Czy NATO się rozpadnie? | Debata w Radiu RMF24

Może uniemożliwić funkcjonowanie Stanów Zjednoczonych ze wszystkimi konsekwencjami. Mówiąc inaczej, NATO może trwać, tylko Stany Zjednoczone nie będą działać. Może powiedzieć, żeby nie płacić składek. Może wycofać wszystkich oficerów, a to jest szalenie istotna sprawa z punktu widzenia systemu dowodzenia. Trzecia sprawa, jeśli zechce, bo może można to robić przez apatię, a można to robić czynnie, czy na przykład blokować każdą decyzję. W NATO wszystkie decyzje zapadają na zasadzie konsensusu. Więc krótko mówiąc, Bez nawet wchodzenia, i tu się zgadzam, bo nie widzę możliwości, żeby Senat w ogóle miał zaprobować pójście w tym kierunku i opinia publiczna, ale to jest realne zagrożenie. I na dzień dzisiejszy koszty już są, bo siła NATO polega na tym, że NATO nie chce prowadzić wojny.

To jest, że my będziemy widzieć ten piwot azjatycki, o którym się tyle mówi, coraz szerzej, ponieważ to postrzeganie Rosji, ponieważ to postrzeganie zagrożenia chińskiego jest o tyle istotne. I dlatego też być może Donald Trump na tyle optuje na rozmowy ze stroną rosyjską, na tym my wywodzilibyśmy kolejną trzecią próbę resetu Donald Trumpa z Rosją, rozumiejąc, że jeżeli by do takiej eskalacji w Europie doszło, w przypadku ataku Rosji na państwa chociażby bałtyckie, Chiny mogą w to wejść. A ten sojusz rosyjsko-chiński jest dla Donalda Trumpa, dla republikanów, dla jastrzębiów, dla senatorów, dla Departamentu Obrony Typt. najgorszym. A więc przede wszystkim odpowiadając jednym słowem Biały Dom, Amerykanie będą próbowali balansować te swoje interesy w naszej części świata i w tej części wschodniej. To pytanie do Roberta Pszczela, to znaczy do pana ambasadora. Jesteśmy w stanie na tym etapie, bo oczywiście to jest być może kluczowe, bez tego pierwotnego udziału Stanów Zjednoczonych I poradzić sobie z takim atakiem, bo jak rozumiem Rosja zakładałaby, gdyby wiedziała, że nie jesteśmy gotowi, to gdyby miała taki pomysł, to przetestowałaby nas zanim się przygotujemy.

I teraz pytanie, co w najbliższych latach stanie się tym elementem debaty politycznej, przestanie być tym nienaruszalnym dogmatem wprowadzenia polityki zagranicznej. My tego nie wiemy, raczej my widzimy tylko to, że ci młodzi, oni są bardziej zainteresowani sprawami wewnętrznymi i to jednak chociażby taka dużo dająca do myślenia ciekawostka, to jest kiedy my obserwujemy od kilku lat młodych wchodzących do Kongresu Amerykańskiego, czy do Izby, czy do Senatu, ci młodzi bardzo rzadko wybierają Komisję Spraw Zagranicznych. Kiedyś nam by się wydawało, że taka najbardziej prestiżowa, bo komisje wywiadu. Nie, to jest dzisiaj się okazuje, że najbardziej prestiżowe są te komisje, które pozwalają rządzić realnie, mieć realną władzę, a ta realna władza jest postrzegana jako władza wewnętrzna. I ta malejąca rola polityki zagranicznej, albo bardziej te myślenie o niej w kategoriach wewnętrznych, to się będzie tylko pogłębiało z każdym kolejnym rokiem, z każdą kolejną prezydenturą.