób, aby Albert ujrzał koloseum, nie zobaczywszy wcześniej żadnych innych ruin, tak aby stopniowane wrażenia nie ujęły olbrzymowi nic z jego gigantycznych proporcji. Trzeba więc było jechać ulicą Sistinia, skręcić przed Bazyliką Santa Maria Maggiore i przez Via Urbana, mijając w pobliżu św. Piotra w Okowach, dotrzeć na Via del Colosseo. Trasa ta przedstawiała inne jeszcze korzyści. Nie wyrywała Franza z zamyślenia, jakie na nich sprowadziła opowieść pana Pastriniego, w którą zamieszany był tajemniczy amfitrion Franza z Monte Christo. Wsunął się więc w kąt powozu, podparł łokciem i oddał rozważaniom nad tysiącem pytań, z których na żadne nie potrafił sobie udzielić odpowiedzi.

Jedna jeszcze rzecz przypominała Franzowi, jego znajomego Sindbada Żeglarza, owe tajemnicze stosunki łączące bandytów i marynarzy. To co powiedzieć miał Imć Pastrini o kryjówkach Wampy na łodziach rybackich i przemytniczych przypomniały Franzowi dwóch bandytów korsykańskich, których zastał jak w najlepsze zajadali kolację z załogą jachtu. Który potem zboczył z trasy i zawinął do Porto Vecchio jedynie po to, by ich wysadzić na ląd. Właściciel hotelu znał przydomych pana Monte Christo, co z kolei stanowiło dowód, że ów człowiek odgrywał rolę filantropa nie tylko przy brzegach Korsyki, Toskanii, Hiszpanii, ale na wybrzeżach w okolicy Piombino, Ostii, Civita Vecchia i Rzety.

Otóż my je sobie wynajdziemy. Czy już podzieliłeś się z kim tą genialną myślą? Z naszym gospodarzem. Jak tylko przyszedłem, poprosiłem go do siebie i opowiedziałem mu o tym planie. Zapewnił mnie, że to nic łatwiejszego. Chciałem jeszcze tylko, by pozłocono wołom rogi, ale mi powiedział, że to zajmie ze trzy dni i musimy więc obejść się bez tego zbytku. A gdzież on jest teraz? Kto? No nasz gospodarz. Poszedł się o wszystko wystarać. Jutro byłoby już za późno. – Więc jeszcze dziś da nam odpowiedź? – No właśnie, czekam na niego. Nagle otwarły się drzwi i pan Pastrini wsunął głowę do środka. – Permesso? – zapytał. – Oczywiście prosimy – wykrzyknął Franz. – I co? – rzekł Albert. – Znalazłeś pan wóz i woły?

– Znalazłem coś lepszego – odpowiedział Pastrini z bardzo zadowoloną miną. – O, drogi gospodarzu, uważaj – rzekł Albert. – Lepsze jest wrogiem dobrego. — O, ekscelencję mogą mi zaufać — zapewnił Pastrini przemądrzałym tonem. — No ale co w końcu pan znalazł? — zniecierpliwił się Franz. — Wiedzą panowie zapewne — rzekł hotelarz — że na tym samym piętrze mieszka Hrabia de Monte Christo? — A pewnie — mruknął Albert. Bo przecież dlatego mieszkamy jak studenci z ulicy Saint-Nicolas du Chardonnay. No właśnie. Dowiedziawszy się o kłopotach panów, ofiarowuję wam dwa miejsca w swoim powozie i dwa miejsca w oknie pałacu Rosspolis. Albert i Franz spojrzeli po sobie. Ale czy nam wypada, zatroskał się Albert, przyjąć ofertę tego cudzoziemca?

– Pan hrabia de Monte Christo – mówił dalej służący – pyta, czy jaśnie panowie pozwolą, by ich odwiedził po sąsiedzku jutro z rana. Ma również zaszczyt zapytać panów, o której godzinie może ich zastać. — Na honor — rzekł Albert do Franza. — Niczego tu nie można zarzucić. Załatwione nienagannie. — Proszę powiedzieć hrabiemu — odpowiedział Franz — że to my raczej prosimy, by pozwolił nam złożyć mu uszanowanie. Służący wyszedł. — To się dopiero nazywa zastrzelić kogoś uprzejmością — rzekł Albert. — Miałeś, pan, zupełną słuszność, panie Pastrini. Ten twój Hrabia de Monte Christo to wcielenie dystynkcji. Więc przyjmujecie panowie zaproszenie? Na honor, czemużby nie? – odparł Albert.

