S06E29: "Bulion i inne namiętności" || Dialog z Natalią Mętrak-Rudą

Tuż obok pieca otwierały się drzwi na zewnątrz, za którymi widniała fontanna ogrodowa. Piec obejmował dwa rożny, jeden ogromny, drugi mniejszy, i dwa piekarniki, z których jeden pozwalał na jednoczesne opiekanie z góry i z dołu. Trzy oczka płyty kuchennej obsługiwały trzy natężenia płomienia, od dużego po mały. Piec wyposażony był także w sprzęt do opiekania ryb, a także w oddzielną sekcję do wypieków. Cała jedna część zarezerwowana była do opiekania nad żywym ogniem. Obok pieca kucharz miał do dyspozycji istną biblioteczkę wypełnioną po brzegi nieskończoną ilością ingrediencji, przypraw, ziarnami pieprzu, aromatami, słojami z glazurami, octami, winami, a także syropami, przy czym każdy słoik opatrzony był pieczorłowicie sporządzaną etykietką.

Albo tam omletem niespodzianką. Natomiast w Stanach to się nazywa baked Alaska. I to jest... To zostało po prostu podane z okazji dziesięciolecia zakupienia Alaska od Rosjan. I dlatego oni sobie to tak nazwali. Jest to śmieszne, kiedy amerykańscy na przykład krytycy rozmawiają o tym filmie i jakby w ogóle bez wahania mówią baked Alaska. Jakby nie, to się tak tutaj nie nazywało zdecydowanie. Ale ptf, żebym doszła do tego. I słuchaj, no jak jesteśmy już tutaj na takim poziomie, się obracamy, jak tutaj w filmie ci ten, to ja do ciebie tak cytatem z Goethego. Proszę bardzo, ja teraz się głównie obracam na poziomie wyobraźni kulinarnej, bo ja o tym opowiadasz, ale proszę. Nie, ja wiesz, ja tak rozmawiam z ludźmi, że po prostu cytatami zgetego, ale on dobrze to opisał. Nad ogniem wisiał wielki, żeliwny garnek, w którym gotowało się danie narodowe, zwane potyfy.

Często do Wietnamu, ale także często filmował oczywiście. Natomiast często rekonstruuje ten Wietnam w francuskich studiach filmowych. Jego pierwszy słynny film nominowany do Oscara z 93 roku, czyli jakże kulinarny tytuł, Zapach zielonej papai, był takim właśnie powrotem do Wietnamu lat 50. Więc za chwilkę na pewno o tym wspomnimy, ale skoro już mówisz o tych też różnych nazwiskach związanych z historią Dla francuskiej kuchni to jeszcze jedno tutaj chciałem, o jeszcze jedno chciałem cię zapytać, mianowicie jest zacytowany wprost, a nawet przywołany, Bria Savarin. Gdybyś powiedziała o nim, autor słynnej fizjologii smaku, jego duch unosi się nad kartami tej książki Marcela Ruffa, jest tam wielokrotnie cytowany, ale kim, właśnie dla francuskiej kuchni, ale także dla

Zresztą także z tobą spotkaliśmy się tutaj na kinowieczerzy Spoilermastera. Oglądaliśmy dyskretny urok burżuazji, czyli właściwie idealne zaprzeczenie tego filmu, bo tam burżuazja francuska nie je. Oglądaliśmy moją kolację z Andrę, no i oglądaliśmy Ucztę Babette, która jest tutaj takim Jakimś duchem może unoszącym się nad tym filmem, ale chcę tylko zwrócić na to uwagę, że tutaj to filmowanie pracy kuchennej jest inne. Rzeczywiście jest inne, nawet niż w czekoladzie z Juliette Binoche, gdzie kamera musiała pokazać każdy wypiek i jeszcze nas w taki sposób sprowokować. Oddaję, proszę bardzo, Karol Szefraniec, podcast audio-wizualny. Dobry wieczór. Ja tak nie wiem trochę od czego zacząć, bo mi się ten film szalenie podoba.

