Sprawa 47: Grace i Kathleen Holmes

Clarence walczył w obu wojnach światowych. W trakcie II wojny światowej rodzina Holmesów mieszkała niedaleko Londynu i ucierpiała w wyniku niemieckich bombardowań, ale udało im się przeżyć. Jednak przez pół roku byli zmuszeni żyć stłoczeni w schronie. Clarence został ranny podczas wojny. Po jej zakończeniu zdecydował, że wraz z rodziną przeprowadzą się do Australii, dzięki czemu będzie w stanie zapewnić im lepszy start w życiu. Przybyli do Sydney w dniu 18 urodzin Grace. Rodzina wynajęła dwa pokoje przy ulicy Williama w dzielnicy King's Cross w Sydney. Grace znalazła pracę w fabryce odzieży, żeby pomóc z domowym budżetem. W lipcu 1950 roku przeprowadzili się do Tukli na centralnym wybrzeżu stanu Nowa Południowa Walia.

Wynajęli pokój przy Alei Pearsa za 3 funty i 10 szlingów tygodniowo. To około 173 dolary australijskie w przeliczeniu na dzisiejszą wartość. Clarence był malarzem i dekoratorem. Znalazł zatrudnienie w Newcastle. Około godzinę jazdy samochodem na północ odtukli. Tukli to miasto położone w regionie centralnego wybrzeża stanu Nowa Południowa Walia, 107 km na północ od Sydney. Obecnie jest to duża dzielnica mieszkalna i popularny kierunek wakacyjny. Tukli otoczone jest od wschodu przez ocean, a od zachodu przez jeziora Tagra i Bajewoj. Dwa zbiorniki oddzielone wąskimi pasami lądu i połączone ze sobą wąskim kanałem. Grace i Kathy były zdrowe i zaradne.

Kathy ubrała się w zieloną, krótką sukienkę z plisami przypominającą strój łyżwiarki oraz czarne buciki z paskiem. Grace chwyciła mały ręcznik w czerwone paski i razem opuściły dom o 13.30. Dziewczyny opuszczały dom w świetnym humorze i z uśmiechem na twarzy. Powiedziały Eleanor, że idą w stronę latarni morskiej Nora Head, oddalonej o kilka kilometrów od ich domu. Tego samego popołudnia o godzinie 13, bracia Massey, Bruce, Raymond i Allen wyszli z domu w Tukli na polowanie do obszaru zwanego potocznie dżunglą, znajdującego się po wschodniej stronie jeziora Tagra. Był to gęsto zarośnięty teren, porośnięty buszem i krzakami, biegnący wzdłuż jeziora. Okolica była cicha i bardzo odosobniona.

On również pochodził z Anglii, ale mieszkał w Australii od trzeciego roku życia. Wcześniej pracował w kopalni węgla w Lithgow, znajdującego się 200 kilometrów na zachód od Tukli. Do Tukli przeprowadził się dwa lata wcześniej. Mieszkał tam z matką, ojczymem, siostrą i dwoma przyrodnimi braćmi. Pracował jako kopacz studni, a także łowił krewetki i ryby. Bracia Massey również pasjonowali się wędkarstwem i przez kilka minut rozmawiali z Berthlem o łowieniu ryb. Opisali, że Berthel był ubrany w krótkie spodenki i biały sportowy podkoszulek. Nie miał na sobie żadnego obuwia. Po rozmowie William Berthel ruszył na południe, w tym samym kierunku, w którym wcześniej poszły Grace i Kathy.

