S06E29: "Bulion i inne namiętności" || Dialog z Natalią Mętrak-Rudą

I właśnie chciałem zakończyć na nucie sztuki krytyki filmowej, ponieważ Anthony Lane, czyli wiele osób mówi najwybitniejsze pióro ostatnich 50 lat, jeżeli chodzi o krytykę filmową anglojęzyczną, Przez 30 lat pisał recenzje w New Yorkerze, zaczął w 1993 roku i niedawno przeszedł na emeryturę, przynajmniej jako krytyk pisma. On tam się czasami będzie pojawiał, ale już nie jako ten główny filmowy krytyk New Yorkera. I dla społeczności czy jakiejś szerokiej grupy właśnie krytyków i krytyczek, fascynujących się krytyką, to był pewien domknięcie pewnej epoki. To się wydarzyło w lutym tego roku i tak się składa, że ostatnim filmem, jaki na łamach New Yorkera oficjalnie zrecenzował Anthony Lane, jest ten film.

I on wiedział, że to jest ta recenzja i chciałbym przeczytać, bo przetłumaczyłem też dla Państwa ostatni akapit tejże recenzji. Dla mnie to też dużo znaczy, bo to był autor, na którym pod wieloma względami się wychowałem, no i on żegna się z czytelnikami Tak jak mówię, jako główny krytyk New Yorkera tekstem o tym filmie, więc pozwolę sobie nie swoimi słowami domknąć tylko jego, a to już teraz jego słowa w moim przykładzie. A zatem, z jakim filmem mamy tu do czynienia? Powiedziałbym, że z filmem w pewnym sensie konserwatywnym, ale nie w znaczeniu politycznym, bo przy stole się tu o polityce nie rozmawia, ale z racji hołdu, jaki oddaje się tu umiejętnościom zdobywanym przez lata. A także ciężkiej pracy, jakiej wymaga proces sprawiania przyjemności.