Przez większą część nocy Franz rozmyślał o swoich dwóch spotkaniach i niecierpliwił się na myśl o jutrze. Rzeczywiście, na zajutrz wszystko musi się wyjaśnić. I tym razem pan de Monte Christo z pewnością mu się nie wymknie, chyba że posiadałby pierścień Gigesa, ten, który czyni swojego właściciela niewidzialnym. I tak Franz obudził się już przed ósmą. Albert zaś, który nie miał takich samych powodów do zrywania się o poranku, spał jeszcze w najlepsze. Franz przywołał natychmiast gospodarza, który ukłonił się Franzowi ze swoją zwykłą uniżonością. – Panie Pastrini – rzekł Franz – czy nie ma się dziś przypadkiem odbyć jakaś egzekucja? — Owszem, panie hrabiu, ale jeżeli pyta mnie pan o to, abym się wystarał o okno, to bierze się pan do tego za późno.

Ma to zachęcić wiernych, by błagali Boga o szczerą skruchę u skazańców. – A więc przynoszą panu takie tavolet, byś przyłączył się do modłów innych wiernych? – zapytał powątpiewającym tonem Franz. – O nie, jaż nie, panie! Ułożyłem się z tym, co je rozwiesza, żebym je przynosił. Tak samo, jak mi dostarcza afisze teatralne, bym mógł o tym wcześniej powiadomić gości, jeżeli któryś chciałby asystować przy egzekucji. — O, to doprawdy wyjątkowa atencja — wykrzyknął Frans. — Chlubię się tym — odpowiedział Pastrini, uśmiechając się — że robię wszystko, co w mojej mocy, aby uprzyjemnić pobyt tutaj szlachetnym cudzoziemcom, którzy zaszczycają mnie swym zaufaniem. — O, widzę to dobrze, panie gospodarzu.

Karnawał zawrócił mu zupełnie głowę i obudził go wcześniej, niż Franz mógł się spodziewać. – Czy moglibyśmy, drogi panie Pastrini – rzekł Franz – skoro jesteśmy już obejgotowi, złożyć teraz wizytę hrabiemu de Monte Christo? – Jak pan sądzi? – O, naturalnie. Hrabia de Monte Christo to ranny ptaszek i jestem pewny, że wstał już ze dwie godziny temu. I sądzisz pan, że nie będzie to nietakt, jeśli odwiedzimy go o tej porze? Bynajmniej. W takim razie, Albercie, jeśli jesteś gotów całkowicie, to chodźmy podziękować sąsiadowi za jego uprzejmość. Franz i Albert musieli przejść tylko kilka kroków. Hotelaż wyprzedził ich i zadzwonił do drzwi. Służący otworzył. – I signori francesi! – oznajmił hotelaż.

Lokaj ukłonił się i dał znak, by weszli. Przez dwa pokoje, umeblowane z takim przepychem, że nigdy by się tego nie spodziewali, Znaleźć takich w hotelu pana Pastriniego weszli na koniec do salonu urządzonego z najwykwintniejszym smakiem. Na podłodze rozesłany był dywan turecki. Wygodne meble kusiły miękkością poduszek i oparć. Znakomite obrazy największych mistrzów na przemian ze wspaniałymi okazami broni zdobiły ściany. Tapiserie służące za kotary powiewały u drzwi. — Ekscelencje raczą usiąść — rzekł Lokaj. — A ja uprzedzę pana hrabiego. I zniknął we drzwiach. W chwili, gdy otwierał drzwi, uszu przyjaciół dobiegły dźwięki guzli, ale też i zgasły natychmiast. Drzwi, zamknięte niemal w tej samej sekundzie, w której zostały otwarte, przepuściły tylko do salonu jakby powiew melodii.