Hrabia Monte Christo. 34. Nieznajomy

Franz przerwał rozmowę Alberta i hrabiny, zapytując ją, czy nie zna pięknej Albanki, której urona mogła zwracać uwagę nie tylko mężczyzn, ale i kobiet. – Nie – odpowiedziała hrabina. – Wiem tylko tyle, że mieszka w Rzymie od początku jesieni, bo zobaczyłam ją zaraz po otwarciu sezonu teatralnego, w tym samym miejscu, co i dziś. Od miesiąca nie opuściła żadnego przedstawienia. Czasem bywa z tym mężczyzną, którego widzi pan koło niej teraz, a czasem tylko z czarnym służącym. — Jakże się pani hrabinie podoba. — Wyjątkowo piękna. Musiała być do niej podobna medora. Franz i hrabina uśmiechnęli się do siebie. Następnie hrabina wróciła do rozmowy z Albertem, a Franz dalej lornetował Albankę. Kurtyna podniosła się na balet. Był to jeden z owych wspaniałych baletów włoskich w choreografii słynnego Henryka, który jako baletmistrz zapewnił sobie we Włoszech kolosalną sławę,

Names mentioned. Names mentioned. Zmieszanie Franza wobec tak niespodziewanego spotkania musiało odmalować się wyraźnie na jego twarzy. Hrabina bowiem spojrzała nań i roześmiała się głośno, pytając, co mu się stało. — Pani hrabino — odpowiedział Franz. — Pytałem panią przed chwilą, czy zna pani tę Albankę, a teraz zapytam, czy znasz pani jej męża. — Tyle co ją.