Sprawa 47: Grace i Kathleen Holmes

Nasze odcinki poruszają poważne i często trudne tematy. Jeśli w jakimkolwiek momencie poczujesz, że potrzebujesz wsparcia, skontaktuj się z lokalnym centrum kryzysowym. Sugerowane numery telefonów do poufnego wsparcia oraz szczegółową listę ostrzeżeń dotyczących treści znajdziesz w opisie tego odcinka i na naszej stronie internetowej. Lata 50. to dekada, w której narodził się australijski sen o życiu na przedmieściach. Bezrobocie było niemal zerowe, a standard życia w całym kraju bardzo wysoki. Gospodarka przeżywała boom, co sprawiało, że dla setek tysięcy ludzi Australia po II wojnie światowej stała się bardzo atrakcyjnym kierunkiem migracji. Holmesowie byli jedną z wielu rodzin, które po wojnie przeniosły się do Australii z Anglii.

Szukali ucieczki przed zniszczeniem, miejsca, które wydawało się bezpieczniejsze i oferowało lepszą jakość życia. Grace i Kathleen Holmes były siostrami. Grace miała 18 lat, a Kathy 11. Przyjechały z Anglii do Australii razem z rodzicami, Eleanor i Clarencem oraz braćmi, Dogiem i Frankiem. Dotarli tam 27 marca 1950 roku.

Clarence walczył w obu wojnach światowych. W trakcie II wojny światowej rodzina Holmesów mieszkała niedaleko Londynu i ucierpiała w wyniku niemieckich bombardowań, ale udało im się przeżyć. Jednak przez pół roku byli zmuszeni żyć stłoczeni w schronie. Clarence został ranny podczas wojny. Po jej zakończeniu zdecydował, że wraz z rodziną przeprowadzą się do Australii, dzięki czemu będzie w stanie zapewnić im lepszy start w życiu. Przybyli do Sydney w dniu 18 urodzin Grace. Rodzina wynajęła dwa pokoje przy ulicy Williama w dzielnicy King's Cross w Sydney. Grace znalazła pracę w fabryce odzieży, żeby pomóc z domowym budżetem. W lipcu 1950 roku przeprowadzili się do Tukli na centralnym wybrzeżu stanu Nowa Południowa Walia.

Wynajęli pokój przy Alei Pearsa za 3 funty i 10 szlingów tygodniowo. To około 173 dolary australijskie w przeliczeniu na dzisiejszą wartość. Clarence był malarzem i dekoratorem. Znalazł zatrudnienie w Newcastle. Około godzinę jazdy samochodem na północ odtukli. Tukli to miasto położone w regionie centralnego wybrzeża stanu Nowa Południowa Walia, 107 km na północ od Sydney. Obecnie jest to duża dzielnica mieszkalna i popularny kierunek wakacyjny. Tukli otoczone jest od wschodu przez ocean, a od zachodu przez jeziora Tagra i Bajewoj. Dwa zbiorniki oddzielone wąskimi pasami lądu i połączone ze sobą wąskim kanałem. Grace i Kathy były zdrowe i zaradne.

Grace uchodziła za szczególnie silną. Często zakładały rękawice bokserskie i sparowały ze swoimi braćmi. Dziewczyny były ze sobą niezwykle blisko i rzadko spędzały czas osobno. We wtorek 29 sierpnia 1950 roku Grace i Kathy spędziły dzień w domu. Wraz z matką Eleanor zjadły obiad, zimny ozur, tłuczone ziemniaki i groszek. Ich ojciec Clarence Holmes pracował wtedy w Newcastle. Około godziny 13 dziewczynki wyszły z domu i udały się do pobliskiego sklepu Polizaki. Wróciły około 13.15. Grace przebrała się w zieloną, bawełnianą sukienkę w paski i białe tenisówki. Miała jasne okulary i wstążkę we włosach.