I ta nieoczywista relacja między nimi, bo przecież ona jest jego podwładną. A jednocześnie oni są w związku bardzo specyficznie miłosnym, w którym ona nie chce zostać jego żoną, ponieważ wtedy zostałaby jego własnością. I oni cały czas walczą o władzę nad sobą nawzajem. Ale to jest bardzo nieoczywista relacja, której oboje szanują. I to na końcu, że ona się pyta, czy jest kucharką czy żoną. A ona mówi, że jedna kucharka, ona jest zadowolona, ona mówi dziękuję. Ona się zgodziła na ten ślub dopiero w momencie, kiedy wiedziała, że umrze. Przynajmniej ja to tak interpretuję. Bo do tego momentu jej bardzo zależało na tym, że ona chce mieć moment, w którym otwiera drzwi, ale chce mieć moment, w którym nie otwiera drzwi. I on nie będzie mógł decydować o tym. A tylko właśnie ta, paradoksalnie, ta relacja ją ustawia w tej sytuacji. I Binoche powiedziała, Marginal się z tym nie zgodził na konferencji w Cannes,

Majimel powiedział, że on w ogóle nie grał w takim kluczu, zupełnie nie, natomiast ona mówiła, że grała przez cały czas. Czyli ona, nawet jeśli to nie było zamierzone przez twórcę, to ona z tym bagażem weszła w tę rolę. I to też jest przez to gdzieś tutaj obecne. To jest tyle ciekawych rzeczy, że to jest tak nieoczywista relacja. Jak się przypatrzy, jakie oni pełnią funkcje w układzie tego domu i kto nad kim panuje, a kto nad kim panuje prywatnie w uczuciu. Kolejna rzecz, która dla mnie jest niezwykle ciekawa, to jest to mięso. Bulion to jest jeszcze w miarę dobry tytuł, chociaż bulion może być też warzywny, ale wydaje mi się, że ten pierwszy tytuł, który odrzucili chyba producenci, bo jest za mało komercyjny, jest kluczowy, że to jest film o jedzeniu mięsa.

Natomiast to, co chciałam dodać, to fakt, że dla mnie ten film jest też o tym, żeby poświęcać odpowiednio dużo czasu na jedzenie i celebrować to jedzenie. I dlatego jest dla mnie bardzo na czasie i jest odpowiedni dla naszych czasów, ponieważ żyjemy bardzo szybko i w wielu momentach mojego życia mam Taką refleksję, że nie jemy tak, jak powinno się jeść i nie przywiązujemy odpowiedniej wagi do tego, co jemy i jak cały ten proces przebiega, a tutaj w pięknych kadrach właśnie to poświęcenie, ten kunszt osób, które pracują nad daniem, pokazuje, jak należy je celebrować i tą refleksją chciałam się podzielić.

Ile można tych ptaków. Those awful birds. Pan gdzieś znowu niewidomy. Tak, to ja. Ja chciałem odnieść się do braku konfliktu w tym filmie. Pewną odpowiedź daje ostatni utwór, który pojawia się, pierwszy i ostatni. To jest fortepianowa wersja kompozycji Jula Masneta z Medytacja, z opery Thais. Medytacja, a więc pewne rozważanie. To nie jest przypadek. Głównym kompozytorem tego reżysera jest Tieton Tad, który wciąż jeszcze żyje. Ma w tym momencie 91, o ile się nie mylę, lat, ale byłby w stanie napisać muzykę do tego filmu. Coś musiało sprawić, że reżyser nie zdecydował się ze skorzystania z tak fantastycznych dźwięków, jakie napisał Tieton Tad do zapachu zielonej papai czy do rykszarza właśnie.

Kukułka i to wszystko, jakby ta natura wpychała się, to życie ożywione, bo ptaki to symbol życia, to wpycha się przez dźwięki. Muzyka byłaby tutaj absolutnie zbędna i to Tran Anh Hung doskonale wyczuł. A Tietan pewnie sobie siedzi i ogląda ten film i się zachwyca tym, jak to brzmi. Dziękujemy. Mariusz Gradowski, muzyka w kadrze. Myślałeś, że nie będzie o czym mówić na filmie bez muzyki, ale jednak. To pięknie. Bardzo, bardzo dziękuję za ten głos, bo to naprawdę cudowny trop. Bohaterka chyba smaku zielonej papai pod koniec też odkrywa muzykę Chopina, o ile pamiętam, więc to... Kolejny rozdział by się tu otworzył naszej długiej.

Natomiast samego Spoilermastera słuchacie dzięki wsparciu patronek i patronów. Bez ich wsparcia ta audycja i jej cotygodniowy rytm, do którego niniejszym powracam, nie byłyby możliwe. A zatem dziękuję im serdecznie i zanim zwyczajowo odczytam listę patronek i patronów imiennych, którym kłaniam się szczególnie nisko, Chciałem jeszcze wspomnieć o dwóch faktach związanych z książką Marcela Ruffa, ponieważ mam takie ciche marzenie, że premiera filmu Bulion i inne namiętności sprawi, że jakiś wyrafinowany tłumacz bądź tłumaczka z języka francuskiego nad tą powieścią się pochyli, ponieważ mimo że ma ona pewien Urok literackiej ramoty, starocia, anachronizmu, o którym już wspomniałem.