Hrabia Monte Christo. 34. Nieznajomy

Nie wiem, ki diabeł podszepnął wam takie pomysły o pozagrobowym świecie. To wyjątkowo piękny mężczyzna. Nosi się wykwintnie. Widać, że ubiera się we Francji u Blina albo u Humanna. Prawda, że trochę blady, ale wiesz przecież, że blada cera to znak dystynkcji. Franz uśmiechnął się. Albert miał wielkie mniemanie o swojej jasnej płci. – I dlatego jesteś przekonany, że to, co myśli o nim hrabina, nie ma zbytniego sensu – rzekł Frans. – A mówił coś, gdy się mijaliście? – Mówił, ale to było po nowogrecku. Poznałem ten język po paru zdeformowanych słowach. Musisz wiedzieć, mój drogi, że w gimnazjum byłem bardzo dobry z greki. – Więc mówił po nowogrecku? – Tak mi się zdaje. – Nie ma wątpliwości – szepnął Frans. – To on.