Grzegorz Rasiak: PSG chciało mnie ściągnąć

I co, podpadł pan tą wypowiedzią? Nie wiem, czy podpadłem, ale na pewno już żadnego więcej telefonu z reprezentacji nie miałem. Tak? Dokładnie po tej rozmowie? Tak. No to w przypadku pewnie nie było. A nie mieliście okazji zetknąć się z dziekanem gdzieś w jakimś studiu na przykład przy okazji... Szczerze powiedziawszy, ja jestem osobą, która takich rzeczy... Nie wyciąga, bo to nie ma sensu. Musiałbym przypomnieć przykład trenera Leńczyka, to był najlepszy przykład, że ja po prostu ten ileś tam lat, jak już to się wszystko zakończy, bo tak naprawdę Darka po raz pierwszy po tym wszystkim, zresztą ciężko wymagać, że to była jego decyzja, bo to nie była jego decyzja. Ale piłka ma to do siebie, że po latach często... Piłkarze przypominają sobie wiele takich nierozwiązanych spraw. Nawet słuchałem wywiadu z Arturem Wiśniarkiem, który wspominał, że siadał z Jerzym Mengelem na przykład w studiu, który nie zawsze go doceniał jako piłkarza i czasami piłkarz na przykład może zapytać trenera, co było przyczyną i tak dalej.

Wszystkie mecze są ważne. Jedni piłkarze mówią, że że tak naprawdę nie wszystkie są takie same. To ja wychodzę z tego, że w każdym meczu wychodzisz obojętnie z kim nie grasz. I to jest przykład profesjonalistów. Najlepszym przykładem jest Cristiano Ronaldo. Jedzie na Litwę, strzela cztery gole i... I go to kręci. Dokładnie. Wspomniał pan w trakcie tej wypowiedzi o Oreście Lenczyku. Takie nazwisko się pojawiło. Skąd nagle akurat Ores Lenczyk? Muszę tutaj wspomnieć trenera Lenczyka, bo nie ukrywam, że bo tak patrzę na... Sprawił mi największą przykrość w moim życiu, nie da się ukryć. Patrzę na trenerów, którzy pana prowadzili od początku, na transfermarkcie, Krzysztof Pawlak, Marek Pochopień, Jerzy Wyrobek, Edward Lorenz, Duszan Radolski, później był wyjazd, no i na koniec m.in.

Tomasz Hajto, Czesław Michiewicz, Bobo Kaczmarek, Piotr Kowal, Marek Kamiński. Nie ma tu restaurancyka. A był. Trener Leńczyk trafił do Bałchatowa na ostatnie chyba 4 czy 5 kolejek w sezonie 9-9 po zwolnieniu trenera Pawlaka. A to faktycznie musieliście się tam przeciąć, ale nie na długo. I powiem szczerze, że najwidoczniej podpadłem trenerowi. Nie wiem, w sumie wiem dlaczego i się z tym nie zgadzam, ale trener Lęczyk akurat trafił do nas, jak graliśmy drugi półfinał z ruchem Chorzów, gdzie chwilę wcześniej został zwolniony z tego ruchu. Tak naprawdę był przez cztery spotkania, czy pięć spotkań w Bełchatowie.

W ostatnim meczu sezonu już spadliśmy, zagraliśmy z Odrą Włodzisław, było 1-1, strzeliłem bramkę. Grałem w dwóch półfinałach, grałem w ćwierćfinale Pucharu Polski, czyli jakby jak najbardziej miałem udział w tym, że doszliśmy do finału. W styczniu trafiłem do Bełchatowa, wyjechałem z Poznania, no i finał okazał się w Poznaniu, graliśmy z Amiką Wronki. W międzyczasie zdążyłem zagrać sześć meczów w Ekstraklasie, ale tylko w jednym za trenera Leńczyka. Zagrałem w pierwszym składzie, strzeliłem gola, bo 1-1, tak jak mówiłem z Odrą Wodzisław. Zdążyłem jeszcze zagrać dwa mecze rezerw przed finałem, bo jakby finał był troszeczkę później. Wygaliśmy 3-0, strzeliłem trzy gole. Wygaliśmy 5-2, strzeliłem trzy gole. Więc łącznie chyba w 11 spotkaniach czułem 34 bramki w drugiej drużynie.