Teren ten określano mianem Bagna, ponieważ po opadach deszczu zawsze tworzyły się tam płytkie kałuże. Przez ostatnie dwa dni intensywnie padało. Miejsce, gdzie znaleziono ciała dziewczyn znajdowało się około 70 metrów na wschód od brzegu jeziora Tagra. Stuart Brown i Fred Jackson podeszli do brzegu jeziora i zawołali Bertlów, którzy wciąż przeczesywali linię brzegową z łodzi, około 200 metrów dalej. Bertlowie przepłynęli do brzegu, po czym Brown i Jackson wsiedli do ich łodzi i wrócili do Tukli. Nie wspomnieli Bertlom o znalezieniu ciał dziewczynek. Nie chcieli bowiem, by informacja się rozeszła i by ludzie zaczęli na własną rękę oglądać miejsce zbrodni, niszcząc potencjalne dowody. Po powrocie do Tukli powiadomiono policję.

Funkcjonariusz prowadzący dochodzenie, detektyw Whalen oraz lekarz sądowy, dr England ruszyli z Newcastle do Tukli. Eleanor Holmes została poinformowana o śmierci córek przez Freda Jacksona. Zemdlała i musiała zostać zaniesiona do domu. Policja odnalazła Clarence'a w pracy w Newcastle i również go poinformowała o tragedii. Natychmiast wyruszył w drogę powrotną. W międzyczasie sierżant Kempton, który kierował południową grupą poszukiwawczą, również natknął się na miejsce zbrodni. Zostawił tam jednego funkcjonariusza na posterunku i wrócił do Tukli, gdzie dowiedział się, że ciała dziewczyn zostały odnalezione już wcześniej. Około 13.30 detektyw Wayland i dr England dotarli na miejsce.

Odciski butów sportowych odpowiadały obuwiu noszonemu przez Grace Holmes. Policja odprowadziła Bertla do jego domu w Tukli. Funkcjonariusze poprosili go o przekazanie ubrań, które miał na sobie, gdy widzieli go bracia Masi. Bertl się zgodził. Ponieważ sam wcześniej twierdził, że ma na sobie dokładnie te same ubrania co wtedy, rozebrał się i przekazał szorty, zielony sweter i niebieski podkoszulek. Następnie przebrał się w inny zestaw ubrań. Bertl został przewieziony na posterunek policji. Tymczasem detektyw Whalen udał się do braci Massey, by uzyskać od nich bardziej szczegółowe zeznania. Kiedy detektyw Whalen rozmawiał z braćmi Massey, William Bertl pozostał na posterunku policji pod nadzorem innego funkcjonariusza, detektywa Dogana.

Tymczasem Clarence Holmes usłyszał z ust lokalnej społeczności wiele innych rzeczy. W latach po procesie został zacytowany w gazecie. Od dnia morderstwa docierają do nas różne pogłoski, które ludzie nam opowiadają. Mówiono nam, że niebezpieczny maniak seksualny uciekł ze szpitala psychiatrycznego w Morrisset albo Maitland na kilka dni przed morderstwem i że został złapany w okolicach Tukli tego samego dnia, kiedy odnaleziono nasze dziewczynki. Potem była jeszcze ta dziwna sprawa z samobójstwem jednego ze świadków oskarżenia. Zaatakował żonę, zostawił ją na śmierć, a potem się powiesił tuż przed procesem. Czy on coś wiedział o morderstwie naszych córek? Nie wiemy nawet, jakie mógłby przedstawić dowody. Clarence Holmes później zwrócił się do rządu z prośbą o wyznaczenie nagrody za pomoc w rozwiązaniu sprawy.

Powiedział, nic nam ich nie zwróci, ale świadomość, że ich zabójca został osądzony dałoby chociaż odrobinę spokoju. Gdybym wiedział, kto to zrobił, zastrzeliłbym go. Pogłoska o uciekinierze ze szpitala psychiatrycznego była jedną z wielu krążących w tamtym czasie, ale ostatecznie okazała się całkowicie fałszywa. Żaden pacjent nie uciekł. Nigdy nie została wyznaczona żadna nagroda. Żaden inny podejrzany nie został publicznie przedstawiony. William Berthel pozostał w okolicach Tukli przez kilka lat po uniewinnieniu. Nie wiadomo, dokąd się później przeniósł, ani co zrobił z resztą życia.