Mentionsy Mentionsy
SpoilerMaster
SpoilerMaster

S05E08: "Wieloryb"

24.02.2023 ·1 godz 18 min

Opowiadam o filmie "Wieloryb" Darrena Aronofsky'ego.

Skupię się dzisiaj oczywiście przede wszystkim na Wielorybie, ale, jak to w Spoilermasterze, także wprowadzę trochę kontekstu związanego głównie z postacią reżysera, ale tym razem także aktora, bo obsadzenie Brendana Fraisera w roli Charlie'ego w Wielorybie to zdecydowanie mistrzowskie posunięcie tego filmu, a jednocześnie, jak się okazuje, posunięcie kontrowersyjne. Spróbuję się także tej kontrowersji przyjrzeć. Najpierw jednak podstawowe fakty o filmie. Film Wieloryb jest adaptacją sztuki teatralnej. Ta sztuka teatralna po raz pierwszy została wystawiona na deskach teatrów Denver w roku 2012, a zatem 10 lat temu, już ponad nawet dekadę.

On wskazywał na najsłynniejszego dużego aktora, czyli na Fetiego Arbakla, tak zwanego Grubaska, Fatty, jako właśnie na arcyfilmowego aktora przez to, że jego tusza czyni go bardziej interesującym dla kamery, dlatego że jest bardziej ciałem niż ciało szczupłe. Pisał tak Irzykowski w X muzie. Filmy z Fatim są właściwie farsami, które z jego grubością nie mają nic do czynienia, a toli jego tusza jest tak silnie fotogeniczną , fotogeniczną zwłaszcza w przeciwstawieniu do jego zgrabności, że cokolwiek Fatim robi jest zabawne i miłe. Gra on nieustannie własne ciało.

I potem pojawia się genialne zdanie. Cała ta książka jest usiłana genialnymi zdaniami. Fatty jest rentierem swojej tuszy. To znaczy, że Fatty występujący na ekranie jest beneficjentem tego, jak wygląda jego ciało, ponieważ jest to fotogeniczne zjawisko, to jak on wygląda i jak się porusza. I do tego też namawiam, bo wydaje mi się, że przy filmie takiej jak Wieloryb, gdzie kamera jest tak wpatrzona cały czas właśnie w to ciało Charlie'ego, częścią tego projektu Aronowskiego jest takie spojrzenie właśnie, jakbyśmy patrzyli przez mikroskop na te pierwotniaki, żebyśmy się przyjrzeli temu ciału, także jako obiektowi właśnie estetycznemu, nie w sensie klasycznego piękna, bo to nie o to chodzi,

Więc to była inna forma W tym momencie chciałbym przejść do ostatniej części odcinka i wskazać na pewien kluczowy kontekst literacki. Bo film Aronowskiego wydaje mi się pod pewnymi względami zbyt teatralny, to po pierwsze. Powiem też wprost, uważam, że sztuka Huntera nie jest za dobra. Wydaje mi się, że to jest taki typowy przykład teatru bulwarowego, w którym mamy dialogi, które są bardzo jednoznaczne, które są ułożone tak maszynowo, jak w najbardziej przewidywalnej tego rodzaju produkcji, to znaczy kolejne dialogi ujawniają nam kolejne fakty z przeszłości

I wydaje mi się, że Charlie, miotany właśnie poprzez swoją własną naturę, która rozdzieliła jego życie na dwoje, i to w wielu sensach, jest kimś, kto koniec końców staje naprzeciwko swojej córki, przeprasza ją za tę krzywdę, którą jej wyrządził, ale jednocześnie mówi, że inaczej nie mógł postąpić, bo taka była jego Natura. Miłość do Alana była prawdziwa, tak jak teraz jest prawdziwa miłość wobec jej. I te fakty są niepodważalne. Ellie czytając swój esej sprzed lat, w którym mówiła o unikaniu prawdy, o unikaniu mówienia o tym, co jest jego własną smutną historią, Ellie czytająca te słowa w pewnym sensie Charlie'emu wybacza. Cały pokój zostaje zalany białym jasnym światłem,

Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.