[ANALIZA] Rosja przy stole 2026

Zachód częściowo, to prawda, opuścił rynek, ale azjatycka kuchnia zostaje, ma się dobrze i nawet ma tendencję wzrostową. Jeszcze jeden szczegół, drobny, ale wymowny. Jeszcze 20 lat temu w Rosji najpopularniejszy był standardowy bochanek chleba z kombinatu, tak się o nim mówiło, czyli z przemysłowej piekarni. Ale dziś niemal każdy supermarket ma własną piekarenkę ze świeżo pieczonym chlebem, nawet ten z głębokiego zamrożenia. Rosjanie nie cofnęli się do sowieckiej estetyki spożywczej, mimo różnych trudności, także tych społecznych, gospodarczych, chcą czegoś, co pachnie świeżością. 1 marca 2026 roku weszła też w życie nowelizacja rosyjskiej ustawy o ochronie praw konsumentów.

Nie jako egzotyka, norma rosyjska. I to jest właśnie ten szerszy obraz Rosji kulinarnej, który warto zobaczyć i wciąż wydaje się być ciekawy. Rosja jest krajem siłowo-politycznie izolowanym dzisiaj od Zachodu, w którym prawo każe rusyfikować szyldy, a propaganda głosi powrót do tradycyjnych rosyjskich wartości i korzeni. Ale na jej talerzach widać zupełnie coś innego. W tym samym centrum handlowym w Moskwie, czy w Kazaniu znajdziecie gruzińskie haczapuri, uzbecki pilaw, tatarskie czabureki, japońskie onigiri, mrożoną pizzę z Mordowi, oczywiście grzewaną. Środkowa Azja dostarcza i pracowników, i smaków do Rosji. Rosja pozostaje krajem na kulinarnym skrzyżowaniu kontynentów, mimo wszystkich wysiłków ideologicznych tego państwa.

Zwycięzców tegorocznych to są restauracje Bobo z Petersburga, Oyuko, Francuza Bistho, Savva, Carniceria Vino, Saz, niemal wyłącznie zachodnia lub latynoska estetyka. Dopiero na ósmym miejscu kazachski Awil, na dziesiątym tatarski Uma i Skazania. Rosyjskie Fine Dining Spogląda nie na wschód, tylko na zachód i robi to otwarcie w tym samym roku, w którym prawo każe tłumaczyć każde angielskie słowo na szyldzie. Ale jest też druga lista. Kilka dni po Where To Eat 20... Zresztą ta nazwa Where To Eat, słyszą to Państwo, że też wymagałaby przetłumaczenia. Ale to, uwaga, nazwa własna imprezy, więc nie musi takiego tłumaczenia mieć, po prostu.

Tamtejsza restauracja Dudukusz, to jest nazwa pochodząca od kaukaskiego instrumentu muzycznego, zdobyła uznanie gości jako jeden z najlepszych nowych konceptów roku. To jest Rosja, której nie widać oczywiście na powierzchni, na Instagramie, no trudno się tym zajmować też, kiedy rzeczywiście rakiety cały czas lecą, ale myślę, że warto, warto spojrzeć też na Rosjan z tej perspektywy. Jakby to powiedzieć, biedy nie ma jednak w tym zakresie. Dwie nagrody, dwa obrazy Rosji przy stole. Where To Eat patrzy na zachód bardzo wyraźnie, z ambicją i nagradza Francuza Bistro, francuskie klimaty, a Palmowaja Wieć wpatrzy w głąb kraju i oddaje złoto Thule. Obie nagrody opisują dla nas coś prawdziwego i sądzę, że też ciekawego.

Rada Najwyższa głosowała za jego usunięciem od władzy. Janukowicz z dużą pomocą Putina uciekł do Rosji, a sam Putin przechwalał się tym w filmie dokumentalnym o aneksji Krymu z 2015 roku. Kreml do dziś nazywa Euromaidan zamachem stanu i używa go jako elementu propagandy, żeby uzasadnić agresję wobec Ukrainy. To był element szerszego planu. Według historyków konkretne przygotowania do agresji militarnej Rosja rozpoczęła już pod koniec 2008 roku, po tym jak słaba reakcja Zachodu na wojnę z Gruzją zachęciła Moskwę do dalszych kroków. Kiedy Janukowicz upadł, Rosja działała natychmiast. W kilka tygodni zaanektowała Krym, następnie wspierała separatystów na Donbasie. Zachód zareagował sankcjami i solidarnością polityczną, ale nie bezpośrednim wsparciem militarnym.