MP 171: O pułapkach modelu Tuckmana

No na przykład, jeżeli myślisz sobie, że Grzesiek, nie Tomek, dostałem sporo maili od słuchaczy, że ten Tomek musiał mi bardzo znać za skórę, skoro ciągle go przywołuję, a więc jest Grzesiek. Grzesiek jest osobą, Jeżeli myślisz sobie, że Grzesiek właśnie jest taką osobą, to automatycznie będziesz się z nim komunikować w taki mało przyjemny sposób. No a to z kolei będzie powodowało, jak się pewnie domyślasz, że Grzesiek rzeczywiście zacznie zachowywać się tak konfrontacyjnie i w końcu wywoła konflikt. No i już mamy dowód na to, że Grzesiek jest przecież osobą kłótliwą. No i teraz zobacz, mamy zespół projektowy, pracujesz w tym zespole i w tym naszym zespole pojawia się zwyczajna dyskusja. Ktoś ma inne zdanie niż reszta.

No i już jest konflikt gotowy. Jesteśmy w drugiej fazie stormingu, zgodnie tutaj z modelem Tuckmana. No i to już jest taki sygnał, kiedy nam jako liderom zaczynają się włączać takie różne nieadekwatne reakcje, które mogą, tak jak z tym Grześkiem, doprowadzić do rzeczywistego konfliktu. Lider już nie będzie dostrzegał, my nie będziemy dostrzegać, że ludzie współpracują, no bo będziemy patrzeć przez ten tuckmanowski filtr na zespół. Będziemy w stanie takiego stormingu. Skoro jesteśmy w stanie stormingu, no to musimy jakoś odpowiednio I zwłaszcza dzisiaj, kiedy mówimy o zespołach samoorganizujących się, idziemy jakby z naszymi zespołami w tę stronę i nie tylko za sprawą metod agile'owych, ale też filozofia turkusu bardzo mocno promuje samozarządzanie.