Nad wodą leżała deska, po której ludzie zwykli przechodzić. Gdy dotarli do strumienia, Grace i Kathy Holmes właśnie próbowały przejść po tej desce. Dziewczyny kierowały się na południe wzdłuż brzegu jeziora, w przeciwnym kierunku niż bracia Massey. Chłopcy nie znali wcześniej Grace ani Kathy. Była wtedy około 15.30. Raymond Massey złapał dziewczyny za ręce i pomógł im przejść przez strumień. Podziękowały mu i ruszyły dalej na południe wzdłuż brzegu. Bracia Massey przeszli przez strumień i poszli dalej na północ. Około 100 metrów dalej napotkali mężczyznę, który miał na imię William Birdle. Niespodziewanie wyłonił się zza kilku dębów. William Bertil miał 25 lat.

Dziewczyny zawsze wracały do domu przed godziną 17. Każdego wieczoru pomagały Eleanor przygotować kolację i nakryć do stołu. O 17.30 Eleanor zaczęła się niepokoić. Wysłała swoich synów, Franka i Douglasa, by spróbowali je znaleźć. O 19.30 nadal nie było po nich śladu. Eleanor wysłała Franka i Daga, by poszli zawiadomić ich rodzinnego przyjaciela, Freda Jacksona, i poprosili go o pomoc. Fred Jackson był agentem nieruchomości i od razu wziął się do działania, jako że Clarence wciąż przebywał w Newcastle w pracy. Fred Jackson zorganizował grupę poszukiwawczą złożoną z lokalnych mieszkańców. Przeszukiwali okolice jeziora Tagra i sąsiednie tereny, ale nie znaleźli żadnych śladów dziewczyn.

Łącznie około 60 osób zgłosiło się do pomocy przy poszukiwaniach. Policja została powiadomiona dopiero około godziny 1.30 w nocy, w środę 30 sierpnia. Sierżant Kempton, który dobrze znał teren, gdzie zaginęły dziewczyny, przejął dowodzenie nad akcją poszukiwawczą. Sierżant Kempton podzielił poszukujących na dwie grupy. Sam poprowadził jedną z nich na południe, w kierunku miejsca zwanego jako Entrance, oddalonego o 13 kilometrów. Stamtąd rozpoczęto przeszukiwanie terenu, kierując się na północ w stronę domu Holmesów. Drugą grupą kierowali Fred Jackson i jego przyjaciel Stuart Brown. Wśród dwóch miejscowych, którzy im pomagali, znajdował się Robert Bertle i jego syn, William Bertle.

Funkcjonariusz prowadzący dochodzenie, detektyw Whalen oraz lekarz sądowy, dr England ruszyli z Newcastle do Tukli. Eleanor Holmes została poinformowana o śmierci córek przez Freda Jacksona. Zemdlała i musiała zostać zaniesiona do domu. Policja odnalazła Clarence'a w pracy w Newcastle i również go poinformowała o tragedii. Natychmiast wyruszył w drogę powrotną. W międzyczasie sierżant Kempton, który kierował południową grupą poszukiwawczą, również natknął się na miejsce zbrodni. Zostawił tam jednego funkcjonariusza na posterunku i wrócił do Tukli, gdzie dowiedział się, że ciała dziewczyn zostały odnalezione już wcześniej. Około 13.30 detektyw Wayland i dr England dotarli na miejsce.

Po zakończeniu oględzin detektyw Wayland podszedł do Williama Bertla, który stał nieopodal pod drzewem. Bertl miał około 173 centymetry wzrostu i był dobrze zbudowany. Ważył mniej więcej 90 kilo. Bertl sądził, że nadal jest tylko częścią ochotniczej grupy poszukiwawczej, pomagającą policji dostać się łodzią na miejsce. Detektyw Wayland zaczął go jednak wypytywać o jego obecność w pobliżu miejsca, gdzie dziewczyny były dzień wcześniej. Waylen. Nazywam się detektyw Waylen z policji w Newcastle. Prowadzę śledztwo w sprawie śmierci sióstr Holmes. Bertl. Tak, to ja was przywiozłem łodzią. Czy często bywasz w tej okolicy? Kiedyś tu chodziłem na połów krewetek, ale od jakiegoś miesiąca mnie tu nie było.

Odciski butów sportowych odpowiadały obuwiu noszonemu przez Grace Holmes. Policja odprowadziła Bertla do jego domu w Tukli. Funkcjonariusze poprosili go o przekazanie ubrań, które miał na sobie, gdy widzieli go bracia Masi. Bertl się zgodził. Ponieważ sam wcześniej twierdził, że ma na sobie dokładnie te same ubrania co wtedy, rozebrał się i przekazał szorty, zielony sweter i niebieski podkoszulek. Następnie przebrał się w inny zestaw ubrań. Bertl został przewieziony na posterunek policji. Tymczasem detektyw Whalen udał się do braci Massey, by uzyskać od nich bardziej szczegółowe zeznania. Kiedy detektyw Whalen rozmawiał z braćmi Massey, William Bertl pozostał na posterunku policji pod nadzorem innego funkcjonariusza, detektywa Dogana.

No to już mnie macie. Chcę prawnika. Odmawiam dalszych odpowiedzi, dopóki nie porozmawiam z adwokatem. Waylen Czy jesteś gotów złożyć pisemne oświadczenie o tym, co się według ciebie wydarzyło? Bertu, nie złożę żadnego oświadczenia i nie odpowiem na żadne pytania, dopóki nie porozmawiam z prawnikiem. Bertl został przewieziony na posterunek policji w Newcastle, gdzie postawiono mu zarzut morderstwa Grace i Kathy Holmes. Podczas sekcji zwłok znaleziono kilka włosów zaciśniętych w prawej dłoni Kathy. Na dolnej części jej szyi znaleziono również odłamki szkła pasujące do rozbitej butelki. Pobrano próbki włosów od Bertla, by porównać je z tymi znalezionymi u Kathy, ale nie pasowały. Później ustalono, że włosy należały do Grace.

Proces karny odbył się w Centralnym Sądzie Karnym w Sydney w dniach od 11 do 20 grudnia 1950 roku. Dotyczył jedynie zabójstwa Kathy Holmes. Mimo, że prokuratura dysponowała identycznym materiałem dowodowym w obu sprawach, zaplanowano osobny proces w sprawie morderstwa Grace. Detektyw Clark zeznawał w sprawie odcisków stóp. Między odlewami gipsowych śladów Bertla i tymi znalezionymi w pobliżu miejsca zbrodni występowały drobne różnice. Clark stwierdził jednak, że pomimo tych różnic, odciski wykazywały cechę charakterystyczną, deformację prawej stopy, i był przekonany, że ślady pasowały do Bertla. Różnicę wytłumaczył różną jakością piasku, z której pobrano odlewy.

Obrona powołała własnego biegłego, który zeznał, że odciski stopy Bertla nie pasowały do śladów znalezionych w pobliżu miejsca zbrodni. Po zapoznaniu się z całym materiałem dowodowym, ława przysięgłych ogłosiła werdykt. Sprawa została uznana za zbyt poszlakową, a dowody z odcisków stóp za zbyt zawiłe i niewiarygodne dla przysięgłych. Bertl pozostał w areszcie do czasu procesu w sprawie Grace Holmes. Jednak ponieważ nie planowano przedstawić żadnych nowych dowodów, prokuratura zdecydowała się wycofać zarzuty. Bertl był wolnym człowiekiem. Policja była przekonana, że miała właściwego podejrzanego, ale nie dysponowała wystarczającymi dowodami, by przekonać ławę przysięgłych.

Tymczasem Clarence Holmes usłyszał z ust lokalnej społeczności wiele innych rzeczy. W latach po procesie został zacytowany w gazecie. Od dnia morderstwa docierają do nas różne pogłoski, które ludzie nam opowiadają. Mówiono nam, że niebezpieczny maniak seksualny uciekł ze szpitala psychiatrycznego w Morrisset albo Maitland na kilka dni przed morderstwem i że został złapany w okolicach Tukli tego samego dnia, kiedy odnaleziono nasze dziewczynki. Potem była jeszcze ta dziwna sprawa z samobójstwem jednego ze świadków oskarżenia. Zaatakował żonę, zostawił ją na śmierć, a potem się powiesił tuż przed procesem. Czy on coś wiedział o morderstwie naszych córek? Nie wiemy nawet, jakie mógłby przedstawić dowody. Clarence Holmes później zwrócił się do rządu z prośbą o wyznaczenie nagrody za pomoc w rozwiązaniu sprawy.